Punjabi Wichaar
کلاسک
وچار پڑھن لئی فونٹ ڈاؤن لوڈ کرو Preview Chanel
    



مُڈھلا ورقہ >> شاہ مُکھی وچار >> کتاباں >> مدثر بشیر دی ترشول’سَمے‘

مدثر بشیر دی ترشول’سَمے‘

اعجاز
April 2nd, 2017

’’سَمے‘‘آپنے پچھوکڑ، جڑھاں، پوند اَتے اصل نوں بیان دی کہانی ہے۔
ایہہ پنجاب دے صدیاں پُرانے اتہاس، وسیب، رہتل تے ثقافت ول اک سرسری جھات پاون دا آہر ہے۔جس وچ کتھا پرت وار کُھلدی چلی جارہی ہے؛گھراں توں دراں ول، بنیریاں توں گلیاں تیک،چونک توں بزارتائیں، مندرتوں مسیت تک،پنڈوں شہر ول تے دیسوں پردیس تیک۔۔۔۔
ایہہ اوس سانجھے وسیب دی کتھا ہے،جس وچ یاراں توں سر نوں وارنا اک معمولی تے عام گل سمجھیا جانداہا۔ جدوں رُپئے پیسے نالوں، مونہوں کڈھے بولاں نوں ویاہن دی اہمیت کِتے ودھ اُچیچ گنی جاندی سی۔ جدوں کُڑیاں تے مُنڈے اک دوجے نوں آپنے گیتاں، کھیڈاں، ناچ تے ہورناں وسیبی رسماں، رِیتاں، رواجاں تے تہواراں وچ رلن تے پورے ماحول نوں گرما دیون لئی اُتاولے ہوندے سن۔ ایس وچ بوڑھاں ہیٹھاں ڈھانیاں‘ ٹولیاں‘ستھاں تے گروہاں وچ جُڑ ے نٹھ کے بیٹھے کناں تے ہتھ دھر لَمّیاں ہیکاں لاوندے گھبروواں ،نڈھیپیاں، بُڈھیاں دیاں آساں اُمیداں تے سدھراں دے گُوڑھے رنگ وی ہَن اَتے کولوں لنگھ رہیاں دھیاں، بھیناں، ماواں تے کُڑیاں چِڑیاں دا آدر بھاء ‘شرم‘حیا‘ لحاظ تے مان سمان وی۔
مدثر بشیر آپنی ایس مختصر لکھت وِچ پنجاب دی صدیاں پُرانی تاریخ نوں صوفیاں،بزرگاں،درویشاں،ولیاں تے اوتاراں دے قولاں تے بولاں راہیں نویں سریوں مُڈھوں ویکھن دا آہر کیتا ہے۔اوس عام لکھاریاں وانگ پنجابی سورمیاں دی سورم گتی اُتے نِرا رشک یاں مان ہی نہیں کیتا سگوں آون والے دھاڑویاں تے لٹیریاں نوں ’جی آیاں نوں ‘آکھن والیاں دی بے عقلی تے کم علمی تے خون دے اتھرو وی وگائے نیں۔اوہ آپنے ایس ناولٹ دی کہانی دے پاتر دی شکل وچ باری وچ کھلوتا ہیٹھاں گلی چوں لنگھدے بالاں دے گاون سُن دا اوہناں دے ہتھیں پھڑیاں لالٹیناں دے چانن وچوں کجھ ہور ای ویکھ رہیا اے،اکھاں چُندھیا دیون والے چانن وِچ اوہدی نظروں بال پروکھے ہوگئے نیں، نہیں یقین تاں پڑھ ویکھو ونگی وجہوں کُجھ لائناں:
’’۔۔۔ایس چانن وچ عامر نوں کدے آریاء آوندے دِسے تے پھیر کدے یونانی، ایرانی،پھیر کدے عربی فوجاں تے کدے افغان پٹھان تے کدے شاہ ہوریں تے پھیر انگریز ہسدے دِسے۔عامرنوں ایہناں سبھ دے سریر دا اُتلا پاسہ دِسے ، جد کہ ہیٹھلا پاسہ لہو دے وچ ڈُبیا سی۔تے تھاں تھاں اُتے لہو دے نال سریر دی وڈھ ٹُک پھیر اک واری دِسی۔باہروں آون والے تے سارے ہسدے کھیڈ دے ٹُرے آوندے سن ۔اِنج دِسداسی کہ اوہناں نوں ایس گل دی کوئی جانکاری نہیں کہ اوہناں دے پیراں دے ہیٹھ کیڈا کُجھ ہے۔اوہناں داسارا دھیان تے بس آپنے سِراں دی پگاں تے ٹوپیاں ول سی۔جیہناں نوں اوہ سانبھدے ٹُردے جاندے پئے سن۔ایہو جیہا نقشہ اوہنے پہلے دیہاڑ وی تکیا سی۔ایہہ سارا کُجھ ویکھ کے اوس دا سریر پھیر پسینے نال بھج گیا۔‘‘
’’سَمے‘‘ دے تن مرکزی پاتر ہَن۔۔۔چن،عامر تے نائلہ ۔ ایہہ کہانی ایہناں تناں دوالے ہی گھمدی ہے۔عامر ،چن دا یار ہے، لنگوٹیا، ویر، بھراواں ہار۔ ایہہ دونویں یونیورسٹی دے اک دوجے دے بھیتی ہَن،ایہناں اتہاس دے مضمون اُتے ڈگری لِتی ہوئی اے۔
کتھا شروع ہوندی ہے’ چن‘ دی اچرج حالت توں۔۔۔ جس اوہدا دِناں دا سکون تے راتاں دا چین لُٹیا ہویااے۔ایس بے چینی ،بے زاری تے اُداسی پاروں اوہدا من زور زور دی دھک دھک کردا دھڑک رہیا اے تے اوہدے سر وچ سوچاں مٹر دے دانیاں وانگوں اُبل رہیاں نیں۔ اِنج اوہدا سر پاٹن نوں آرہیا اے؛ اوہدیاں اکھاں ساہویں اوس پنڈ دا نقشہ بن رہیا اے،جیہنوں اوہ چروکا ویچ وَٹ ، چھڈ چھڈا کے شہر آوسے ہَن۔اوہنوں پنڈ توں ہٹواں چاچے حسن دین دا گھر رہ رہ تڑپھا رہیا اے،اوہنوں آپنی کزن تے دوست نائلہ دی یاد مُڑ مُڑ ستا رہی اے۔اوہنوں ودیسوں آئے نوں پُورا مہینہ ہوون والااے ،پَر اوہدی حالت وچ کوئی بدلاؤ یاں ٹھہراؤ نہیں آرہیا سگوں طبیعت ہور خرابی تے وگڑ پُنے وَل ودھدی محسوس ہورہی اے۔اوہ آپنے لنگوٹیے سنگ پنڈ جاون دی تیاری وَٹ رہیا اے۔اوہ دونویں ہسدے کھیڈدے ،وچار وٹاندرا تے ٹھٹھے کردے ٹُر پئے نیں۔خبرے کدھروں وچ نائلہ دا ذکر وی آرَلیا اے:
’’یار۔۔۔ اخیر تینوں ہویا کیہ ہے؟‘‘
ایہہ بھیتاں بھری آواز عامر دی ہے جیہڑا گڈی دی رفتار ودھاندا بولیا اے۔
’’یار اوہ کُڑی میرے اُتے نِکی عمرے توں قبضہ کرے بیٹھی اے۔‘‘چن اسمان ول ویکھدا ہُنگارا بھر رہیا اے۔
’’یار کیہ اوہ ودیسی تے پنجاب یونیورسٹی دی کُڑیاں توں ودھ سوہنی ہے؟‘‘
’’جناب اوس دا کسے نال کیہ مقابلہ تے نال جس نوں من حیاتی آکھے اوس اُتے ہر شے ہولی ہے۔‘‘
’’پھیر وی جناب اوہ سوہنی تے ڈاڈھی ہووئے گی؟‘‘
’’عامر جس سمے میں اوہنوں ویکھیا سی اوس ویلے اوہ ویہہ ورھیاں دی جوان کُڑی سی۔تے اج دس ورھیاں مگروں ہُن تے اوہ تیہہ ورھیاں دی پوری زنانی ہووے گی۔‘‘
’’تے کیہ پتہ اوہنے ویاہ وی کرلیا ہووے؟‘‘ عامر اوہنوں مسلسل چھیڑ رہیا اے۔
ہُن اوہ لنگھ رہے نیں؛ باگ وِچوں، نہر کولوں، قبرستان لاگیوں،پُل توں بوڑھاں،پپلاں،شہتوتاں،ٹاہلیاں،امباں،جامنوواں تے سُمبلاں دے رُکھاں ہیٹھوں۔ نال نال ایس وچ گڈی دے چلن،پانی دے ویہن،پکھواں دے چہکن،ٹیوب ویلاں تے موٹراں دے فیڈراں دیاں آوازاں وی آرلیاں نیں۔ایہناں سب�آاوازاں نوں رتا گوہ نال سُنن دی کوشش کریئے تاں دُوروں آرہیاں راہیاں، فقیراں،درویشاں، عاشقاں،گھبروواں تے بالاں دے گاون دیاں واجاں وی ایس وچ آرلدیاں نیں۔ایس وچالے نائلہ تے اوہدی ماں دے گلے شکوے تے اُلاہمے سر چُکدے ہَن۔ایہناںآوازاں وچ ہی اک اواز بابے کرم دین دی وی ہے،اوہ سمے نوں بولن دا ول سکھا رہیا اے شاید، اوہدے ہوٹھاں تے شاہ حسین ؒ دی کافی دے بول مُسکا رہے نیں:
مائے نی !میں کیہنوں آکھاں، درد وچھوڑے دا حال
سُولاں مار دیوانی کیتی، برہوں پیا خیال
مائے نی !میں کیہنوں آکھاں، درد وچھوڑے دا حال
دُکھاں دی روٹی ، سُولاں دا لاون،ہڈاں دا بالن
مائے نی !میں کیہنوں آکھاں، درد وچھوڑے دا حال
جنگل بیلے پھرے ڈھونڈیندی ، نہ مِلیا مہینوال
کہے حسین فقیر نمانا، مِلے تاں تھیواں نہال
مائے نی !میں کیہنوں آکھاں، درد وچھوڑے دا حال
کافی مُکدیاں ای کُجھ وچار سر چُک رہے نیں:
’’بابا جی میں ایہہ مصرعہ ’’دُکھاں دی روٹی سولاں دا لاون،ہڈاں دا بالن‘‘ اِنج کرکے سُنیا ہے،’’دُکھاں دی روٹی سولاں دا سالن، آہیں دا بالن بال۔‘‘
’’بس پُت ایہہ کلام اساں آپنیاں وڈیاں کولوں اِنج ای سُنیا ہے۔باقی لوکاں آپو آپنے علاقے دے راہیں مطلب کڈھے تے لفظ لکھے۔‘‘
ایتھے کتھا واچک اِکو ویلے سہسراں کم توڑ چڑھا رہیا اے۔ اوہ تاریخ دان وی ہے تے کھوج کار وی۔ اوہ پڑچولی وی ہے تے پارکھ وی۔ ایہناں دونہہ جملیاں وِچ اوس صوفیاں تے بابیاں دے کلام نال جیہڑی ہوئی بیتی،وِرتی،واپری اوہ ساری ساڈے ساہویں لیا رکھی ہے۔ ایتھے اوہ اک ہونہار پارکھ وانگ نِری آپنی سٹیٹمنٹ نہیں دے رہیا ، بلکاں اوہ بڑے گھٹ تے تھوڑے اکھراں وِچ ساری بیتی نوں کُنج رہیا اے۔ ہُن ایہناں ہی کرداراں وچکار ہورہے مکالمے دی بُکل وِچ ایسے کافی دے اپروکتی مصرعے(استھائی) دیاں گنڈھاں کھلدیاں ویکھو:
’’ ہُن توں تاں بڑا اتہاس پڑھیا ہے۔بلکہ ہُن تے توں لکھنا وی ایں۔شاہ ہوراں نے کیہڑے وچھوڑے دی گل کیتی ہے؟‘‘عامر دی گل وچ نائلہ بول پئی۔
’’تیرے میرے وچھوڑے دی۔‘‘عامر نے ہس کے آکھیا ۔
’’نہ چن گل کھول کے سِدھی کرکے کر۔‘‘نائلہ نے اُچی واج وچ آکھیا تے عامر نوں اِنج لگیا کہ جیویں اوتھے کوئی ہور نواں جی آ گیا ہووے۔
’’اوہ آپنی ماں نوں آکھداپیا ہے کہ مینوں دس میں کیہنوں وچھوڑے دا حال دساں؟‘‘چن وی متھے تے وٹ پاکے بولیا۔
’’ایس دا مطلب ہے کہ وچھوڑے والی شے کوئی ہور ہے۔ماں آپنی تھاں تے ای ہیگی ہے۔تے پھیر ماں دے ہوندیاں اوہ کِس توں وِچھڑدا پیا ہے۔تے کس دا حال دسدا پیا ہے کِدھرے ماں تے ای نہیں وچھڑ گئی؟‘‘
’’اوہ کِنج؟‘‘عامر وِچ بول پیا۔
’’سدھی جیہی گل ہے۔جناب عامر صاحب!تُساں آپنیاں ماواں ویچ چھڈیاں۔دھرتی نوں کدے ماں من کے، تے کدے دھرتی دے ہتھ وس نوں سانبھن والیاں نوں ویچ چھڈیا تُساں۔‘‘نائلہ بولی۔
ناول دی زبان بڑی نرول ،سرل تے مٹھی ہے۔ایس وچ کوئی وی اکھر اوبھڑ‘اوپرا ‘متروک یاں گھسمیلا نہیں نیں۔ ایہہ کتھا ہے،محبت، سانجھ ،پیار بھرپن تے بھائی چارے دی۔ ایس وچ سُوجھ،سیانف تے عقلمندی کُٹ کُٹ کے بھری ہوئی اے۔ایس وچ اک پاسے جتھے رادھا،مِیرا تے ہیر نوں ویکھایا گیا اے ،اوتھے ای دوجے ونے کرشن،بُدھا تے رانجھے نوں وی اِکو صف وچ چتریا گیا اے۔ایس دے خاص وشیاں وچ محبت،دھرم تے موت دی ترشول رنبھی گئی ہے۔دھرم بدلن مگروں جاتاں دا نہ بدلن ،پنڈاں شہراں تے قصبیاں گراواں دی مُڈھلی شناخت تے اجوکی سیہان دے مسئلے ایس ناولٹ دے مُڈھلے سُومے ہَن۔کتھا واچک دا یقین ربّ نوں سوہنیاں کرکے ویکھن وچ ہے،نہ کہ مُلاں، پنڈت تے پادری دے گھڑے وچ ربّ وِچ۔ شاید تاں ہی اوہ پُرانے بوڑھاں ،اچھیا دھاری ناگاں تے موراں دی ایس خطے وچ عظمت تے وڈیائی ول تھاں تھاں اشارے کردا کتھ کتھی ٹُریا جاندااے۔
کہانی دے تنوں مرکزی پاتر:چن،عامر تے نائلہ۔ تن اَڈ و اَڈ رمزاں تے امراں دا روپ دھاری بیٹھے نیں۔ہُن چن ،عامر تے نائلہ کدرے وی نظر نہیں آرہے بلکاں ایہناں دے روپ وِچ وقت،اتہاس تے زندگی وَٹدی ،سمٹدی تے کھلردی ویکھالی دے رہی اے۔ لیکھک پوند توں ہی لال،کالے تے سفید رنگ دیاں اڈو اڈ ترشولاں تے تکوناں بناندا اگانہہ ودھ رہیااے۔ ایتھے ایہناں ون پونے رنگاں دی متھ ساہویں رکھن دی وی لوڑ ہے۔ لال رنگ انقلابیاں دا رنگ ہے،ایہنوں ملامتی وی پہن دے نیں،ایہہ زندگی تے بقا ء دا رنگ ہے، لہو تے موہ دا رنگ وی لال ہی تاں ہوندا ہے۔ کالا رنگ غم،بدی تے جہالت دی علامت ہے،جدکہ سفید؛امن،نیکی تے چانن دا علمبردار اے۔
’’سَمے‘‘ وچلیاں رنگلیاں لال،کالیاں تے سفید تکوناں وچ پہلی ترشول روح ،سریر تے شعور دی ہے۔ ایس مثلث نوں ساہویں رکھ کے ایس لکھت نوں واچیے تاں اوس دے چانن وچ پنجاب وچ مختلف عہداں وچالے ربّ ،دھرم تے سماجی اُوچ نیچ دا تصور اڈواڈ تے فرقو فرقی رہیا اے۔کدے ایتھے سورج،گائے ماتا تے سپاں نوں پوجیا جاندا رہیا اے تے کدی ایتھوں دے دھرم نوں ہندو،مسلم،سکھ ، عیسائی دے وکھ وکھ خانیاں وچ ونڈیا جاندارہیااے ۔
ایہہ تے انسان نال جُڑے ہور اجیہے انیکاں بنیادی مسئلے اوّل دینہہ توں ہی ایس خطے وچ گتھم گتھا تے اک دوجے نال نتھی ہوکے رہے نیں،جیویں:دھاڑوی تے چور،سارنگی جاں مُرلی،شریعت تے ملامت،مُلّاں جاں پنڈت،گوروتے مرشد، عشق جاں ربّ۔
ایس لکھت دی دوجی وڈی تکون دا پہلا پاتر ہے ؛ایتھوں دے اوہناں صوفی بزرگاں درویشاں تے ولیاں دی اوہ پوتر سُوجھ جس راہیں اوہناں ایتھوں دی عام لوکائی دی سوچ تے فکر ی دھارے نوں بدل کے رکھ دتا۔ ایہناں صوفیاں دی جیہڑی ترشول کتھا واچک نے ویکھائی ہے اوہناں وچ شاہ حسینؒ ،بھگت کبیر تے بُلھے شاہؒ دے ناں سر کڈھویں ہَن۔اِنجے ایس تکون دے دوجے حصے وچ حق تے سچ دے جھنڈے نوں اُچیاں کرن والے سُوجھواناں نوں وی وڈیایا گیا ہے،اوہناں وچوں جیہناں دے ناں ناول وچ آئے ہَن اوہناں دی تعداد وی تن ہی ہے:سقراط ،سرمد تے بھگت سنگھ۔
پنجاب دیاں باراں نوں آباد کرن والیاں دی مثلث ایس وڈی تکون دا تیجا اٹوٹ انگ ہے۔ ایس وچ ساندل خان،فریدخان تے دُلّے بھٹی نوں یاد کیتا گیا اے۔
مدثر مرکے پینتیاں دا نہیں تے چالھیاں ورھیاں دا ہونا ایں۔ ایپر اوس ہنڈھا یا بہت ہے۔ اوہنوں گُڑھتی ہے سُوجھ تے سیانف دی، سُرت ہے اتہاس دی، شعور ہے دھرم دا ، سِک ہے مٹی دی تے چاء ہے ربّ نوں سوہنیاں کرکے ویکھن دا۔ ایتھے اوہ کتھی گھٹ تے ویلا بہتا سہی ہورہیا اے، وقت ایس کہانی دا کتھن ہار اے،ماضی ،حال تے مستقبل اوس دی مُٹھ وچ ہَن۔ بس ایہنوں ترتیب دیون دا کم مدثر ہتھوں ہویا اے۔ ایس وچ کس حد تک اوہ کامیاب رہیا اے،ایس دا چانن ناول پڑھ کے تہانوں وی ہوجاسی۔
’چن‘دے پنڈ لنگھائے دناں چوں اک یاد میلے دی وی ہے۔کتھا واچک بڑی ہُنرمندی نال اوس وچ وکھائے جارہے پتلی تماشے (تھیٹر) راہیں وِرتی نوں کُنجدا،تُمبدا،سانبھدا تے اَٹیردااجوکی نسل نوں اتہاسی سُوجھ پُن کررہیا اے:
’’ویکھ سدھارتھ ،ضدی نہ پے۔اج ریاست کپل دیو دا راجہ تے تیرا پیو جیہڑا ہُن راجہ بن کے نہیں پیو بن کے آیا ہے۔اوس ول دھیان کر۔‘‘پر بوڑھ دے ہیٹھ بیٹھے سدھارتھ اُتے کوئی اثر نہ ہویا تے اوہ راجہ پھیر بولیا۔
’’ویکھ رانی مایا تیری ماں تیرے ساہمنے کس حالت وچ ہے۔تیری رانی یشودھرا،تیرا پُت راہول سارے جی آئے ہوئے نیں۔کیہ توں اِنج ای رہنا ہے؟‘‘
’’کیہ پُت اسیں لوکائی وچوں نہیں۔ساڈا تیرے تے کوئی حق نہیں‘‘رانی مایا اگے ودھ بولی تے سدھارتھ دے نیڑے بہہ کے روون لگ گئی تے پھیر سدھارتھ اوس دے موڈھیاں اُتے ہتھ رکھ کے بولیا؛
’’اماں اسیں دُکھی ایس کارن ہاں کہ اسیں جگ اُتے آئے ہاں،نہ ای جمدے تے نہ ای دُکھی ہوندے تے جدوں دنیا وچ آواں گے تے دُکھی تے ہونا ای ہونا تے پھیر انت ساڈا موت ہے ۔تے جے ایتھے ویکھیئے تے ساری دنیا وچ کوئی تھاں ایہو جیہی نہیں جتھے موت توں نس کے لُک جایاجائے۔‘‘ سدھارتھ بولیا۔
کہانی ایتھے ہی نہیں مُکدی۔ پنڈ گزارے پل ’چن‘ دی زندگی دے یادگار ترین پل ہَن۔اوہ ویلا جیہڑا اوس نائلہ نال بیتایا ،اوہ گلاں جیہڑیاں اوہناں دوہاں اک دوجے نال سانجھیاں کیتیاں،اوہناں وچ اوہناں دی سُوجھ تے سیانف دی دھارا عام لوکاں تے ذہناں توں اُچی تے اُچیچی ہے۔ایس وچ جِنے وی کردار ہَن، اوہ سبھے فکری پکیائی تے علمی پدھردی ٹیسی دے چڑھے ویکھالی دیندے نیں۔ اماں صغراں دی آواز وچ لتھی سِیت دا رنگ سُوجھ وجہوں کِنا اُگھڑواں وے ایہنوں اِن بِن پیش کرن وچ ہی بھلائی ہے۔اوہ عامر نال مخاطب اے:
’’پُت جے گل نوں ہور نکھیڑ کے تکیں تے ونڈ دے رولیاں وچ دھیان مار ۔جیہڑیاں زنانیاں جیہناں دے ہتھ لگیاں ۔اوہناں دے دھرم اوہناں دے مالکاں والے ہوگئے بھاویں اوہ پہلاں گرنتھ نوں مندیاں سن۔مگروں قرآن شریف نوں منن لگ گئیاں تے گِیتا نوں منن والیاں بائبل نوں منن لگ گیئاں ۔تے کُجھ قرآن شریف نوں چھڈ کے گرنتھ مگر ٹُر گیئاں۔‘‘
’’سَمے‘‘ آپنی ہیئت، اسلوب تے بنتر پکھوں نروئی ،سجری تے نویکلی لکھت ہے۔ ایس کہانی داانت میجک رئیل اِزم دی تکنیک نوں ورتوں وچ لیا کے کیتا گیا اے۔پنڈوں واپسی تے اک بزرگ ’چن ‘ تے عامر نوں ساری وِرتی سُناندااے کہ کِنج اج توں نو ورھے پہلاں افسر صاحب دی کم کرن والی اماں دیاں دھیاں گُگو تے پمو نوں نالدے پنڈ توں کجھ بندے چُکن آئے سن ۔تے اوہ سارے گھر والے اوہناں ظالماں دے اگے ہک تان کھلوتے رہے۔اوہ نیش،کُڑیاں سنے ساریاں نوں قتل کرگئے۔ ایہناں اچرج تے اچنبھے بھریاں گلاں نوں سُن کے ’چن ‘ تے عامر واپس اوس بنگلے ول پرتدے نیں ،جتھوں اوہ جھٹ پہلاں نکلے سن۔پر واپس پرتن تے اوتھے اوہناں نوں کجھ وی ویکھالی نہیں دیندا۔ نہ بنگلہ ،نہ نائلہ ،نہ لائبریری،نہ اماں صغراں ،نہ بابا کرم دین تے نہ کُجھ ہور۔ایتھے سوائے حیرت دے اوہناں دے پِڑ پلے کُجھ نہیں پیندا۔ ہُن اوہ سکھنے ششوپنج وِچ ڈُبے شہر پرت رہے نیں۔
ایہہ خبرے شگن اے کہ کشگن ’سَمے‘ وِچ چترے اُنج تاں سبھ وشے سلاہن جوگ نیں ؛ ایپر ایس وِچ فنی پکیائی دے نال نال اک گھاٹ جیہڑی شدت نال محسوس ہوندی اے، اوہ ہے میجک رئیل ازم دی تکنیک دی ورتوں ۔۔۔۔
ایس ناول دے اخیر تے قاری نہ صرف روایتی اچنبھے توں دوچار ہوندااے بلکہ اوہ اک اجیہی دوچتی دا شکار ہوجاندااے کہ کہانی وِچ ایہہ کیہاموڑ اے جس بارے ایس توں اگدوں کتھی نے کدرے دس ای نہیں پائی نیں۔ اِنج ایہہ ساری کہانی جاگومیٹی جیہی کیفیت وِچ واپری سہی ہوندی اے۔ ایہہ اک اجیہی کیفیت اے، جیہڑی پڑھن والے دی سوچ دے پیراں وِچ پہاڑی ککر دے کنڈے وانگ چُبھ کے ساری ہوئی بیتی نوں مڑ نویں سریوں ویکھن ول پریردی اے۔
اعجاز لیل پور(فیصل آباد) دے وسنیک نیں اتے پنجابی دے سیوک نیں۔ اعجاز اج کل گورنمنٹ کالج گوجرہ وچ پڑھا رہے نیں۔


Share |


 

Depacco.com


 

 

Support Wichaar

Subscribe to our mailing list
نجم حسین سیّد
پروفیسر سعید بُھٹا
ناول
کہانیاں
زبان

 

Site Best Viewd at 1024x768 Pixels