Punjabi Wichaar
کلاسک
وچار پڑھن لئی فونٹ ڈاؤن لوڈ کرو Preview Chanel
    



مُڈھلا ورقہ >> شاہ مُکھی وچار >> کتاباں >> ڈپٹی کمشنر (کہانی)

ڈپٹی کمشنر (کہانی)

مدثر بشیر
December 7th, 2016

گڈی دے ٹائر پاٹن دِی واج اِک نِکے جیہے دھماکے تُوں گھٹ نانہہ سی۔ ڈرائیور نے اپنی سمجھ ُسرت دے نال اپنی گڈی تاں بچائی ہی سی اوس دے نالو نال اوہنے آلے دوالے دِی ٹریفک نُوں وِی بچایا۔ لہور سِول سیکرٹریٹ توں اندر بھوندے اِی بابا گرائونڈ تے اوس دے ساہمنے انار کلی دے مقبرے دے نالو نال گورنمنٹ چشتیہ ہائی سکول دِیاں عمارتاں غیور عباس نُوں دِسیاں۔ گڈی نُوں ڈرائیور نے فٹ پاتھ دے کنڈے اُتے لا دِتا تے گڈیوں غیور وِی باہر نِکل آیا۔
’’صاحب جی اِک ٹائر تاں پُورا اِی لگا گیا ہے تے دُوجا پنکچر ہو پیا ہے۔ تُسی فون کر کے دُوجی گڈی سدّ لوو۔‘‘ ڈرائیور نے باہر اِک سرکاری سلُوٹ مار دیاں ساری گل دَسی۔
’’نہیں دِل محمد، میں کُجھ پیدل ٹُرنا ایں تُوں گڈی نُوں کِھچ دَھرُوکے کُجھ اگانہہ لے آ…… ایتھے کُجھ پندھ اُتے نِیلی بار دا سٹاپ ہے۔ ایس اسٹاپ دے نال گلی وِچ کدے اِک دو پنکچراں دِیاں ہٹیاں ہوندیاں سن، خورے آج وِی ہوون۔‘‘ غیور انار کلی دے مقبرے نُوں ویہندیاں بولیا۔
ٹھیک صاحب جی …… جیویں تُسی آکھدے ہو…… پر جے کِسے ملازم نے لنگھدیاں تک لیا کہ ڈپٹی کمشنر صاحب سڑک اُتے پیدل ٹُر دے پئے نیں …… تے فیر…؟ غلام محمد نے سڑک وَل نگاہ ماردیاں آ کھیا۔
’’تے فیر……تے فیر کِیہ…… میں اُس دا تبادلہ کِسے دُوجے شہر کرا دیواں گا‘‘ غیور نے ہس کے آکھیا تے غُلام محمد نے وِی دند کڈھنے شروع کر دِتے۔ نیوی بِلیو پینٹ کوٹ تے اُس اُتے ڈارک برائون دِی ٹائی لگیا ڈپٹی کمشنر ہولی ہولی کرشن نگر دِیاں گلیاں وَل ٹُردا گیا۔ چوک تُوں اِک روہ ویچن والا اپنی ریڑھی اُتے دِسیا۔ غیور نُوں اِنج جاپیا کہ جیویں اُس نے اوہنوں کدے جوانی وِچ تکیا ہویا سی۔ چوک دے وِچ گلی دِی نکر اُتے’’ ملک پان شاپ‘‘ دے ناں توں ہٹی دِسی۔ اوس تُوں اگانہہ اوہنوں دُوروں اِی اِک ہٹی دِسی جس دے باہر گڈیاں، سائیکلاں تے موٹرسائیکلاں دے ٹائر ٹنگے تے زمین اُتے پئے دِسدّے سَن۔ غیور نے اوتھوں غلام محمد نُوں موبائل اُتے فون کر کے گڈی نُوں اوتھے لے آون دا آکھیا۔ آپ اوہ ہولی ہولی ٹُردا آلے دوالے دے پُرانے مکاناںنُوں ویہندیاں پنکچر والی ہٹی اُتے اَپڑیا۔ ہٹی دے باہر اِک وڈے بورڈ اُتے ’’مُنیر پنکچر ورکس‘‘ لِکھیا ہویا سی۔ ٹائراں دے نال اِک نکا جیہا بنچ، اِک لکڑ دِی پرانی ٹُٹی کُرسی دِسی۔ جس اُتے کِسے سائیکل دِی پُرانی ٹیوب نُوں کٹ کے جوڑ لائے ہوئے سن۔ ہیٹھاں بھوئیں اُتے، اِک چوکی، پانی والا تانبیا، اِک لکڑ دا بکسا تے کُجھ دُوجیاں شیواں دِسیاں۔ اِک بابو نُوں اوس ہٹی اُتے ویہندے اِی اِک کم کرن والے مُنڈے نے کُرسی اُتے چھیتی نال کپڑا ماریا تے آکھیا۔
’’بائو جی ایتھے بیٹھو‘‘
غیور نے اپنا بیگ بنچ اُتے رکھیا تے آپ کُرسی اُتے بہہ گیا۔
’’جی بائو جی ……کِیہ سیوا کرئیے‘‘ اوہو اِی مُنڈا فیر اِک واری بولیا
’’میری گڈی دا اِک ٹائر اُکا اِی مُک گیا ہے تے دُوجا پنکچر ہویا پیا ہے۔ ہُنے ڈرائیور دوویں ٹائر لیائوندا ہووے گا۔‘‘ غیور نے اِک لمبا ساہ بھر کے آکھیا۔
’’جی ٹھیک ہے اوہنے چِر نُوں میں ایس موٹر سائیکل دا پنکچر لا دیونا ہاں‘‘ ایہہ آکھ کے مُنڈا نیڑے کھلوتی اِک موٹر سائیکل دے پہیے دا ٹائر کھولن لگ پیا۔ اِچراں نُوں اِک بھارے سریر والا ، پکے رنگ دا بندہ، جیہڑا پینتالی توں پنجاہ دے نیڑے سی ہولی ہولی ٹُردا ہٹی وَل آیا۔ دھوتی کُرتا پائے ، سِر اُتے اِک چِٹی ٹوپی ویکھ کے غیور نُوں لگیا کہ اوہ دِیگر ویلے دِی نماز پڑھ کے آئوندا پیا ہے۔ اوہ جدوں ہٹی اُتے اپڑیا تے اوہنے پہلاں اِک نِگاہ ساری ہٹی اُتے دَھری تے فیر غیور وَل تکیا۔
’’جی… بائو جی…؟‘‘ اوہنے سِر تُوں ٹوپی لاہ کے گلّے وِچ رکھدیاں آکھیا۔
ایہناں دِی گڈی دے دو ٹائر پنکچر ہوئے نیں تے ڈرائیور مگرے لے کے آئوندا اِی پیا اے۔ ’’غیور دے بولن توں پہلاں کم کرن والا مُنڈا بول پیا۔ مُنڈے دِی گل سُن کے اوہ ہولی جیہا سِر ہلا کے نیڑے پئی اِک نِکی جیہی منجی اُتے بہہ گیا۔ ایس ساری گل وِچ غیور اُس بندے نُوں گوہ نال ویہندا رہیا۔ اِچراں نُوں غُلام محمد گڈی دے دوویں ٹائر پھڑ کے آن کھلوتا تے ہیٹھاں ٹائر دھر کے لمے لمے ساہ لیون لگ گیا۔
’’نِکے ایہہ دوویں ٹائر ویکھ‘‘ غُلام محمد اس مُنڈے وَل ویکھدیاں بولیا۔
’’اوئے جانی، جانی اوئے ایدھر آن کے ایہہ ٹائر ویکھ۔‘‘ منجی اُتے بیٹھیا بندہ پاناں والی ہٹی وَل ویہندیاں بولیا۔
’’آیا استاد جی۔‘‘ پاناں والی ہٹی تُوں اِک جوان مُنڈا مونہہ وِچ پان رکھ کے دوڑدا آیا۔ اوس بندے دِی واج اِک واری فیر سُن کے غیور دے دوویں کَن کھلو جیہے گئے۔
’’جناب تُہاڈے کولوں اِک گل پُچھاں…؟‘‘ غیور نے اوس بندے وَل اکھیاں دھر کے آکھیا ۔
’’جی بائو جی پُچھو۔‘‘ اوہ بندہ کے۔ ٹو دا سِگرٹ لائوندیاں بولیا۔
’’ایہہ ہٹی چاچے شریف دِی ہے نا…؟‘‘
’’جی… جی… اوہناں دِی ہے۔‘‘ اوہ بندہ سِدھا ہو بیٹھیا تے حیرانگی نال بولیا۔
تُسی… اوہناں دے پُتر مُنیرہو؟‘‘
’’جی بائو جی … پر… تُسی…؟‘‘
’’تُسیں میٹرک گورنمنٹ خزانہ گیٹ سکول تُوں کِیتا سی…‘‘
’’جی بائو جی…پر تسی ایہہ سبھ‘‘ اوہ بندہ غیور دے نیڑے ہو کے گوہ نال ویہندیاں بولیا۔
’’دسویں دے اِمتحاناں وِچ تُہاڈا سنٹر گورنمنٹ سنٹرل ماڈل سکول بنیا سی…؟‘‘ غیور وِی اوس دے نیڑے ہوندیاں بولیا۔
’’اوئے ایکٹر… ایکٹر… تُوں اِی ہیں…؟‘‘ اوہ اوس وَل ویکھدیاں بولیا۔ خُشی تے حرانگی نال اوس دیاں گلّاں لال ہوئیاں پئیاں سَن۔
’’ہاں مُنیرے میں ای ہاں…ایکٹر…غیور عباس رضوی۔‘‘ غیور نے ایہہ آکھ کے اوہنوں گل لا لیا۔ کِنا چر اوہ دوویں اِک دُوجے دے گل لگے رہے۔ اِک انگریزی سُوٹ والا بندہ تے دُوجا دیسی لِیڑیاں والا۔ دوہاں نُوں ایویں مِلدیاں ویکھ کے جانی، غلام مُحمد تے نِکا مُنڈا حرانی نال تکدے رہے ۔
’’یار توں تاں پُورا پُورا افسر جاپدا ایں‘‘ مُنیرے نے غیور دا مونہہ چُمدیاں آکھیا۔
’’آہو جی… ہُن تاں کمشنر ہوون اِی والے نیں۔‘‘ غیور توں پہلاں غُلام محمد بول پیا۔ جس نُوں غیور نے اِنج غصے نال تکیا کہ جیویں اوہنوں ایہہ گل نہیں کرنی چاہی دِی سی۔
’’اوئے ایکٹر… تُوں ڈپٹی کمشنر ہو گیا ایں‘‘۔
’’بس یار کُجھ چِر ہویا، ایہہ تیرے نیڑے اِی سیکرٹریٹ وِچ بدلی ہوئی ہے میری۔‘‘
’’چنگا… اَج توں کوئی چوی ،پنجی ورھیاں مگروں مِلے ہاں۔‘‘
’’ہاں یار مُنیرے دسویں دے امتحاناں مگروں بس نتیجہ لیون سکول مِلے ساں… اوس مگروں تاں…اوس مگروں اِنج اِی لگیا کہ کدے سکول اِکٹھے پڑھے اِی نہ ساں‘‘ ایہہ آکھ کے غیور نے بیگ چوں سِگار دا ڈبہ کھولیا تے اِک ماہنگا سگار کڈھ کے لایا تے ڈبہ مُنیرے اَگے وِی کِیتا پر مُنیرے نے اپنی کے۔ ٹو دِی ڈبی کڈھ لئی۔
’’مُنیرے یار چاچا شریف…؟‘‘
’’یار ایکٹر اوہ تاں پنج ورھے ہوئے …اگا نہہ ٹُر گئے نیں‘‘
’’اوہ…کیا کمال بندے سن اوہ وِی‘‘
’’بس یار جس نے آئونا ہے، اوہنے نے جائونا وِی ہے۔‘‘
’’ایہہ گل تاں ہے۔‘‘
’’جانی…اوئے جانی…ایہہ اندروں گلاس پھڑ تے چنگی طرحاں ہنگال کے اِک گلاس روہ تے لے کے آ…‘‘ مُنیرا جانی وَل مونہہ کر کے بولیا۔
’’یار توں اینہاں گلاساں وِچ پی لویں گا… ؟ مُنیرے نُوں اِک دم کوئی دھیان آیا تے اوہنے غیور وَل مونہہ کر کے پُچھیا۔
’’یار مُنیرے…یار…مُنیرے… جے اسیں اسکول دے باہر اُوڑی بابا، اُوڑی بابا دے گندے بھانڈیاں وِچ چھولے کھا سکنے ہاں تے یار اَجے ایڈے بُڈھے وِی نہیں ہوئے۔‘‘ غیور نے اُچی واج وِچ ہسدیاں اِک واری فیر مُنیرنُوں گل لا کے آکھیا۔
’’جا بئی چھیتی جا، روہ دے وِچ ادرک تے نِمو وِی پوا لیائیں۔‘‘ مُنیرے نے آکھیا۔
’’اچھا یار مُنیرے دسویں دے اِمتحاناں توں پہلاں سکول وِچ تاں بس تیری میری سلام دُعا اِی سی ۔‘‘
’’ساڈی کوئی ایڈی گُوہڑی نانہہ سی۔‘‘
’’یارتُسیں لوک تاں پڑھن والے سی، اسیں کِتھے پڑھن والے ساں‘‘ مُنیرا ہس کے بولیا۔
’’اُنج مُنیرے ایہہ وِی اِک چنگی نشانی سی۔ پڑھن والے اوہ سن جیہڑے ماسٹراں کولوں ٹیوشن پڑھدے سن۔ جہیڑے اوہناں کولوں ٹیوشن نہیں پڑھدے سن اوہ نہ پڑھن والے اکھواندے سن۔‘‘
’’یار ایکٹر اسیں ماڑے گھراں توں ساں، تُسی لوک سہندے سی، ٹیوشن فیساں بھر سکدے سی۔ بڑیاں ماراں کھادِیاں اساں لوکاں ماسٹراں کولوں‘‘ مُنیرا سگریٹ دا اِک کش بھر کے بولیا۔
’’ہاں یار مُنیرے مینوں چیتے ہے کہ جنوری دِی ٹھنڈ وِچ گھوڑے نُوں مارن والے چھانٹے نال مُنڈیاں نُوں مار دا سی تے جدوں مار مار تھکیواں ہو جاندا تے مانیٹر نُوں واج مارنی، مارو جی وسیم جی۔ لاوو۔ ایہناں نُوں دو دو۔‘‘
’’ٹھیک آکھنا ایں ایکٹر، تینوں تاں… سبھ چِیتے ہے‘‘
’’پر مُنیر یار، عامر بٹ، علی عرفان ، بابر دے کُجھ ہور مُنڈے وِی چنگے سہندے سن اوہناں فیر وِی کدے ٹیوشن نہ پڑھی سی۔‘‘
’’آہو یار، چنگا چیتا دوایا اِی۔ عامر بٹ نے اودھوں اپنے محلے دِی اک کُڑی نال حساب لایا ہویا سی تے اسیں مُنڈے’’ بِلا شازیہ والا‘‘ دِیاں واجاں ماردے ساں‘‘
’’تے جس سمے اوہنے اپنے خاص لہوری چج وِچ واج لاوئنی، لوڑی دا اک ڈنگ ٹپائو وے ساری جماعت ہسن لگ جائوندی سی۔‘‘
’’غیور تیرا کم ہوندا پیا ہے تینوں چھیتی تے نہیں؟‘‘ منیرا ہیٹھاں ٹائراں وِل دھیان مار کے بولیا ۔
نہیں، مُنیرے میں رات تِیکر ایتھے اِی آں غُلام محمد پنکچر لگوا کے گھر ٹُر جاوے گا۔‘‘ غیور غُلام محمد وِل اشارہ کر کے بولیا، اِچراں نُوں جانی روہ دے گلاس وِی لے آیا۔ روہ پیون دے وِچ مُنیرا اپنی ہٹی دے نالدے ہیٹاں والیاں نُوں مان دے نال دسدا رہیا کہ ایہہ ڈپٹی کمشنر ہے تے میرے نال سکولے پڑھدا سی۔ غیور نے روہ پی کے بُجھیا ہویا سگار فیر اِک واری لا لیا۔
’’مُنیرے یار ساڈی جماعت دے کُجھ مُنڈے سلمان، علی حسنین، طیب، ایہہ سارے کلب صاحب دِی گلی وِچ رہندے سن۔‘‘
’’اوہ کیمسٹری والے‘‘ مُنیرا ہس کے بولیا۔
’’نِری کیمسٹری نہیں۔ ریاضی تے فزکس وِی اوہو، اِی پڑھاندے سن تے کڈھی سوادِی گل ہے اینہاں مضموناں دے سارے اُستاد بی ایس سی ہوندے سن۔ ساڈے اُستاد جی بی۔ ائے پاس سن تے کئی ورھے اوہناںپڑھیاڑاں نال کڈِا ظلم کِیتے رکھیا سی، کئی مُنڈے سائنس دے مضموناں وِچ فیل ہوئے تے اگانہہ نہ پڑھ سکے۔ بس اوہناں دے اِی کارن…‘‘ غیور نے سگار نُوں جھاڑ دیاں آکھیا۔
’’نہیں یار ایکٹر…… مُنڈے وِی تے نہیں پڑھدے سن۔‘‘
’’نانہہ مُنیرے جیہڑا ستاد کیمسٹری دِی ایکویشن نُوں اِنج سمھجاندا ہووے کہ بئی لِکھ ایچ جمع اوو ٹو تے اگانہہ واہوو تِیر دا نشان تے اُس توں اگانہہ لِکھو ایچ ٹو اوو، ایہہ بنیا پانی تے جِتھے ہِیٹ تے اوتھے لِکھواندا سی حرارت تے جِتھے دوہرا عمل ہوندا سی تے اوتھے جناب آکھدے سن کہ ہیٹھاں پُٹھے سِدھے تِیر واہوو۔ اوہ تاں میرا وڈا بھرا ایم ایس سی کر رہیا سی تے میں ایس کارن فزکس تے کیمسٹری پڑھ گیا۔‘‘
’’بس یار سرکاری سکول ایویں اِی دے ہوندے سن پر تیری انگریزی بُہت چنگی سی۔‘‘
’’اوہ وِی میرے اباجی کارن، گھر انگریزی اخبار لیاندے سن پر یار میں تاں ریاضی وچ اصلوں اِی نُورا ساں۔‘‘
’’اُس دا مینوں چنگی طرحاں چیتا ہے‘‘ مُنیرا اُچی اُچی واج وِچ ہسن لگ پیا۔
’’مُنیرے‘‘ غیور ہولی جیہا نموشی نال بولیا۔
’’چنگا توں چھڈ ایہہ گل، تینوں ملک صاحب تے انگریزی والے چیتے ہوون گے‘‘ مُنیرا اِک نواں سگریٹ لا کے بولیا۔
’’اوہو اِی جیہڑے چاکلیٹ نُوں چاکو لیٹ آکھدے سن تے ایس نال واج مارنی پڑھن والے وکھرے ہو جاون تے اسیں ٹیوشن پڑھن والے وکھرے ہو جاندے ساں۔‘‘
’’تے نالے ایہہ وِی آکھدے سن اَٹھے مضمون، اَٹھے لیٹر، اَٹھے سمریاں جیہناں نُوں یاد نیں اوہ باہر آ جاون تے اسیں باہر آ جانا تے اوہناں ساڈیاں بڑیاں غلطیاں وِی کڈھنیاں‘‘ مُنیرا فیراِک واری ہسن لگ پیا۔
’’پر ادہناں مُودے نُوں، بالے نُوں تے اینہاں دے نال ظہیر، بابر، تیمور، طیب صدیق، سجاد حسین، پپو، سلمان ایہناں سبھ نُوں کُجھ نہ آکھنا کیوں جو اوہ ٹیوشن فیس بھر دے سن۔‘‘
’’یار ایکٹر اُنج اِک گل اے کہ اوہ بھٹو دا بُہت دیوانہ سی تے مارشل لاء نُوں کڈھ کڈھ گاہلاں پھاوے ہو جاندا سی تے ایس دے نال نال نذر محمد تے نُور جہاں دِی کہانی وِی سناندا سی۔‘‘ مُنیرے نے آکھیا تے دوویں فیر اِک واری ہسن لگ پئے، ہیٹھاں بیٹھے جانی، غُلام محمد نے اوہناںنُوں حرانی نال ویہناشروع کر دِتا تے غیور اپنا ڈِھڈ پھڑ کے ہسدا رہیا۔
’’یار اوہناں…آکھنا بئی نذر محمد، نُور جہاں دا بہت دیوانہ سی اپنی بانہہ تُڑوا بیٹھا سی اُس دے مگر… چوبرجی فلیٹاںوِچ گیا… شوکت رضوی بُوہا کھڑکایا تے اوہنے اُتوں چھال مار دِتی بڑے بڑے علاج کیتے بانہہ نہ جُڑی، کرکٹ مُک گئی پر عشق نہ مُکیا…‘‘ غیور نے فیر اِک واری ہنسنا شروع کر دِتا۔
’’تینوں……تینوں چیتا ہے کہ جدوں کلب صاحب امریکہ ٹُر گئے تے اوہناں کِیہ آکھیا سی۔‘‘ مُنیرا فیر اک واری اُچی واج وِچ ہس کے بولیا ایتھوں تِیکر اوہنوں ہسدیاں ہسدیاں ہچکی لگ گئی۔
’’مینوں چیتے ہے کہ جدوں اسیں پُچھیا کہ ملک صاحب اوہ اوتھے جا کے کیہ کر دے ہوون گے؟ تے اوہناں آکھنا کرنا کیہ ہے؟ میماں دے کُتے نہواندے ہوون گے۔‘‘ غیور وِی اُچی واج وِچ ہسدیاں بولیا۔
’’اچھا یار اُنج ملک صاحب نے اِک بڑی نیکی کیتی سی کہ جدوں دسویں دے امتحان آئے تے اوہناں ساہنوں ریاضی دے سارے مسئلے زبانی رٹوا دِتے سن اِکیہہ دے اِکیہہ مسئلے……،،
’’مسئلہ فیثا غورث وِی جس نُوں اسیں مسئلہ پِیتا بہت آکھدے ساں‘‘
’’پر پی کے تے بائیالوجی دے اُستاد جی آئوندے سن…نصیر صاحب‘‘
’’تے اوہناں دِی تنخواہ اسیں سارے منڈے ویہہ ویہہ روپئے اکٹھے کر دے ساں سرکار ولوں بائیالوجی دا کوئی استاد وِی نہیں سی۔‘‘ ایہہ آکھ کے دوویں فیر اِک واری ہسن لگ پئے۔ اچراں نُوں مُنیرے نے جانی نُوں نالدے کھوکھے توں چاء لیاون دا اشارہ کیتا دوویں ٹائر ٹھیک ہو گئے سن غیور نے غُلام محمد دے نال مُنڈے نُوں گڈی ول گھل دتا تے اوہ آپ مُنیرے نال بہہ کے چاء پیون لگ پیا۔ غُلام محمد اگانہہ ہویا تے اس دے مگروں اک بسنتی لِیڑیاں وِچ اک زنانی آ گئی۔ مُنیرے نے غیور ول تے غیور نے مُنیرے ول تکیا تے دوویں فیر اک واری ہس پئے۔
’’کِیہ یاد آیا اِی…؟ مُنیرا ہسدیاں بولیا۔
’’تُوں دس … ؟
’’نہیں تُوں دس …؟
’’مُنیرے اوہ جونیئر ماڈل سکول دِی اُستانی جیہڑی پیلے رنگ دے لِیڑے پا کے آئوندی سے تے چوب کاری دا استاد پوڑیاں وِچ جا کے بہہ جاندا سی۔‘‘
’’تے……تے…… اُس دے مگر نصیر صاحب وِی چرس دا سِگرٹ بھر کے اپڑ جاوندے سن‘‘ مُنیر نے ہسدیاں اپنا ڈِھڈ پھڑ لیا۔
’’تینوں چیتے ہوونا ہے کہ اِک ہور کمال وِی کم ہوندا سی۔ اوہناں دوہاں نُوں ویکھ کے سکول دے مُنڈیاں نے ہوا وِچ سِٹے سُٹنے تے سارے شہر دِیاں چِیلاں اوتھے اکٹھیاں ہو جاندیاں سن تے فیر اوہناں دوہاں، مُنڈیاں نُوں گاہلاں کڈھدیاں ہیٹھاں لتھ آئونا۔‘‘
’’تے اوہناں دوہاں نُوںدیکھ کے وارث صاحب نے ساہنوں اُردو دے شعر وِی سُنانے۔‘‘
’’آہو…… اوہ سکائوٹ ہیڈ وی سن۔‘‘
’’کمال بندے سن حیاتی نال بھرے ہوئے۔‘‘
’’یار توں کدھے گورنمنٹ کالج گیا ساں، سکول دِی کندھ ٹپ کے۔‘‘ غیور مُنیرے دے موڈھے اُتے ہتھ مار کے بولیا۔
’’نہیں یار کدے وِی نہیں اسیں کیہڑے ماسٹراں کولوں ٹیوشن پڑھدے ساں ساریاں سختیاں کٹھنیاںتے ساڈے واسطے اِی سن۔ ؟تُسیں لوکیں موجاں کر دے سی۔‘‘
بس یار دسویں دے امتحاناں توں پہلاں تیرے نال خاص یارانہ وِی تے نانہہ سی۔‘‘ غیور اِک گُوہڑی سوچ نال بولیا۔
’’یار اُس سمے کُڑیاں مُنڈیاں دا بڑا ماحول ہوندا سی گورنمنٹ کالج وِچ ، چل چھڈ پرانہہ تینوں اُس سمے دے پِیوپل ٹیچر وِی چیتے ہوون گے۔‘‘ غیورسگار دا گُھٹ بھردیاں بولیا۔
’’آہو…اوہ…اقبال صاحب‘‘ منُیرااِک واری فیر ہسدیاں ڈِھڈ پھڑ کے بہہ گیا تے غیور دیاں اکھیاں توں وی ہس ہس کے پانی نکلن لگ پیا۔
اوہو…اِی…کِسے پنڈ توں آئے ہوئے سن تے پچھلیاں سِیٹاں اُتے بالے نے نیلام گھر لایا ہویا سی مُودے نے اِک سوال دا جواب ٹھیک دِتا تے اوہنے ڈھوئے وِچ اقبال صاحب نُوں دے دِتا۔ تے ساری جماعت ہس ہس کے پاگل ہو گئی سی۔‘‘
’’اِک واری اوہنے شاہد نُوں کِنا ماریا سی‘‘
’’آہو…جس نُوں اسیں آلو بخارا آکھدے ساں تے اُس دے نِکے بھرا نُوں لُوچا۔‘‘
’’اوہو اِی…… جیہناں بارے عاصی صاحب آکھدے سن کہ اینہاں دوہاں وِچوں دو دو ٹِین گھیو دے نکل سکدے نیں پر پڑھائی دا اِک اکھر وِی نہیں نِکل سکدا۔‘‘
’’تے اوہناںدوہاں بھراواں نال اِی نصیر وِی بہندا سی۔ جیہڑا انگریزی رسالہ ویکھ کے گِنتی گِندا سی تے دُوجے مُنڈے اوس اُتے شرطاں لاؤندے سن۔‘‘
’’تے سبھ نے واجاں مارنیاں شاواش نصیر، شاواش، شاوا ہور زور لا،،
’’یار ایکٹر کیہ دیہاڑ سن اوہ وِی؟‘‘ مُنیرے نے اِک لما ساہ بھر کے آکھیا۔
’’بس مُنیرے حیاتی اینہاں تیزیاں نال اگانہہ ودھدی رہی۔‘‘
’’ایہہ گل تاں ٹھیک ہے‘‘
’’پر مُنیرے توں ایتھے کیویں…؟ ‘‘تیرے تاں دسویں وِچ نمبر وِی بُہت چنگے سن۔‘‘ غیور نے مُنیرے ول اِک خاص نگاہ ماردیاں آکھیا۔
’’یار غیور جس دیہاڑی دسویں دا نتیجہ آیا اوسے دیہاڑی ابا جی دا ایکسیڈنٹ ہو گیا لت ٹٹ گئی، بھیناں بھراواں وِچ سبھ توں وڈا ساں ہٹی آن کے سانبھ لئی۔ بس اوہ دیہاڑی تے اَج دِی دیہاڑی، ہُن تاں میرے دوویں مُنڈے اپنے اوسے سکول جائوندے نیں‘‘ مُنیرے نے ہٹی وَل ویہندیاں آکھیا۔
’’اوسے سکول…یار ہُن تاں سرکاری سکولاں دے حال پہلاں توں وِی بھیڑے نیں۔‘‘ غیور نے حرانی نال پُچھیا۔
’’مینوں پتہ اے پر اپنی پسلی وِی تاں تکنی پیندی اے، تُوں چھڈ ایس نُوں تُوں اپنا دس کِتھوں کِیویں ٹُریا ایں…؟
’’بس مُنیرے دسویں مگروں سائنس کالج توں ایف۔اے کیتا فیر ایف۔ سی کالج توں بی اے۔ اوس مگروں مُقابلے دے امتحان دِی تیاری کِیتی تے سرکار دِی نوکری وِچ آ گیا۔‘‘
’’چنگا…… بُہت چنگا…‘‘
’’پر تینوں اِک گل آکھاں‘‘
’’ہاں‘‘
’’مُنیرے مقابلے دا امتحان وِی ایڈا سخت نانہہ سی جیہناں کُو دسویں دا امتحان سی۔‘‘
’’اوہ کیویں…؟‘‘مُنیرے نے اِک نواںسگریٹ لائوندیاں حیرانی نال آکھیا۔
’’تیرے چیتے ہونا اے کہ تیری میری یاری پرچیاں وِچ ہی ودھی سی۔ اسیں دوویں نالو نال بہندے ساں تے پرچیاں وِچ اپنیاں جوابی کاپیاں وِی بدل لیندے ساں‘‘ غیور گُوہڑیاں سوچاں چوں ڈُبیا بولدا پیا سی۔
’’ہاں میرے چیتے وِچ ہے تُوں انگریزی ، فزکس تے کیمسٹری دے پرچیاں وِچ میرے کئی سوال کیتے سن۔‘‘
مینوں چیتے ہے پر مُنیر…میرے یار مُنیرے تینوں کدے چیتا رہیا کہ میرا ریاضی دا پرچہ اُکااِی خالی سی، اوہ تے تُوں سیں جس نے وِچ وِچ چھیتی چھیتی چار سوال کرتے دِتے سن تینوں بُھلیا تے نہیں ہووے گا-‘‘ غیور نے مُنیرے دے دوویں موڈھے پھڑدیاں آکھیا۔
’’میں کِیویں بُھل سکنا واں…تے فیر کیہ ہویا… اسیں سارے پرچے اِی تاں رَل کے کِیتے سن۔‘‘ مُنیرے نے اِک واری فیر حیرانگی نال پُچھیا تے غیور اپنے متھے توں پسینہ پونجھدا رہیا۔
’’تینوں ایہہ پتہ نہیں کہ جدوں نتیجہ آیا تے میں تیری وِی ڈی ایم تکی سی ۔جے میں انگریزی، فزکس کیمسٹری وِچ تیرا ہتھ نہ وی ونڈاندا تے توںفیر وِی پاس سیں۔ پر میرا ریاضی دا پرچہ جس دے چار سوال تُوں کِیتے سن اوس وچ میں سٹار لگ کے پاس ہویا ساں۔‘‘
’’تے ایس وِچ کِیہ ہویا… ‘‘مُنیرے نے اُس دے موڈھیاں اُتے ہتھ رکھدیاں آکھیا۔
’’مُنیرے ریاضی وِچ میں سِریوں اِی نہلا ساںاوہ تاںتُوں ہی ساں کہ میں پاس ہو گیا نہیں تاں میں وی کسے ٹی وی ڈرامے دا نکا موٹا جیہا ایکٹر ہوندا۔ جے اَج میں ڈپٹی کمشنر تے بس اوسے اِک پرچے دے کارن۔‘‘ غیور نے مونہوں پسینہ پونجدیاں آکھیا۔
’’غیور اَج میں راہ جائوندیاں تیرے ساہمنے آ گیا تے تینوں چیتے وِی آ گیا۔ جدوں مقابلے دا امتحان پاس کیتا سی تے اودھوں چیتے نہ آیا۔‘‘ مُنیرے نے ہولی جیہا آکھیا تے غیور نُوں اِنج جا پیا کہ ساری ڈپٹی کمشنر سائیکل دے ٹائر دِی ٹیوب وانگوں پنکچر ہو گئی ہے۔
’’نہیں مُنیرے سبھ چیتے وِچ سی، کدے کِسے شہر تبادلہ تے کدے کِسے شہر…پر ایہہ آس ضرور سی کہ حیاتی وِچ اک واری تینوں ضرور ملاں گا۔‘‘ غیور نے سگار دا اِک لما کش بھر دیاں آکھیا۔
’’تے فیر آج مل ہی لیا…‘‘ مُنیرا فیر اک واری ہس کے بولیا۔
’’ہاں مُنیرے مل ہی لیا… چنگا توں دس اینہاں ٹائراں دا کیہ خرچہ ہے؟
’’ایکٹر اینے ورھیاں مگروں ملیا ایں تے ایہہ کیہو جیہی گل کِیتی ہے؟
’’یار اس دا بل سرکار نے بھرنا ہے میں کیہڑا پلیوں دینا ہے‘‘
’’چنگا …دوہاں دا تِن سو روپیہ بنیا پر توں اینہاں پیسیاں دِی میرے ولوں گھر بالاں واسطے مَٹھی?ائی لے جاویں۔‘‘
’’مُنیرے یار کوئی کم اے تاں دس؟‘‘۔ غیور نے بھریاں اکھیاں نال آکھیا۔
’’کُجھ نہیں…ایکٹر…کُجھ وِی نہیں‘‘
’’نہیں فیر وِی…؟‘‘
’’چنگا… چنگا…تُوںبس گلی دی نُکر اُتے لگی اسٹریٹ لائٹ ٹھیک کروا دے آئوندے جائوندے لوکیں ڈگدے ڈھیندے رہندے نیں۔‘‘ مُنیرا اِنج بولیا جیویں کوئی گل اِک دم چیتے آ گئی ہووے ۔
’’بس اینہا جیہا کم…؟‘‘
’’بس یار ایہو اِی کروا دے‘‘
’’چنگا مُنیرے ہُن میں ٹُرناواں پر ہُن اسیں مِلدے رہواں گے۔‘‘ ایہہ آکھ کے غیور نے مُنیرے نُوں گل لایا تے انار کلی دے مقبرے وَل ٹُر پیا۔ مُنیرا اپنی ہٹی بند کرن لگ پیا۔ غیور نے کُجھ پندھ توںمڑ کے ویکھیا تے دُوروں مُنیرے دِی ہٹی دا بلب رات دے اِک تارے وانگوں دِسیا اوہ فیر اِک واری انار کلی دے مقبرے وَل ٹُر پیا۔ ہولی…ہولی سگار دے کش بھردیاں…رات دے پرچھاویں ہو رگُوہڑے ہو گئے۔ اکاش اُتے کُجھ نویں ستارے پُنگر دے دِسے تے اوس دا پرچھاواں رات دیاں پرچھاوایاں وِچ گواچدا گیا۔



Share |


 

Depacco.com


 

 

Your Name:
Your E-mail:
Subject:
Comments:


Support Wichaar

Subscribe to our mailing list
نجم حسین سیّد
پروفیسر سعید بُھٹا
ناول
کہانیاں
زبان

 

Site Best Viewd at 1024x768 Pixels