Punjabi Wichaar
کلاسک
وچار پڑھن لئی فونٹ ڈاؤن لوڈ کرو Preview Chanel
    



مُڈھلا ورقہ >> شاہ مُکھی وچار >> کتاباں >> ساہواں دی ولگن (کہانی)

ساہواں دی ولگن (کہانی)

زبیر احمد
November 21st, 2016


شامیں دفتروں گھر اپڑیا تاں وَوہٹی دسیا کہ سوسائٹی والے سدّا دین آئے سن اخے ست وجے محلے دا اکٹھ اے۔اچنبا تاں ہویا پر چنگا وی لگا چلو ہن محلے آلے جُڑ بیٹھن لگ پئے نیں۔ساریاں بلاکاں دیاں سوسائٹیاں سن تے اوہناںدے سارے مسلے اوہ حل کراندیاں پئیاںسن۔گلیاں پکیاں ہوون پئیاں،راتیں پہرے لئی پیسے پا کے چوکیدار وی رکھے جان لگے،سیورج ٹھیک ہو گے سن تے سڑیٹ لائٹاں لگن دی اُڈیک سی۔پر ساڈے بلاک دے مندے بھاگ، ایتھے اجیہا کجھ وی نہیں سی۔علاقے دا پرانا پنڈ ساڈے بلاک وچ ای سی۔آکھن نوںتاں تھاں شہری سکیم دا حصہ سی پر خالی پلاٹاں دے چھپڑ بنے ہوئے سن تے پنڈ دیاں سوڑیاں گلیاں وچ آٹے دیاںچکیاںتے رُوںپنجن دیاں مشیناںلگیاں ہوئیاںسن۔
مینوں چیتے اے ست اٹھ ورہے پہلاں جد اساں ایتھے پلاٹ لیا تاں مساں اک دو گھر سن تے رات نوں اُکا انھیرا ہوندا سی۔نہر دے نال ہوندیاں وی ایہ تھاں لہوروں باہر جاپدی سی۔ہن تاں لہور شہر نوں اگ لگ گی اے تے اپنیاں ای گلیاں تے سڑکاں سیہانیاں نہیں جاندیاں۔ تے لہور شہر شطان دی آندّر وانگ ودھی جاندا اے۔میری ووہٹی جیہڑی سکولے اُستانی اے، شامیں بالاں نوں ٹیوشناں پڑھا پڑھا تے کمیٹیاں پاپا کجھ پیسے جوڑے تے اساں ایس نویں اُسردی سرکاری سکیم وچ اوکھے سوکھے ہو کے پلاٹ خرید لیا۔رشتے داراں تے بیلیاں آکھیا تہاڈا دماخ تاں ٹھیک اے اینی دور۔
پر پھیر جدوں اک بنک دا بندہ وزیر اعظم بنیا تے اوس کاراں تے مکاناں لئی سوکھیاں قسطاں اُتے قرضے دینے چھوہے تے اساں انگاں ساکاں توں کجھ پیسے اُدھار لے تے کجھ بنک توں قرضہ لے پنج مرلے دے پلاٹ اُتے رہن جوگی تھاںچھت لئی۔دوچار ورھیاں وچ اجیہی اگ لگی تے پلاٹاں دے مُل انج ودھے کہ میری ووہٹی رشتے داراں نوں مان نال ملن جُلن لگی۔پر ساریاں شہری سہولتاںاجے نہیںآئیاں سن۔بڑیاں اوکڑاں نال عرضیاں پا پا ،سفارشاں لبھ لبھ ،وڈیاں دے دے مساں سیورج ٹھیک ہویا ۔نہیں تاں خالی پلاٹاں وچ سیورج دا پانی کھڑا ہون نال مکاناں دیاں نیہاں وچ پانی جان لگ پینا جس نال فرش بیٹھ جاندے سن۔ہن ٹٹیاں گلیاں نوں پکیاں کرن اُتے زور سی۔
جدکجھ گھر چھتے گئے تاں محلے دی شکل بنن لگی،اک دو سٹریٹ لائٹ دے بلب وی پتہ نہیں کنج لگ گئے تے اچن چیت پلاٹاں دے پاہ ودھے تے اک دو گھراں دے وسینک پلاٹ ویچ کے ہور اگاں تر گے ۔مُڑ اک دو ورھیاں پچھوں ویہندے ویہندے کئی مکان اُسر پئے۔جد وہی پنجی مکان بن گے تے ڈر وی ودھ گیا۔جد دو چار گھر سن تاں پھیر بوہتے لوٹا چور سن۔سیورج دے ٹکن چوری ہوندے سن۔گیٹ تھلیوں ہتھ پا کے پانی دے پائپ کٹ لے جاندے سن۔جد اسیں مکان پایا سی اودوں وی چوریاں ہوندیاں سن۔اٹاں،سیمنٹ تے دوجے سامان دی سانبھ کرنی پیندی سی۔تے ایس لئی ٹینٹ لگوا  اک بندے نوںچوکیدار رکھنا پیا جس دا کم بس ایہہ سی پئی مزدوراں تے مستری تے اکھ رکھے تے رات نوں چوکیداری کرے۔پر ہن پچھے جد محلے دی اک زنانی کولوں موٹر سیکل آلے مُنڈے پرس کھویا تاںساریاں نوںجاگ آ گی۔
اکٹھ وچ جاندیاں میرے دل وچ ایہہ ای گلاںسن۔وہی پنجی گھراں چوں مساں ادھیاں دی جی آئے سن۔جیہناں وچ اک دو وکیل سن تے ودھ ودھ کے گلاں کردے تے صلاحاں دنیدے پئے سن۔دو چار ہٹوانیے سن،اک دو وپاری تے کجھ میرے ورگے سرکاری ملازم۔سبھ توں پہلاں سوسائٹی بناون دا ہوکا دتا گیا،صدر سیکٹری،خزانچی متھے گے۔اک مسلہ پانی داسی۔جد گھر تھوڑے سن پانی دا مسلہ نہیں سی پر ہن گرمیاں وچ مر کے پانی آندا سی۔لوکاں پانی کھچن دیاں موٹراں وی لائیاں ہویاں سن پر پر پھیر وی مسلہ اوتھے ای سی۔
چوریاں دا سارا دوس خالی پلاٹاں وچ رہندے جھگیاں والیاں اُتے مڑھ دتا گیا۔بھاویں پورے محلے وچ ایہہ گل دُھمی پئی سی جس مُنڈے محلے دی زنانی کولوں    پرس کھویا اوہ پراپرٹی ڈیلر دا مُنڈا سی تے جس نوںلُٹی زنانی سیہان وی لیا  پر مُنڈے دے پیونے زنانی تے اوس دے خصم دیاں منتاں ترلے کر کے ایس گل نوں ڈھپ دتا  تے ہن ودھ چڑھ کے جھگیاں والیاں دے بر خلاف بول رہیا سی۔’ بڑا گند پایا ہویا اے ایہناں جگیاں آلیاں۔ سبھ توں اوہناں دے شناختی کارڈ لوو تاں جے جد چوری ہووے اوہناں نوں چیک کیتا جا سکے‘۔میں ہولی جیہی گل کیتی شناختی کارڈ ماتڑاں کول کتھے ہونے نیں۔پھیر اوہناں دیاں زنانیاں بارے گلاں ہوون گل پیاں کہ رات نوں گڈیاں آوندیاں نیں تے ایہناں جھگیاں توں زنانیاں جاندیاں نیں۔کئی چسکے لے لے ایہہ گلاں سُنن لگ پے تے اکٹھ وچ اک دم جان جیہی پے گی ۔کئی بڑے حران ہوئے پئی ایہہ گل سچی وی اے؟
پھیر سارے پراپرٹی ڈیلر دی ہاں وچ ہاں رلاون لگ پئے تے ایہہ متھیا گیا پئی اوہناں کولوں شناختی کارڈ لئے جاون تے کجھ دی ڈیوٹی وی لا دتی گی۔اخیر گل مجھاں دی ہوون لگ پئی۔کئی تھاواں تے وچ وچ گجراں مجھاں رکھیاں ہوئیاں سن۔جس پاروں گلیاں وچ گوہ پیراں ہیٹھ آوندا سی۔ کئی تھاواں تے گٹر بند سن کیوں جے لاگے مجھاں بنّھیاں ہویاں سن۔پھیر گند پاروں مچھراں تے مکھیاں دی موج سی۔اُنج بھاویں ادھا محلہ ایہناں توںددُھ لیندا سی پر ہن سارے ایہناں مجھاں نوںکڈھن اُتے اک مُٹھ سن۔ایہہ متھیا گیا پئی ٹاون کمیٹی دے افسر نوں عرضی پائی جاوے گی تے محلے وچ رہندے کجھ وکیلاں نے ایس مسلے نوں عدالت وچ لے جاون دا ڈروا وی دے دتا۔اک دو بندے گجراں دے جانن والے بیٹھے سن تے گل اوہناں نوں سناون لئی کیتی جاندی پئی سی۔ایہہ وی پئی دس بارھاں ورھے پہلاں جد ایہہ سکیم بنی، پلاٹ تے سڑکاں بنیاں ، مجھاں نوں کڈھیا گیا تے گجراں مجھاں چُھڈان لئی دھاوا کیتا تے سرکاری بندیاں گولی چلا دتی تے گجراں دا اک بندہ ماریا گیا تے ایہہ کم توڑ نہ چڑھیا۔تے گل عدالت وچ لٹک گی، ہن وسوں ودھدے پئی، مجھاں رکھناںغیر قنونی سی تے مجھاں نوںکڈن دا پکا متا پکا یا گیا۔
میں ایس گل دی بوہتی حامی نہ بھری پر اوہناں نوں نہ وی نہ کرسکیا۔شہراں وچ مجھاں تاں نہیں ہوندیاں؟ ایہنے ورھیاں وچ مینوں ایہناں مجھاںدا خیال وی نہ آیا ۔مینوں چیتے آیا جد اسیں نواں نواں گھر پایا سی تے ماںشام نوںدوجی منزل دے ٹریس توں گلی وچوں مجھاں لے لنگھدے گجرنال گلاں کردی ہوندی سی۔ اوہ بُڈھیرا جیہا سی تے  روز گلی وچوں خورے مجھاں نوںکتھے چران لے جاندا سی۔ نسدا جاندا اوہ مجھاں دوالے انج نظریں آوندا جیویں نسدا نہیں تیردا پیا ہووے تے مجھاں نوںولاوندا اوہ مُڑدا گھمدا اُڈا جاندا ۔پیریںمیکشن پرانے جہیے ، تیڑلکد ی تے ہتھ وچ پتلی جیہی سوٹی۔ اوہنوں ویکھ ہمیش میرا ہتھ آپ مہارے متھے نوں سلام کرن لئی اُٹھ جاندا تے اوہ بہوں خُشی نال ہوا وچ اُڈدے جاندے ایہدا جواب دنیدا۔مجھاں نال وگدے کول کدی اینا ویلا نہیں ہوندا سی پئی اوہ کھلو کے میرے نال گل کرے۔ماںکول پنڈ وچ پیراںبا غ گُرداسپور گھریں مجھ وی سی تے ماں مجھ دیاں گلاں وی کردی ہوندی سی۔پر شہراں وچ مجھاں تاں نہیں ہوندیاں نا؟
راتیں میں چرکے تیک مجھاں بارے سوچدا رہیا۔اینے ورھے لنگھ گے مینوں ایناں مجھاں دا خیال کیوں نہیں آیا۔مینوں اپنی گلی وچ گوہیا بھیڑا کیوں نہیں لگدا؟ ؓبُڈھے گجر نال میں ہمیش سلام کیوں لیندا آں ؟ میں کیوں چاہنداں آں پئی اوہ کجھ چر کھلووے تے میں اُس دی سکھ ساند لواں۔ روز وانگر رات دی روٹی کھاون پچھوں اُتلی منزل دے ٹریس آ بیٹھا۔ادھ جیٹھ تے سارے دن دی انتاں دی گرمی پچھوںہن  ہولی ہولی وگدی ہوا چنگی لگی۔ ساڑ کد دا مُک گیا سی تے ہن سی رات ہوا ۔ ایویںپتہ نہیں کتھوں بدلاںدے  ٹوٹے آئے تے ہوا وچ ماڑی جیہی ٹھنڈ دی کنی سہی ہوئی۔میری وہٹی جھٹ آکھیا ’کتھے مینہہ پیا اے۔‘ پر مینوں ہوا کنی وچ کوئی پرانی خشبوئی آئی۔میں وہٹی نوں آکھیا ،مینوں چاء ایتھے ای لیا دے۔کجھ چر ایتھے ای بیٹھاں گا۔
ہوا سہجے سہجے ترکھی ہوئی تے ہور ٹھنڈی جیہی لگی۔ جیٹھ وچ ایہہ ہوا ربّی دات اے۔وگدی ہوا نے اک پرانی ہوا دی یاد نوں موہرے لا دھریا ۔سرگھی توںاگدوں جُھلدی ہوا دی یاد، جیہڑی نت ٹھنڈنگھی،سج جمی،نویں نرول تے نتھری ہوندی اے ۔ مُکدی رات دی ایہہ وا رات دی ات سوہنی گھڑی ہوندی اے تے بندے دی روح آوندے دن دی آس نال بھر دنیدی اے۔ جوں جوں رات لنگھی تیوں تیوں اچیت وچ کس کے بنھیا ورھیاں بدھیاں یاداں دا اٹیچی کیس اچن چیت اک دم کُھل گیا تے سبھ پرانا باہر ڈگ پیا۔
میں مساں چھیویں ستویں وچ پڑھدا ساں۔دو چار ورھے پہلاں اسیں ایتھے کرشن نگر،لہور چاچے کول آ گئے، پیو ایویں کجھ چر لئی بمار ہویا تے مُڑ سدا لئی اکھاں میٹ لیاں۔ماں نے ڈری بلی وانگ بالاں نوں پینڈے ہیٹھ لُکو لیا۔
 ٹابری نے اک کمرا دوجی منزلے پا دتا تے کجھ خرچا لا دتا۔بھرواں وچ میں وڈا ساں،ایس لئی چاچی گھر توں باہر دے سارے کماں لئی مینوں ڈاہ لیا تے گھر دے کماں لئی میری وڈی بھین مفت دی کامی لبھ گئی۔چنگی گل ایہہ سی اسیں سارے سکولاں وچ پے گے تے سارے کہندے سن،پڑھ جان گے تے کجھ بن  جان گے،ویلا اوکھا اے پر لنگھ جائے گا۔ اک دن چاچی نوں پتہ نہیں کیہ چاہ چڑھیا اوس پنڈوں مجھ منگا لئی۔پیر مکّی شیخوپورے توں اگانہہ وڈی نہر اُتے ساڈی ٹابری دی چوکھی زمین سی جیہڑی مُڑ سانبھی نہ گئی کیوں جے سارے شہراں وچ رہندے سن تے مُڑ نویں پیڑھی ویچ کھا چھڈی۔
پر اودوں زمین ہے سی تے شیرا کنک چول ،گنے تے ہور شیواں لیائی رکھدا سی۔چاچی نوں خالص دُدھ دا بڑا رولا سی۔پہلے میں سویر شام ڈول لے کے گجراں کولوں ددھ لین جانا پر چاچی کہنا تینوں پتہ نہیں لگدا اوہ پانی پا دیندے نیں۔میںہمیش اوہناں دے چون توں اگدوں ای جاندا ساں پر اوتھے اینیاں ولٹوہیاں ہوندیاں سن پتہ نہیں چلدا سی اوہناں وچ پہلے توں پانی ہے یاںنہیں جد اوہ ایہناں ولٹوہیاں وچ دُدھ چوندے سن۔بھاویں ایہ گجر ساڈے گھر دے نال ہی گلی توں پار رہندے سن۔وڈے پکے ویڑھے وچ مجھاں بنیاں ہونیاں تے پچھے ایہناں دے گھر سن۔
اودوں کرشن نگر وچ مجھاں رکھن دی منائی نہیں سی ۔ایہہ سٹھ دے دہاکے دا اخیر سی۔پھیر ساڈے ویہندے ویہندے سڑکاں پکیاں ہوئیاں،سیورج آیا تے اخیر  ستر دی پوند وچ گیس وی آ گئی۔اک دن سکولوں گھر آیا تے شیرا آیا ہووے تے گھر اگے مجھ بنی ہووے۔محلے دے بالاں اوس دوالے گھیرا کیتا ہویا سی تے بڑیاںشونق بھریاں اکھاں نال مجھ نوں ویکھی جا رہے سن۔نو یں تھاں پاروں مجھ کجھ حریانی نال تکّے پئی تے اُکھّڑی اُکھّڑی ،چنتا وند تے ڈری ڈری جیہی جاپی۔اک واری تے مینوں وی مجھ دا چاہ چڑھ گیا تے شیرے مینوں ہلہ شیری دتی پئی اوس دی پٹھ تے ہتھ پھیراں۔مینوں رتاّ سار نہ ہوئی پئی ایس چاہ دا مُل وی مینوں تارنا پینا اے تے مجھ دی بھال سنبھال میرے پیٹے پے جانی اے۔
چاچی مینوں جٹ پیسے دے سیکل اُتے توریا مجھ لئی پٹھے  لیاون لئی۔ دوپہر دی روٹی پچھوں شیرے پنڈ تر جانا سی۔ شیرا جد آوند سی اوس نوں باہر منجی ڈاہ دتی جاندی سی۔اوتھے ای اوس روٹی کھانی۔لوڈھے ویلے چاچے دفتروں آونا ،شیرے نال کناں چر زمیناں دا لیکھا جوکھا کرنا تے مُڑ اوس نوں راہ دا خرچ دے تورنا۔شیرے دی ٹھیل سیوا میں ای کردا ساں۔اوس نوں روٹی کھوانی،سگٹ چاء دا دھیان رکھنا میرے ذمے سی۔شیرے مینوں کول بٹھا کے مجھ بارے اک اک گل سمجھائی۔کیوں جے میں نکّا ساں ایس لئی مجھ نوں پھران جوگا نہیں ساں۔ـ’ ہفتے یاں دو چار دناں پچھوں مجھ نوں نہانا ضروری سی۔پٹھے سابت وی دینے نیں تے کٹے ہوئے وی۔گتاوا چوہن توں پہلاں پانا اے، شٹالا،ونڈ، پٹھے ، کھل بنولا ایہہ ایہناں دی خوراک اے۔تے اخیر وچ مجھ نال پیار کریں گا تے ایہ پیار کرئے گئی، رج ددھ وی دئے گئی،اڑی نہیں کرے گئی،تے چاچی وی خُش رہے گئی۔اوس ہس کے مینوں چھیڑیا۔ اخیری گل ایس نوں کدی بُھکھی نہیں رکھنا نہیں تاں تینوں نیڑے نہیں لگن دے گیــ۔‘
شاماں تیک میں ایدھر اودھر دے کماں وچ رُجھیا رہیا پر مینوں مجھ دا ہر دم خیال سی۔میں اگدوں ای اوس لئی پٹھے تے ہور شیواں لے آیا ساں تے گوانڈھی گجراں وی کجھ پٹھے مُفت دے دتے سن۔شامیں میں رحمت گجر نوں بُلا کے لیایا تے اوس مجھ چوئی۔ پہلاں چوکر تے کھل وڈھی پرات وچ پائی اوس رج کے کھادھی تے پھیر رحمت نے اوس دیاں پچھلیاں دویں لتاں رسے نال اِنج جوڑ کے بنھ دتیاں تاں جو دُوھ چون لگیاں اوہ دولتّی نہ مارے۔ پھیر اوس نے مینوں مجھ نوں پسمان داولّ دسیاتے آکھیا جد مجھ پسم جائے پھیر مینوں دودھ چون لئی سدّ لیں۔ مجھ چون لگیاں رحمے مینوں کول بٹھا لینا تے پہلیاں اک دو دھاراں میرے مونہہ وچ مارنیاں۔پنجاہ ورھیاں پچھوں وی مینوں کچے دودھ دا سواد چیتے اے۔
پر اصل اوکھ گھڑی تاں رات نوں آونی سی۔مینوں چاچی بُلا آکھیا’ توںرات نوں مجھ دی راکھی لئی باہر سونا اے۔‘ اوس مینوں منجی وے دتی تے آکھیا بسترا ماں کولوں 
 لے لواں۔سویرے میں مجھ نوں پٹھے پانے، پسمانا تے رحمے کولوں چوان پچھوں سکول جانا سی۔مینوں ایس کم دا ایناں بھار نہیں سی میں تاں ساری رات اکلّے باہر سونّ توں ڈردا ساں۔نوں دس وجے ای میں منجی ڈاہ کے باہر سون لئی آ گیا۔ساہمنے گوانڈھیاں دے گھروں ریڈیواُتے ہندوستانی گانیاں دیاں واجاں آندیاں رہیاں۔ہولی ہولی گھراںدیاںبتیاں بُجھیاں ۔انت سارے گھراں دیاں بتیاں بُجھ گیاں تے مینوں وی نیند آ گئی۔مجھ دی سیوا پاروں تے بزار دے چکر لا لا کے مینوں تھکیواں وی سی۔
  پر پھیر پتہ نہیں رات دے کس ویلے میری اکھ کُھل گئی۔تے میں مونہہ اُتوں چادر ہٹا کے انھیرے وچ ویکھن دا آہر کیتا۔ گلی اُکا سُنج مسان ۔مینوں پتہ سی محلے دے کجھ مُنڈے بڑے بدنام سن تے دوجیاں مُنڈیاںنال ’فعل کردے‘ـ٭ سن۔اودوں بندھ توں پار اُجاڑ سی تے کھوہ تے پلیاں ہوندیاںسن۔ کئیاں وڈے مُنڈیاںنکیاں نوںولاّ کے لے جانا تے ’فعل کرنے‘۔کئیاں پھڑے وی جانا، کُٹ وی کھانی تے کئیاں لسیّاں روز قابو آ جاونا۔ ایویں لگا کوئی دوروں مینوں ویکھدا پیا اے۔ میں جھٹ مونہہ اُتے چادر لے ڈر نوں ولان دا کیتا۔ کدی پیراں دی ہولی ہولی واج آوے۔ میں دڑوٹ کے پیا رہیا ۔ جے ناجی آ کے مینوں پھڑ لیا تے میری واج ای نہیں نکلنی۔ناجی ساڈی گلی دا سبھ توں بدنام مُنڈا سی۔نشیّ وی کردا سی۔سُوٹا عام لبھ جاندا سی۔بند وں پار کھواں اُتے بھنگ وی گھوٹی جاندی سی۔
٭۔’وارث شاہ وچ حجریاں فعل کردے مُلاّں جوترے لاوندے واہیاں نوں‘

 

 

 

میری نیند اُکا اُڈ گئی تے پتہ نہیں کنی دیر ڈریا جاگدا رہیا۔پھیر ہولی ہولی ہوا وگنی چھوہی تے مینوں لگا رات ہن مُکن والی اے۔سرگھی توں اگدوں دی ہوا، جو میں کئی میہنے ہنڈھائی،سیال وی ہنال وی۔
اچن چیت مینوں مجھ دا خیال آیا تے میرا ڈر لہہ گیا۔مجھ میرے نال ای تاںبدھی ہوئی سی۔تے میں نیجھ لائی تے اوہدی جگالی دی واج آئی۔اوہ جاگدی پئی سی تے پھیر اوس اُٹھ کے میرے ول ساہ سُٹیا تے گل دا سنگل ہلایا۔ہیں میرے نال تاں جیوندا جاگدا جی اے مینوں ڈرن دی کیہہ لوڑ اے۔دوروں کسے گھروں کھنگھن تے بتی جلان دی واج آئی۔ نلکیاں چوں پانی ڈگن دی۔کجھ گھراں دے بُڈھے بابے نماز لئی تیاری پھڑدے ہونے نیں۔چودھری فضلین تے حاجی کمال دا تے ساریاں نوں پتہ سی۔ ہوا دے بُلھے آونے تے واورولیاں وچ دور گلی مینوں ہوا دے ہتھ دسنے ۔کنّی وی گرمی ہووے رات دی اخیری ہوا ہمیش ٹھنڈی ہوندی اے۔ہولی ہولی گھراں چوں آوندیاں واجاں ودھدیاں گئیاں،پیراں دیاں، بوہے باریاں کُھلن دیاں تے پھیر مسیت توں بانگ دی واج نے رات مُکا دتی۔
میں مونہہ توں چدر لائی تے اُٹھ کے بہہ گیا،مجھ ساہمنے کھلوتی مینوں تکدی پئی سی۔ پہلی وار میں اوس نوں نیجھ نال تکیا۔ اوہ مدھرے قد دی بھاری مجھ سی۔چُپ تے اُداس موٹیاں اکھاں،سنگھ اُتانہہ نوں ولے ہوئے ۔اوس دے گلھ وچ سنگل تاں سی پر اوس دے مونہہ اُتے وی اکھاں توں ہیٹھ رساّ ول کے اک طراں مونہہ بنھیا ہویا سی تے اوہ رساّ وی گل وچ سی۔میں اگانہہ ہو کے اوہدا اوہ رساّ کھول دتا ،جس نال اوہ سوکھی جیہی ہو گئی تے اوس اپنا مونہہ میرے جسیّ نال رگڑیا جیویں لاڈ پئی کردی ہووے۔میں مونہہ اُتے چدر لئی تے نچنت ہو کے سوں گیا۔مُڑ مینوں سویرے ماں نے ای جگایا تے میں مجھ نوں پٹھے پاون تے پسماون دے آہرے جا لگا۔
اٹھ، دس میہنے میں اِنج ای روز باہر سوندا رہیا۔میں اک نواں کم پایا۔ اگلی راتیں مجھ دا سنگل لما کیتا تے اپنی منجی گھر دی نالی اُتے ڈاہ لئی ۔منجی دے دو پاوے کھبے ہتھ ول گھر دی باہرلی کندھ نال وگدی نالی دی پٹّی اُتے پھسا دتے مجھ نوں اپنے ساہمنے کر لیا۔ ہن منجی کندھ نال لگی ہووے تے مجھ ساہمنے۔جیویں مجھ دا اوہلا کیتا ہووے۔پر ایس نال مجھ میرے بہت نیڑھے ہو گئی تے اوس میرے جسّے اُتے مونہہ لیا کے جگالی کرنی تے مینوں ساری رات اوس دے ساہواں دی واج آوندی رہنی۔اوہدے ساہواں وچ مینوں پانی دی واج آونی۔سرگھی اگدوں ہوا جُھلنی تاں مینوں سمندراں اُتے وگدی ہوا دے سُفنے آونے،نہراںوچ مجھاں نال نہاوندیاںدے۔ذری اکھ کُھلنی اوہدا ساہ میرے اُتے ہونا۔
میرے سارے ڈر لہہ گئے تے میرا تے اوس دا عجب جیہا سانگا بن گیا۔ میں سکولوں آونا تے اوس مینوں اُڈیکدی ہوونا،میں اوس دیاں نظراں ساہمنے ہوونا تاں ای اوس کھاونا،میں نال بیٹھا ہوواں تاں اُس دودھ چواونا۔رات اوس میرے منجی نوں ساہمنیوں اِنج ول لینا پئی کوئی میرے نیڑھے لگن جوگ نہ ہونا۔
 پھیر اک دم رولا پے گیا مجھاں کڈھن دا۔ گجراں چاردیواری کرائی پر پھیر وی سرکار نہ منیّ۔چاچی نوں دُدھ دا بڑا آرام سی۔ پر چاچا بڑا دبچو سی اوس جھٹ نہ لایا شیرے نوں سدّیا تے مجھ کھول اوس نوں پھڑا دتی۔اوس راتیں گھروں باہر شیرا ای سُتا تے اوس سوختے سوختے مجھ نوں پیدل پنڈ لے کے جانا سی۔مونہہ انھیرے میں دودھ چوایا تے میرا رون نکل گیا۔شیرا حریان رہ گیا۔اوس روٹی ٹکر کھاہدا ، کجھ نال بدھا تے رمکے رمکے مجھ نوں توردا لے تریا۔ میں سکولوں چھٹی کیتی تے شیرے نوںلاٹ صاحب دے دفتر تیک چھڈن ایآ  ۔مجھ کنا چر میرا ہتھ چٹدی رہی تے میں وی اوس نوں کئی وار چمیا۔بس سرگھی توںاگدوں جُھلدی ہوا دی یادرہ گئی، جیہڑی نت ٹھنڈنگھی،سج جمی،نو یں نرول،نتھری ہوندی اے۔
محلے دے اوس اکٹھ دے کجھ دناں پچھوں اک دن گھروں باہر شامیں رولے دیاں واجاں آئیاں۔ میں اجے دفتروں آیا ای ساں۔ میں جھٹ بوہا کھولیا تے ساہمنے گلی چوں پُلس دیاں دو تن گڈیاں لنگھیاں،پھیر اک ایمبولنس، پھیر کجھ پیدل پُلسیے تے سادے کپڑیاں وچ کجھ عملہ فیلہ، جیہناں ہتھ وچ فائلاں پھڑیاں ہوون، تے پھیر مجھاں دی ہیڑ،ایہنیاں مجھاں کتھوں نکل آئیاں، نالو نال گجراں دے مُنڈے بھجدے پئے سن،تے اخیر اُتے مینوں اوہ گجر نظریں پیا جس نال میں سلام دُعا لیندا ہوندا ساں۔اوہ ڈوربھورا جھلیاں ہار مجھاں پچھے نسّی جاوے پیا تے اوس مینوں تکیا وی نہ۔اخیر اُتے پھیر پُلس،ایل ڈی اے تے کارپوریشن دیاں گڈیاں کنے ڈھیر سارے بندے اوہناں دے پچھے پچھے رولا پاندے آوندے پئے سن۔پُلسیے ہتھاں وچ پھڑے پستول تے بندوقاں ہوا وچ لہراندے پئے سن۔
میں اوہناں نوں گلی وچ جاوندے تکدا رہیا۔جد سارے لنگھ گئے تے اک دم پتہ نہیں کتھوں اک مجھ جیہڑی راہ بُھل ہوگئی ہونی اے گلی دی سجیوں نکلی،اوہ پونچھلی ہووے تے گواچی ایدھر اودھر تکے پئی۔ پچھے پچھے بندے نسدے نکلے تے اوہ  ہفی سدھی میرے ول آئی ، ساہواں دی ہواڑ مینوں وجھی، میں اج تیک مجھاں توں نہیں ڈریا،تے اوہ ایویں اک پل میرے ول ویکھ اجھک گئی،اوہو صدیاں بدھیاں چپُ، نمان اُداس اکھاں۔

 

 

 

 


Share |


 

Depacco.com


 

 

Your Name:
Your E-mail:
Subject:
Comments:


Support Wichaar

Subscribe to our mailing list
نجم حسین سیّد
پروفیسر سعید بُھٹا
ناول
کہانیاں
زبان

 

Site Best Viewd at 1024x768 Pixels