Punjabi Wichaar
کلاسک
وچار پڑھن لئی فونٹ ڈاؤن لوڈ کرو Preview Chanel
    



مُڈھلا ورقہ >> شاہ مُکھی وچار >> کتاباں >> سدھراں دے ہتھ کاسہ

سدھراں دے ہتھ کاسہ

محمد اقبال خالد
December 2nd, 2014

ساڈے ویہڑے دیاں کھجّیاں وچ مٹھاس گھٹ گئی اے نالے امب تے جامناں وچ وی ہن اوہ رس نہیں رہیا، خبرے ایہناں نوں کیہ ہو گیا اے۔ جدوں میں یونیورسٹی داخلہ لین گئی ساں تے سبھّے کجھ ٹھیک سی پر، میں وی تے بدل گئی آں ہن!
میں ہَوکا بھر کے اگلی نکر ول ویکھیا تے نال ای نیویں پا لئی، میرا لُوں لُوں کمب گیا۔ اوہ مینوں ای ویکھ رہیا سی، میں کاپی تے اینویں ای لیکاں مارن لگ پئی۔۔۔ محبت کرن آلے بڑے دلیر تے نڈر ہوندے نیں پر خبرے مینوں کیہ ہو گیا سی۔
میں کجھ تے ربّوں ای کم گو ساں، فیر چھوٹے شہر تے اک بڑے مخصوص ماحول چوں آئی ساں، یونیورسٹی دیاں عام کڑیاں وانگوں مُنڈیاں نال ہسدی بولدی نہیں ساں، پچھلی قطار وچ بہندی تے کلاس روم وچ وی برقعہ لیندی ساں۔ کڑیاں منڈے میرے نقاب دا بہت مذاق اڈاؤندے سن تے مینوں اوہناں دے بزاری پن توں نفرت سی نالے بالغ عاشقاں دا نابالغ عشق ویکھ کے مینوں بڑی تکلیف ہوندی سی۔ پر خبرے ایس منڈے دا انج تکنا مینوں کیوں بھیڑا نہ لگا۔۔۔ دُوجے پیریڈ وچ میں فیر ہمت کر کے اوہدے ول جھات پائی، اوہ میرے ول ویکھ رہیا سی۔۔۔ مینوں لگا پئی اوہ سہم گیا ہووے، اوہدے چہرے تے اوس ویلے کجھ ایسی سادگی تے معصومیت نظر آئی جیہڑی میں اک سال وچ کیمپس دے کسے چہرے تے نہیں سی ویکھی۔۔۔ فیر اوس دن میں کھُلِّیں اکھّیں سُفنے ویکھدی رہی۔
کیمپس دے منڈے کڑیاں آپس وچ ہاسا مخول کردے، فلرٹ وی کردے تے بعضے بعضے سیریس عشق وی کردے سن، پر میری چاہ نویکلی سی، بس پل دو پل اوہدے وَلّے تک لیندی ساں تے انج جاپدا پئی اوہو پل میری حیاتی دا سرمایہ نیں۔
میں تے ساں ای کم گو تے شرماکل، میرے اندر اوہنوں بُلا لین دی کتھّے ہمت سی۔ میں تاں کدی اوہنوں اکھ بھر کے وی نہیں سی تکیا۔ بس پچھلی سیٹ تے بہہ کے کدی کدائیں چوری چھپے ویکھ لیندی ساں تے دل بے قابو ہو جاندا سی۔۔۔ راہ جاندیاں گل کرنا تے بہت اوکھا کم سی، ایسراں تے خبرے میں کدی سُفنے وچ وی نہ کر سکدی۔ پر اوہنوں وی کدی ہمت نہ ہوئی کہ مینوں کِدھرے روک کے پُچھ لیندا۔ ’’مینوں اِنج کیوں ویکھنی ایں؟‘‘
کلاس، لائبریری، سیمینار روم یاں فنکشن وچ بس اک دوجے نُوں ویکھ لیندے ساں، گل کرن دی کسے نوں وی ہمت نہ پیندی۔۔۔ پہلوں تے اوہدا ناں وی نہیں ساں جاندی، اک دن اینویں ای پتہ لگا کہ اوہدا ناں عتیق اے۔ اوس دن خبرے میں کِنّی وار ایہہ ناں دل وچ دہرایا تے فیر کدی زبان تے ایہہ ناں نہ لیاندا۔
اوہ وی بے خبر نہیں سی، کلاس وچ اک خاص تھاں تے بہندا سی، چوری چھپے میرے ول تکدا تے ہر فنکشن وچ اوہدیاں اکھاں مینوں بھالدیاں رہندیاں۔
امتحان نیڑے آؤندیاں ای لوکاں دے رومان ٹھنڈے پَے گئے تے پڑھائی ول دھیان ودھ گیا۔ کئی گلّاں پاروں۔۔۔ کسے نوں مایوسی تے نامرادی، کسے تے سی ایس پی افسر بنن دی قید تے کسے تے ہور اعلیٰ عہدے دی شرط، تاں پئی سوئمبر جِتّنا سوکھا ہو جائے۔ لوکاں دا دھیان پڑھائی ول بوہتا ہو گیا تے دوجی مصروفیات گھٹ گئیاں۔۔۔ پر اسیں اک دوجے دے نیڑے ای نیڑے آؤندے گئے، بغیر ملیاں، بِنا گل بات کِیتیاں، تے اپنی اپنی اگ وچ بلدیاں کندن بن دے رہے۔
میں، جو ایہہ سمجھدی ساں پئی اپنے ارادے دی پکی آں تے کیمپس توں بغیر کسے Affair یاں سکینڈل دے پرتاں گی، محسوس کرن لگ پئی کہ اپنی تھاں توں ہِل گئی آں۔
میں گھروں آئی ساں تے میری ماں نے بڑے رعب تے تکبّر نال مینوں نصیحتاں کِیتیاں تے آکھیا سی: ’’توں گھر دی عزت چا تے وَیندی پئی ایں۔ ایہہ کوئی چھوٹا بھار کَیں نِیں۔ تیکوں پتہ اے، پورے خاندان دی مخالفت گھِن تے میں تَینڈے لہور پڑھن دی اجازت گھِدّھی اے۔ پردیس وَیندی پئی ایں تے ہر گل دا خیال کریں، پیر زادہ خاندان کُو لاج نہ لاویں!‘‘
اپنی ماں طرح مینوں وی اپنے خاندان دا بڑا مان سی، پر میرے عزم دا دیوا جاپدا سی ہن بُجھیا کہ ہن بُجھیا، ایہنوں سانبھدیاں سانبھدیاں میں ہف گئی ساں۔
الوداعی تقریب ڈیپارٹمنٹ وچ ساڈا اخیری اکٹھ سی۔ تھوڑے دناں بعد امتحان شروع ہو جانے سن تے فیر، طالب علماں وچکار کوہاں پَینڈے تے ہمالیہ توں اُچیرے پہاڑ آ جانے سی، جیہناں نُوں اج تائیں کوئی نہیں لنگھ سکیا، کوئی نہیں پار کر سکیا۔ ایہناں تھلّاں وچ کئیاں دے پیریں چھالے پئے، کئی تیشے سر وچ مار کے مُک گئے تے بہتیرے ہنجواں دے ڈوہنگھے سمندریں ڈُب کے مر گئے۔
تقریب توں بعد عتیق میرے مگر مگر لگا آیا۔ اوہدے قدماں وچ اک عزم ہے سی۔ میں بس سٹاپ ول جا رہی ساں، پوسٹ آفس لنگھ کے میں پِچھاں ویکھیا تے اوہدے پیر ڈول گئے، رفتار گھٹ گئی۔۔۔ بس سٹاپ تے جا کے میں فیر پچھے ویکھیا، اوہدا پتہ سُر ای کوئی نہیں سی۔ میرے دل نوں کھچ پئی تے میں بغیر سوچے سمجھے سامنے بس دے کول کھڑے رکشے وچ بہہ گئی۔
پرچے شروع ہو گئے، اسیں اک دوجے نوں ویکھ لیندے ساں۔ میرے دل وچ کئی سدھراں اُٹھدیاں، جی کردا پئی اوہ میرے پچھے پچھے آوے، میرے نال گلّاں کرے۔۔۔ جیکر اوہ اک وار میرا راہ ڈک لیندا تے میں اوہدا ہتھ پھڑ کے اپنے گھر لے جانا سی۔
آخری پرچہ نیڑے آؤن دے نال نال ایہہ چاہ ودھ رہی سی تے میں روز ایس چاہ دی سنگھی گھُٹ دیندی ساں۔۔۔ مینوں انج نہیں سوچنا چاہیدا، خبرے اوہ کون اے، کیہڑی ذات دا اے، اوہدے ماں پیو کیہ نیں، خاندان کسراں دا ہے؟؟؟ تے مَیں، پیر زادیاں دے اُچّے خاندان دی اکو اک دھی!۔۔۔ اوہ تے مینوں ایہناں سوچاں دے جرم تے ای تھلّاں وچ ٹُرا ٹُرا کے مار دیندے۔۔۔
اخیر تنگ آ کے میں اپنی دوست شہناز نال اوہدے بارے گل کیتی۔ پورا قصہ سن کے اوہدا ہس ہس کے بُرا حال ہو گیا۔ فیر تھوڑی جیہی ڈانٹ ڈپٹ دے بعد اوہنے وعدہ کیتا پئی میرے مسئلے دا کوئی چنگا حل چھیتی لبھے گی۔
فیر میں کئی دفعہ اوہناں نوں ملدیاں، گل بات کردیاں ویکھیا تے مینوں کجھ تسلّی ہو گئی حالاں شہناز نے میرے مسئلے دا کوئی حل اجے تائیں نہیں سی دسیا۔
آخری پرچہ وی مُک گیا تے سارے منڈے کڑیاں الوداعی ملاقاتاں وچ رُجھ گئے۔۔۔ ماضی دیاں معافیاں، مستقبل دے وعدے، تے خبرے کیہ کیہ!۔۔۔ اوس ویلے میں عتیق دیاں اکھاں وچ اوہ جھلک ویکھی جیہی پہلے کدی نہیں سی ویکھی۔۔۔ تے میں کیہ دا کیہ سوچن لگ پئی!
اک سہیلی نے پچھیا: ’’ہُن کیہ پروگرام نیں مِس پیر زادہ‘‘؟
میتھوں پہلے اک ہور کُڑی بول پئی۔۔۔ ’’ویاہ کرا کے، پردے آلے ٹانگے وچ برقعہ پا کے چولستان دی سیر کرے گی، ہرن پالے گی، مرغابیاں کھائے گی تے گھر آؤن والیاں نوں پُچھدی پھرے گی۔۔۔ ’’سائیں! پِنڈ کھا سویاں کھِیر پیسو‘‘؟
سارے کھِڑ کھِڑ ہس پئے تے ایہہ ہاسہ میری ہِک وچ ہُورا بن کے لگیا کیوں جے عتیق دا ہاسہ وی ایہدے وچ شامل سی۔ میں اوہنوں ہسدیاں پہلی وار ویکھیا سی پر خبرے ایہہ ہاسہ مینوں کیوں چنگا نہ لگا۔
اک دوجے توں رخصت ہو کے سارے اپنے اپنے راہ پئے تے میں وی بس سٹاپ تے آ گئی۔۔۔ عتیق اوتھے کھلوتا سی، اوہدے چہرے تے اک رنگ آیا تے دوجا گیا۔۔۔
ستائی نمبر بھر کے چلی گئی، اسیں دوویں کھلوتے رہ گئے۔ یونیورسٹی بس وی بھر گئی تے اساں اُنجے کھلوتے رہے، اک دوجے توں فاصلے تے۔۔۔ رکشے وی تقریباً سارے چلے گئے۔۔۔ میرا جی کیتا پئی اوہ مینوں بلائے اسیں اکٹھے جائیے، مینوں لگا کہ اوہ وی ایہو چاہندائے۔
بس سٹاپ تے فیر رش ہو گیا، اٹھائی نمبر آ کے لگ گئی سی۔ میں فیصلہ کر لیا کہ اسیں ریگل اتر کے کسے ریسٹورنٹ وچ بہہ کے بہت ساریاں گلّاں کراں گے، دو سال دی چُپ دا سارا قرضہ اج لاہ دیاں گے، جیکر اج وچھڑ گئے تے فیر خبرے کدی خواباں وچ وی نہ مل سکیء، کوئی معجزہ سانوں نہیں ملا سکے گا۔۔۔ معجزے تے ہن ہوندے وی نہیں!!
لوکاں نے بس تے ہلّہ بول دتا۔ میں وی کمبدے، دھڑکدے دل نال اندر جا کے کھلو گئی۔ پِچھلے گیٹ ول ویکھیا، لوکی پناہ گیراں وانگوں اندر آ رہے سن۔ بس بھر گئی تے کنڈکٹر نے وسل دتی، میں ترسدیاں نظراں نال بھِیڑ وچ اوہنوں لبھدی رہی پر اوہ نظر نہ آیا۔
’’خبرے اُپّرلی منزل تے بہہ گیا ہووے‘‘ میں دل نوں اینویں تسلّی دتی تھوڑی دور جا کے بس کھبّے پاسے مڑی تے میں گھبرا کے بس سٹاپ ول جھات پائی۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔ عتیق تے شہناز اکو رکشے وچ بیٹھ رہے سن!


Share |


 

Depacco.com


 

 

Your Name:
Your E-mail:
Subject:
Comments:


Support Wichaar

Subscribe to our mailing list
نجم حسین سیّد
پروفیسر سعید بُھٹا
ناول
کہانیاں
زبان

 

Site Best Viewd at 1024x768 Pixels