Punjabi Wichaar
کلاسک
وچار پڑھن لئی فونٹ ڈاؤن لوڈ کرو Preview Chanel
    



مُڈھلا ورقہ >> شاہ مُکھی وچار >> کتاباں >> پھاٹک

پھاٹک

محمود احمد قاضی
November 26th, 2014

میں ہر آندے جاندے نوں پُچھیا۔ کوئی مختصر رستہ، کوئی شارٹ کٹ، سارے نہیں دے انداز چ سر ہلاندے گزردے رہے۔ اک کم دے سلسلے چ مینوں ہر مہینے ایس رستے تے آنا جانا ہندا سی۔ پر ایس وار پتہ نہیں کیوں مینوں ایہہ رستہ پہلے نالوں بہوں لما لگا۔ حالانکہ میں تھکیا وی نہیں ساں پر فیر وی مینوں ایہہ رستہ اندروں کھائی جا رہیا سی۔ خشک جھاڑیاں، بنجر میدان، آلے دوالے دے ننگے بُچے ٹُنڈ مُنڈ درخت، پنڈے تے دندیاں وڈھدی دُھپ، جدوں کہ نازک نازو چال والی شام اجے واہ وا دور سی۔ تے میری منزل اوہ تے بہت ای زیادہ دور سی۔ میں فیر پُچھیا۔ اوہناں بہت سارے راہیاں چوں اک چٹی چادر تے چٹی داڑھی والا بزرگ بولیا۔ تینوں رستہ لما ہون دی شکیت اے تے آ فیر اپنی شکیت دور کر لے۔ جتھے توں ایس ویلے کھلوتا ایں ایتھوں ای سجّے ہو جا۔ فیر کھبّے ہتھ مڑ جائیں تے اوس توں بعد نک دی سدھ تے ٹُرنا شروع کر دئیں۔ توں رستے نوں اپنی منشا دے مطابق بہت مختصر پائیں گا۔ میں خوش ہویا اوہ بزرگ مسکراندیاں ہویاں اگے ودھ گیا۔ میں اوس بزرگ دی ہدَیت تے عمل کردیاں ہویاں اپنے قدم چکے۔ اجے تھوڑا جیہا ای ٹریا ساں جے سامنے اک پھاٹک آ گیا۔ ٹُٹیا پھُٹیا، کمزور تے پرانا جیہا ایہہ پھاٹک اچن چیت سامنے آون نال میں گھابر جیہا گیا پر چھیتی ای میں سُرت سنبھالی تے ہور اگے ودھ آیا۔ پھاٹک دے اُتے اک محراب جیہی بنی ہوئی سی جس دے اُتے نیلے رنگ دی مِٹ مٹا کے اپنا وجود کھوہندی اک عبارت نظریں پئی۔ کُجھ وی پڑھیا نہ گیا۔ ایس ادھے بند تے ادھے کھُلے پھاٹک دے اندر جد پیر پایا تے حیرانی دے سمندر چ ڈبکیاں کھان لگ پیا۔ اک مست کر دین والے منظر نال ملاقات ہو گئی۔ ہر پاسے پھَل، درخت، چرند پرند، پر سب کُجھ اک گہری چُپ چ ڈبیا ہویا۔ اجے میں اپنے خیالات دی ڈونگھ وچ غوطے کھا ای رہیا ساں جے میری کنڈ تے اک چابک وسیا۔ چابک ہے تے بے آواز سی پر جتھے ایہہ پیا سی اوتھے ہن بڑی سڑن پَے رہی سی۔ میں مڑ کے ویکھیا۔ اک باراں من دی دھوبن دے جُسے والی زنانی ہتھ چ چابک پھڑ کے مینوں اگے ول دِھک رہی سی۔ میں جدوں اپنی جگہ تے اڑن لگا تے اوہ بھُوتنی دی ڈاہڈی غصّے چ آ گئی۔ میری کنڈ تے اوہدے چابک بے حسابے ورہن لگ پئے۔ میری کمر توں ماس اُدھڑن لگ پیا۔ جدوں میں اپنا احتجاج جاری رکھیا تے اک پاسیوں دو مشٹنڈے جیہے بندے نکل آئے اوہ وی اوس پہلوان مائی نال رل کے مینوں دبلّ کے کُٹن لگ پئے۔ میں بے بس ہو کے اوہناں دے اگے اگے ٹُرن لگ پیا۔ چابکاں دی تکلیف جرن دے نال نال میں ایہہ وی سوچدا جا رہیا ساں جے ایہہ میں کتھے آ پھسیا ساں۔ اجنبی جگہ، اجنبی لوک تے ایتھوں دی ڈھیر خموشی۔ اوہ سارے مینوں اگے ول دِھکدے رہے۔ اک جگہ تے آ کے اوہ زنانی اک پاسے کھسک گئی ہن اوہ بندے ای رہ گئے سن جیہڑے کہ ڈاہڈے زور والے سن۔ ہن اوہ مینوں ٹُھڈے تے مُکے مار مار کے شاید تھک گئے سن ایسے لئی چپ چپیتے جُوں ٹور ٹُر رہے سن۔ بزار خاصے تنگ سن۔ لوک آ جا رہے سن۔ سودے ہو رہے سن۔ پر بولن توں بغیر۔ ہر چیز دا مطلب اشاریاں چ بیان ہو رہیا سی۔ سارے بزاراں دیاں دکاناں خیمیاں دی طرح سن۔ انج لگدا سی جیویں ایہہ خیمیاں دی اک بستی ہووے تے خیمے وی اوہ جیہڑے اک دم زمین وچوں اُگ کھلوتے ہون۔ اگے گلیاں آیاں اوہ ہور وی تنگ، سوڑیاں تے ہنیریاں سن۔ ایس طرح جاپدا سی جیویں اُتوں جا کے محراب دی طرح آپس چ جُڑ گئیاں ہون۔ ایہناں ساریاں گلاں دے باوجود سوڑ نہیں پیندی سی تے نہ ای ساہ اوکھا ہوندا سی۔ ٹردیاں ٹردیاں میں کہیا، ’’بھراؤ گل سنو۔‘‘ میں بار بار کہیا ہتھ جوڑے پر میری گل کسے نے نہ سنی۔ میں تھک کے چپ ہو گیا۔ میں ویکھیا جے کسے کسے گھر چ دکان وی سی۔ میں شربت شیرے والیاں، بزازی والیاں، موسیقی دے آلات والیاں (مینوں ہاسا آیا موسیقی دے آلات وی چپ سن)، عطر کڈھن والیاں، چنا جور گرم ویچن والیاں، حکیماں، ویداں، کلالاں تے کن دی میل کڈھن والیاں نوں ویکھدا ویکھدا اگے ٹردا رہیا۔ اک دو قہوہ خانے نظریں پئے۔ لوک اوتھے بیٹھے اشاریاں نال گلّاں کر رئے سن۔ تویاں اُتے گیت سُن رہے سن پر بغیر آواز دے۔ اک جگہ تے گھر چ پالن والے پرندے وِک رہے سن۔ ایہہ پرندے وی چپ سن۔ مینوں ایہناں پرندیاں تے بڑا ترس آیا۔ ایہہ نمانے کیہڑی مصیبت چ پھسے ہوئے سن۔ اک چوک ویکھیا، اوتھے اک بے آواز پانی دا فوارہ چل رہیا سی۔ پورا گول چکر کٹ کے جدوں دکھّن پاسے پہنچیا تے اوہناں بندیاں نے مینوں چھیتی نال اگاں کیتا۔ میں کاہلی کاہلی ایتھوں لنگھدیاں ہویاں ویکھ لیا سی جے اک بندہ ایزل سامنے رکھ کے تصویر بنا رہیا سی اوہدے سامنے اک ماڈل عورت وی سی۔ آرٹسٹ تے ماڈل دونویں خموش سن۔ سجے پاسے مڑے تے اک چبوترا آ گیا۔ اوتھے اک ٹمنے تے اک بندہ بیٹھا سی اوہ ہتھ چ چابک پھڑ کے اپنیاں بٹناں وانگر اکھاں نال چار چوفیرے ویکھ رہیا سی جیویں کسے چیز دی راکھی کر رہیا ہووے۔ اوہدے پچھے اک عمارت سی جس دا دروازہ بند سی۔ عمارت چ پتہ نہیں کیہ سی جس دی کہ حفاظت کیتی جا رہی سی۔ ہور اگاں ہوئے تے اک لمی چوڑی جگہ آ گئی۔ اوتھے لشکدی ٹنڈ والا تے مُنے ہوئے پروّٹیاں والا اک بندہ بیٹھا کھڈی تے کم کر رہیا سی۔ اوہ سانوں ویکھ کے مسکرایا۔ اپنے نال لیاؤن والیاں نے مینوں اوس بندے دے سپرد کیتا۔ اک کاغذ تے اوہدے دستخط لئے تے پچھاں پرت گئے۔ ہن اوہ بندہ سی تے میں ساں۔ اسی دونویں اک دوجے ول ویکھ وی رہے ساں تے نظراں وی چُرا رہے ساں۔ تھوڑی دیر بعد اوہنے مینوں اپنے سامنے پئی اک پتھر دی بنی کرسی تے بیٹھن دا اشارہ کیتا۔ میں بہہ گیا۔ ہن گلاں ہون لگ پئیاں۔ اوہدے کُجھ اشارے مینوں سمجھ چ آؤندے سن تے کُجھ نہیں سن آؤندے۔ پر خیر کم چل ای پیا۔ اوہنے مینوں پین لئی شربت دتا، پہنن واسطے اک لمبوتری ٹوپی، اک چوغا تے کھڑاواں دتیاں تے میرا کم مینوں سمجھایا۔ میں تانے بانے چ رُجھ گیا۔ میرے دن رات ایتھے ای گزرن لگ پئے۔ جدوں میں ایس بندے نوں ایتھوں بارے، ایتھوں دی رہتل بارے یاں کوئی ہور گل پچھدا تے اوہ جواب دین دی بجائے چواں پاسے ویکھدیاں ہویاں اپنے لباں تے انگلی رکھ لیندا سی۔
مینوں ایتھے رہندیاں بلکہ چپ رہندیاں جدوں واہ وا چر لنگھ گیا تے میں محسوس کیتا جے میں ہن بولن دی کوشش کرن دے باوجود بول نہیں ساں سکدا۔ میری آواز میرے کولوں کھُس گئی سی۔ میں ہن اک گونگا بندہ ساں۔ اک دو واری میں ایتھوں نسن دی کوشش وی کر چکیا ساں جس دا نتیجہ ایتھوں دے شُرطیاں دے ہتھوں میرے پنڈے تے پئے نیل ہوندے سن۔ ایسے دوران حالات چ تھوڑی جئی تبدیلی انج ہوئی جے اک زنانی وی میرے نال آ کے رہن لگ پئی۔ واہ وا سوہنی تے ملوک سی۔ مینوں اوہ چنگی لگن لگ پئی۔ ایہہ کہنا زیادہ بہتر ہووے گا جے پہلوں اوہ ای میرے تے ڈُلھی سی۔ اسی دونویں اک کمرے چ کٹھے رہن لگ پئے۔ حالانکہ ہن میں ایتھے پہلاں نالوں زیادہ خوش باش زندگی گزار رہیا ساں، ہر شام نوں وڈھے چوک چ بنے ساگوان دی لکڑی والے اک وڈے سارے گول کمرے چ اپنی تیویں نال خموش رقص وی کردا ساں پر فیر وی ایتھوں رہائی پان دی خواہش میرے اندروں نہیں سی مُکی۔ سو میں ایس سوانی نال بہوں زیادہ پیار محبت دا ڈھونگ رچایا تے اوہنوں ترلے منتاں تے واسطیاں راہیں سمجھیایا جے میرا ایتھوں نکلنا بہت ضروری سی۔ پہلاں تے اوہ بہت ناراض ہوئی پر فیر من ای گئی تے اک راتیں مینوں اپنے نال لے کے پھاٹک ول ٹر پئی۔ پھاٹک تے اوہو ای موٹی زنانی سُتی پئی سی۔ اوہنوں غافل ویکھ کے اساں پھاٹک کھولیا۔ میرے والی سوانی نے پہلوں تے مینوں اگے کیتا فیر اک دم پچھاں ول دھکا دے کے آپ پھاٹکوں باہر ہو گئی۔ اوہ پھاٹک دے دوجے پاسے جا کے اُچی واج چ ہسن لگ پئی۔ میں پھاٹک توں باہر نکلن دا جتن کر ای رہیا ساں جے میں ویکھیا کہ راکھی کرن والی اوہ موٹی زنانی ہتھ چ چابک لئی میرے سِر تے آ کھلوتی سی۔


Share |


 

Depacco.com


 

 

Your Name:
Your E-mail:
Subject:
Comments:


Support Wichaar

Subscribe to our mailing list
نجم حسین سیّد
پروفیسر سعید بُھٹا
ناول
کہانیاں
زبان

 

Site Best Viewd at 1024x768 Pixels