Punjabi Wichaar
کلاسک
وچار پڑھن لئی فونٹ ڈاؤن لوڈ کرو Preview Chanel
    



مُڈھلا ورقہ >> شاہ مُکھی وچار >> کتاباں >> بوٹیاں

بوٹیاں

صابر علی صابر
November 15th, 2014

وڈا صاحب چُھٹی تے سی، ایس کرکے اوہدی کرسی تے میں بہہ گیا۔ سگوں لمّا ای پے گیا۔ کرسی ای ایس طرح دی اے کہ بندہ چنگی طرح ڈھو لا لوے تے لَمے پین نالوں گھٹ محسوس نہیں کردا۔
تھوڑے چِر مگروں ای مینوں نیندر آؤن لگ پئی۔ میں اپنا آپ سنبھالیا تے ڈھو چھڈ کے بہہ گیا۔
بڑی حیرانی ہوئی کہ مینوں تے کدی رات نوں چھیتی نیندر نہیں آئی، بڑیاں کوششاں نال ڈھائی تن وجے سَونا۔ پر اج چِٹے دن ای۔۔۔۔۔۔؟
اوہ وی دفتر وچ ۔۔۔۔۔۔؟
اپنے آپ تے یقین جیہا نہ آیا تے میز دے دراز چوں شیشہ کڈھ کے ویکھن لگ پیا۔ مِنٹ کو اپنیاں اکھاں وچ ویکھیا تے شیشہ موہدا رکھ دتا۔ مینوں سمجھ آگئی سی کہ ایہہ نیندر صرف ایس کرسی دا کمال اے۔ پر میرے تے ایڈی چھیتی کرسی دا اثر کیوں ہوگیا۔۔۔؟
دماغ وچ کُھرک جیہی ہون لگ پئی۔ سوچیا کہ چاہ پینی چاہیدی اے۔ میز دے ہیٹھلے پاسے لگا ہویا چِٹا بٹن نپیا، بیل تاں ہوئی پر اوہ نہ ہویا جو میں چاہناں ساں۔ فیر بٹن نپیا تے واہوا لمی بیل دتی پر اپنا مقصد نہ پا سکیا۔ ہاں۔۔۔! ایس بیل تے میں شیشے دے بوہے تھانی اوہ منڈا باہر نوں جاندا ضرور ویکھیا جیہڑا وڈے صاحب دی ہلکی جیہی بیل تے فٹ حاضر ہو جاندا اے۔ میں فیر بٹن نپن لگا ساں کہ میرا ہتھ کنب گیا تے بیل دی نمھی جیہی آواز تار تے بٹن وچ ای پَھس کے رہ گئی۔
اوہ دفتر دا بوہا کھول کے ٹہلدا ہویا اندر آگیا تے میں اوہنوں ویکھدیاں ای نیویں سر کرسی توں اُٹھ کے نال ای پے ریکسین دے صوفے تے بہہ گیا۔ اوہ میرے ول ویکھ کے اُچی اُچی ہس رہیا سی پر آواز نہیں سی آرہی۔ بس اوہدے شرارتی تے مغرور جیہے چٹے دند دِس رہے سن۔
میتھوں ایہہ گونگا ہاسا برداشت نہ ہویا تے میں دفتر چوں نکلن دی کیتی۔ ایہہ بھاویں صاحب نہیں پر صاحب دا وی صاحب اے۔ اینا پڑھیا لکھیا وی نہیں تے عقلوں وی اُکا پیدل، بس وڈے صاحب دا کجھ لگدا اے۔میں باہر سٹرک تے آگیا۔ سامنے ای ناصر باغ دِس رہیا سی، بِن سوچے سمجھے ای اودھر نوں ٹر پیا۔
سِر کجھ بھارا جیہا ہو رہیا سی تے اکھاں اگے وی جالا جیہا آؤن لگ پیا۔ باغ وچ آیا تے پِپل تھلے صاف جیہی اک گھاء دی ٹِبی ویکھ کے لما پے گیا۔ جی کردا سی سوں جاواں پر نیندر نہیں سی آؤنی، نالے انج باغ وچ سونا وی نہیں چاہیدا ، سنیا ایں ایتھے جیب کترے پھر دے رہندے نیں۔
سمجھ نہیںآؤندی ایہہ جیب کترے کیویں کم وکھا جاندے نیں ایس باغ وچ، اینیاں لوکاں دے ٹُردیاں پھردیاں وی سُتے بندے دی جیب صاف کر جاندے نیں۔ ایہہ سوچاں سوچدا اکھاں میٹ کے لما پیا ہویا ساں کہ میرے کولوں کسے دے لنگھن دی آواز آئی، اِنج ای جس طرح کوئی جان بُجھ کے پیراں دی آواز نال اپنے لنگھن دی خبر دے رہیا ہووے۔ میں ویکھیا کہ اک کالا جیہا بندہ اپنے نالوں کجھ گھٹ میلے لیڑیاں والا، سربھواں کے ایدھر اودھر تے نالے میرے ولّے ویکھدا ہویا جارہیا اے۔ میں فیر ادھیاں کو اکھاں میٹ لئیاں تے اوس پاسے نوں مونہہ کر لیا جدھر اوہ بندہ جارہیا سی۔
چونہہ کو کنالاں دی وِتھ تے اک بوڑھ اے، اوہ بندہ بوڑھ ہیٹھاں لما پے گیا تے میں وی اوہدے وچ دلچسپی لینی چھڈ دِتی۔ سگوں دوجے پاسے نوں مونہہ کر لیا۔ میرا دھیان پپل دے مُڈھ ول ہویا جتھے اک گاہلڑ اپنے نِکے نِکے ہتھاں وچ مکئی دا دانہ پھڑ کے کھاندا ہویا بڑا ای سوہنا لگ رہیا سی۔ نال ای کجھ پِھپھرے دیاں بوٹیاں پئیاں ہویاں سن جیہناں نوں ویکھ کے اکھّاں نوں اک جھٹکا جیہا لگا۔ایہناں بوٹیاں دا رنگ انج دا کیوں ایں۔۔۔۔۔۔؟پِھپھرا تے لال گلابی جیہا ہوندا اے، کِتے ایہہ کلیجی تاں نہیں؟
نہیں کلیجی نہیں ہوسکدی ، صدقے دے گوشت واسطے پِھپھرا ای سٹیا جاندا اے، اُنج گرمی نال اِنج دا ہویا پیا اے۔
ویسے صدقے دے گوشت پاروں پِھپھرا ای کیوں سٹیا جاندا اے؟
میں اپنے آپ نوں ای سوال جیہا کیتا تے جواب ملیا، سستا جو اے۔
نہیں۔۔۔۔۔۔ ایہہ تے اک عام جیہی گل اے۔ کوئی ہور وجہ ۔۔۔!
ہور وجہ فیر ایہہ ای ہو سکدی اے کہ اسیں گھراں وچ پِھپھرا اوس زنانی نوں کھوانے آں جیہدا نیانا بھکھا رہندا ہووے۔ ایہہ صدقے وچ پِھپھرا وی خورے ایسے کرکے ای کہ اِلّاں کاواں دے بچے بھکھے نہ رہن ۔۔۔۔۔۔
کیہ مطلب ؟ اِلّاں کاواں دا دُدّھ لاہون واسطے سٹیا جاندا اے۔
ہوسکدا اے۔۔۔
پر ایہہ جانور تے آنڈے دیندے نیں!
ایس گل دے جواب وچ میرے اندروں کوئی اُچی ساری ہس کے ہولی جیہی بولیا ’’ ایتھے کون ویہندا اے کہ کوئی آنڈے دیندا اے یاں بچے۔‘‘
میں ایس گل نوں مذاق وچ ٹالدیاں ہویاں اوہناں بوٹیاں ول واہوا گوہ نال ویکھن لگ پیا۔ ایہناں دا رنگ بالکل اوس بندے ورگا سی جیہڑا جھٹ پہلوں میرے کولوں لنگھیا تے پرانہہ بوڑھ تھلے لما پے گیا سی۔ پتا نہیں کیوں میں اوہناں بوٹیاں وچ اوس بندے دا نقشہ ویکھن لگ پیا۔سگوں نظراں نظراں وچ اوہ کِھلریاں ہویاں بوٹیاں جوڑ کے اوہدے ورگی اک شکل بنا لئی۔
اینے وچ کسے نے مینوں ہولی جیہی آواز دِتی جیویں کسے توں چوری ہووے۔ میں آواز دین والے ول ویکھیا تے اوہنے نظراں نال ای میرا دھیان بوڑھ ہیٹھاں لمے پئے اوس بندے ول کرایا، اوہوای بندہ جیہڑا میرے کولوں لنگھ کے گیا سی تے ہن مینوں اوہدی شکل بوٹیاں وچوں دِس رہی سی، اوہ اک ہور بندے دے نال ای لما پیا دُوروں تے اِنج لگدا سی جیویں سُتا پیا اے پر اک ہتھ نال کول پے بندے دی بوجھی پھرول رہیا سی۔ اسیں دوویں ایہہ ماجرا ویکھن لگ پئے جد اوہ جیباں پھرول ہٹیا تے اسیں موقعے تے چلے گئے اوہنوں تے کجھ نہ آکھیا، اوس بندے نوں اٹھایا جیہدیاں جیباں پھرولیاں گئیاں سن۔ اوہنوں دَسیا کہ تیرے نال ایہہ واقعہ ہوگیاا ی، اپنیاں بوجھیاں چیک کر، اوہ بولیا کہ جناب میریاں بوجھیاں وچ ہے ای کجھ نہیں سی۔
حیرت والی گل ایہہ کہ اوہ کالا چور اوتھے ای لما پیا سون دی اداکاری کردا رہیا۔ میں اوہنوں پیر نال ہلایا پر اوہ نہ جاگیا۔ ہور ہلایا تے آکھیا، اُٹھ پو جواناں اسیں تینوں اُتوں پھڑ لیا اے، ہُن ایتھوں اُٹھ کے فٹا فٹ نکل جا، نہیں تے ۔۔۔۔۔۔۔۔۔
میری ایس گل تے نالدے بندے نوں کجھ غصہ جیہا آیا۔
ایہنوں پُلس نوں دینے آں نکل کدھر جاوے؟
میں اوہنوں سمجھایا کہ نہیں یار دفع کر سُو پرانہہ۔
نال ای میں اوہنوں فیر واہوا ہلایا تے اوہ پاسا موڑ کے فیر سوں گیا۔
کیہ سانوں بیو قوف بناون ڈیہا ایں؟
میرے نالدے نے اوہنوں ٹُھڈا مارنا چاہیا پر میں اگے لت کر دِتی۔ بھاء چور جی اٹھ پوؤ ایویں غصہ نہ چڑھاؤ لوکیں مارن گے تہانوں یاں پلس نوں دے دین گے فٹا فٹ ایتھوں دفع ہو جاؤ۔
میں اوہدی بانہہ پھڑ کے مخولیا جیہے انداز وچ سمجھایا پر اوہ نہ منیا بڑا غصہ چڑھیا کہ نالے چور نالے چتر۔
میں اوہنوں گلمیوں پھڑیا تے اٹھا کے بہا دِتا، اوہ اک جھٹکے نال اُٹھ کھلوتا۔ قمیض دے بیِڑے پہلوں ای کُھلے ساسُو یاں خورے ہے ای نہیں سن، چھیتی نال قمیض لاہ کے رکھدیاں ہویاں اپنے مونہہ چوں پَونی کو انچی دا بلیڈ دا ٹوٹا کڈھ کے اپنی دھون دے دوہاں پاسے مار دا ہویا بولیاآ ایدھر تیری۔۔۔۔۔۔
میں تیرے مونہہ تے باراں ٹہنی واہ دیاں گا، آ تیری ۔۔۔۔۔۔
اوہدے ہتھ وچ بلیڈ تے اکھّاں وچ وحشت ویکھ کے میں گھبرا کے پچھانہہ ہٹ گیا۔ میں ڈریاں اکھاں نال اوہدے کالے جُثے ول ویکھن لگ پیا۔ اوہدی دھون دے دوہاں پاسیوں رَت دیاں دو لائناں جیہاں اوہدی ہک تے آچکیاں سن جیہناں دا ڈِھڈ ولے سفر جاری سی پر بڑا ای ہولی ہولی تے جھٹکیاں نال، بالکل اِنج ای جیویں کوئی روکے چپ کیتا ہویا بال حالی ہٹکورے لے رہیا ہووے۔
کالے جُثے تے ان گِنت زخماں دے اُبھرے ہوئے نشان جیہڑے اوہدے باقی ماس نالوں کجھ گھٹ کالے، مینوں گھورن لگ پئے ۔ جی کیتا کہ ڈر کے چِیک ماردیاں پر میں اِنج کرنا ٹھیک نہ سمجھیا۔
اینے زخماں دے نشان؟
خورے پہلوں وی ایہنے کِنی واری ایہہ تماشا کیتا اے۔
ایہناں زخماں دے نشاناں دا رنگ مینوں واہوا ویکھیا ویکھیا جیہا لگا، جیویں پَونا کو گھنٹا پہلوں میرا اجیہے رنگ نال واہ پیا ہووے۔ دماغ تے بھار پایا تے چیتا آیا کہ ہاں۔ وڈے صاحب دی کرسی دا رنگ ایس طرح دا اے۔
ہن اوہ اپنیاں ڈاہڈیاں مَیلیاں اکھاں پورے زور نال کھول کے بلیڈ دا ٹوٹا وکھاندیاں ہوئیاں گاہلاں کڈھ رہیا سی۔
آ ہن ایہدھر میں تیری ۔۔۔۔۔۔
تے میں پچھلے پیریں ٹُردا ہویا اوہدے توں جان چھڈا رہیا ساں۔ فیر میرے نالدے بندے نے ہمت کیتی تے میرا ہتھ پھڑدا ہویا بولیا ایہنے انج نہیں کھلونا۔ آ پلس والا نال ای کھلوتا اے، اوہنوں سدئیے اسیں سپاہی ول ٹرپئے تے سپاہی نوں وی خورے پتا لگ گیا، اوہ ساڈے ول ٹرپیا۔
پر اوہ ساڈے کول نہیں سی آسکدا تے نہ ای اسیں اوہدے کول کیوں جے اسیں باغ دے اندر ساں تے اوہ باہر سڑک تے۔ وچ اک کندھ سی، لوہے دے موٹے سریاں دے نال بنی ہوئی اک بڑی ہی پکی کندھ، جیہدے دوجے پاسے بندہ ویکھ تے سکدا اے، اپڑ نہیں سکدا۔ جے کوئی ایہہ کندھ ٹپن دی کوشش کرے تے زخماں توں تے بھاویں بچ ای جاوے، لیڑے ضرور پڑو ا بہندا اے۔
خیر اسیں سپاہی دے کول جاکے کندھ تھانی ساری گل دس دتی تے اوہ بولیا چھڈو پر انہہ دفع کرو سُو۔ ایہہ تاں تِن سو دولگے پھردے نیں، کیوں مدعا پواؤنا جے اپنے تے،اسیں تاں آپ ایہناں توں جان چھڈاؤنے آں۔
اُنج مینوں تے پہلاں ای اوہدے تے ترس آرہیا سی۔ میں بڑے ہر کھ نال دھون بھواں کے اوہدے ول ویکھنا چاہیا پر ہن اوہ اوتھے نہیں سی ہیگا۔ اوہ کدھر گیا کالا چور؟
اسیں اک دوجے دے مونہہ ول ویکھن لگ پئے تے دو کو منٹ اوہدے بارے گلاں کرن توں بعد اپنی اپنی راہ پے گئے۔
میں ٹردا پھردا اوسے پپل تھلے ای آگیا۔
پپل دے مُڈھ نال حالے وی اوہ پِھپھرے دیاں بوٹیاں پئیاں ہوئیاں سن پر ہن اوہناں دا رنگ پہلوں نالوں وی کجھ بھیڑا پے گیا سی۔
جیویں اگے نالوں چوکھیاں کالیاں ہوگئیاں ہوون۔ پتا نہیں سچ مچ ای بوٹیاں دا رنگ بدل گیا سی یاں فیر خورے میں ہُن بوہتا نیڑیوں ویکھ رہیا ساں۔


Share |


 

Depacco.com


 

 

Your Name:
Your E-mail:
Subject:
Comments:


Support Wichaar

Subscribe to our mailing list
نجم حسین سیّد
پروفیسر سعید بُھٹا
ناول
کہانیاں
زبان

 

Site Best Viewd at 1024x768 Pixels