Punjabi Wichaar
کلاسک
وچار پڑھن لئی فونٹ ڈاؤن لوڈ کرو Preview Chanel
    



مُڈھلا ورقہ >> شاہ مُکھی وچار >> کتاباں >> ڈراکل

ڈراکل

طاہر سندھو
October 25th, 2014
4 / 5 (1 Votes)

لہو چاہی دا اے لہو، بس لہو ۔۔۔۔۔ساڈا رشتہ بس لہو نال اے ، جنا چوکھا لہو کٹھا کرو گے اونا ہی دلاں نوں سکون ملے گا ، ساڈا تعلق واسطہ صرف رتے رنگ نال اے تے ساڈی حیاتی لہو نال جُڑی ہوئی اے۔ لوکان دیاں رگاں وِچ نہسن والا لہو اوہناں نوں زندہ رکھدا اے پر ساڈی حیاتی اوسے لہو نوں رگاں وچوں باہر کڈھن مگروں ہی بچ سکدی اے۔ بے گانیاں تے آپنیاں دا، جواناں دے دِلاں تے جُسّیاں وچ جوش ماردا ہویا ، بُڈھے کمزور جسماں وچ سستایا ہویا تے بالاں دیاں ناڑاں وچ چشمے دے پَوِتّر پانی وانگ ڈھلکاں ماردا ہویا۔۔۔۔ہر قسم دا گندا بھاویں چنگا ۔۔۔۔بس لہو ...........‘‘
اِنساناں ورگی اِک مخلوق اپنے سردار اگے سِر نِوائی اوہدیاں گلاں سُن رہی اے ۔ سردار اوس مخلوق دے اک اک دے اک اک جنے کول جا کے پہلوں اوہناں دے چہریاں ول ویکھدا اے تے فیر ہر کسے دا دِ ل سُنگھدا اے ، اک جنے دے دل اُتے ہتھ رکھ کے بولدا اے۔
’’ تُسی وی آپنیاں دلاں وچوں اجیہے خون نوں کڈھ دیو تاں جے دوجیاں دا خون ویکھ کے تہاڈے دِلاں اُتے گبھراہٹ نہ پئے جائے‘‘ فیر کُجھ نوں نکھیڑ کے پرانہہ کھلار کے ساریاں دے ساہمنے اوہناں دے سینے چیر دیندا اے ، دل باہر کڈھ کے اِک اِک دل نوں وارو واری ہتھ وچ پھڑ کے تیز دھاری چھُری نال پچھ لاندا اے۔ تے کول پئی وڈی ساری ڈرمی وچ لہو نچوڑ دیندا اے۔۔۔ فیر چاک ہوئے سینیاں وچ دل دی تھاں پگھلیا ہویا سِکلا پا دیندا اے۔ نُچڑے ہوئے دِلاں نوں اِک اجیہی مخلوق، جیہناں دے دھڑ انساناں تے مُنہہ بگیاڑاں ورگے نیں اگے سُٹ دیندا اے۔اوہ انج چک مار مار کھاندے نیں جیویں صدیاں توں انسانی گوشت دے بھُکھے تے خون دے تریہائے ہون۔ لہو دی بھری بالٹی وچوں سردار بُک بھر کے اپنے مُنہہ نال لاندا اے تے باقی وی گھُوڑے رتے رنگ دے گھُٹ بھر دے نیں۔ سبھناں دے چہریاں اُتے اِک غضبناک جیہی تازگی تے ہاسا کھِلر جاندا اے۔
میں ایہہ منظر ویکھ کے گھابر گیا ہاں۔۔۔۔ڈر تے خوف نے میرے ساہ نپیڑ لئے نیں۔۔۔۔۔ دِل اینی تیزی نال دھڑکن لگدا اے جیویں ہُنے ای پسلیاں دے پنجرے نوں تروڑ کے باہر نِکل آوے گا۔۔۔۔ جِیب دنداں تھلے دب کے ہونٹ بیڑ لئے نیں ۔۔۔چُپ چاپ اوس مخلوک نوں ویکھ رہیا واں۔ پر دِل دے دھڑکن دی آواز دا ڈر ہے کہ کدھرے اوہ سردار سُن نہ لَوے۔ دِل تے ہتھ رکھ کے کندھ نال ٹیک لا کے بہہ گیا ہاں ۔ لتاں چوں جان نکل گئی ہے تے کِسے بنے میتھوں نہسیا نہیں جا رہیا۔
’’ہن تُسی جا سکدے او......پر جان توں پہلاں اِک واری فیر سُن لو...لہو ....بس لہو.....لہو توں علاوہ ہور کُجھ وی نہیں۔‘‘ سردار دے ایس حُکم اُتے سبھ اِک زبان ہو کے نعرہ جیہا مار کے ایدھر اودھر کھِلر جاندے نیں۔
میرے ہر پاسے لہو کھِلریا ہویا ہے۔ فرش اُتے ، کندھاں نال ، چھت نال...کندھ نال لگی گھڑی تے بلباں وِچوں رت چو رہی ہے جو میرے دماغ تے اکھاں وِچ جمدی جا رہی ہے.....ڈر تے خوف میرے سینے اُتے بہہ گیا ہے تے سنگھ وچ اِک چیک کھُبھ گئی ہے۔
راتی آئے ایس ڈراؤنے خاب دے ڈریویں وچوں اجے باہر نہیں ساں نکلیا ک راشن دی لِسٹ میرے ہتھ پھڑا دِتی گئی۔جو پڑھیوں بنا ہی جیب وِچ پا لئی، جدوں سٹور اُتے جا کے پڑھی تیوچ مُرغی دا گوشت وی لِکھیا ہویا سی۔ ایہہ کیہہ جدوں اوس نوں پتہ وی ہے میں کدی بچپن توں ہُن تیکر کوئی گوشت نہیں لیاندا فیر اج کیوں اوہنے لِکھ دتا.......ساریاں شیوں لین مگروں سوچیا ضروری تے ایہہ وی ہے۔۔۔۔۔دِل ڈاھڈا کر کے گوشت والے کول اپڑیا، اوہدے ہتھ وِچ بُگدا چھُرا ویکھ کے دِل کنب گیا، پھٹے اُتے مُرغی دا گوشت ٹُکڑے ٹُکڑے پیا ہویا سی۔اِک برائیلر مرغی دی قصائی اپنے ہتھاں نال کھِچ کے کھل لاہندا پیا سی، جیہدے چِٹے کھنب رت نال لال سُوہے ہو گئے سن۔دو کلو گوشت دا آکھ کے پھٹے توں تھوڑا دُراڈے کھلو گیا۔
نِکے ہوندیاں توں میں آپنے گھر وِچ وی کُکڑ کُکڑی ہلال ہُندا نہیں سی ویکھدا۔دور جا کے کھلو جاندا ساں۔خون نِکلدا ویکھن دی جُرت نہیں سی پیندی۔ تے ہر سال جدوں گھر وچ وڈی عید اُتے قُربانی دے جانور دے گاٹے اُتے وڈی ساری تیز دھاری چھُری چلدی تے میں اندر وڑ جاندا ۔ بیری مُڈھ چھوٹے جیہے ٹوئے وِچ لہو پُور دِتا جاندا ، کُجھ خُون دی دھار ایدھر اودھر وی جا ڈگدی، بیری دے مُڈھ نال کِنے دِن خُون جمیا رہندا تے جد کدی میری نظر نا چاہندیاں ہویاں وی اوہدے اتے پئے جاندی تے جیویں لہو دیاں نہراں ویکھ کے تربھک جاندا۔ ؒ لہو میریاں اکھاں تے دماغ اتے انج جم جاندا جیویں بیری مُڈھ جمیا گُوڑھا رتا لہو کئی کئی دِن چریپڑیاں بنیا رہندا ، میری ماں قُربانی دی ایس رت نوں دھون نہ دیندی تے آکھدی:
’’ قُربانی دا پاک خُون ہے، ایہنوں گندیاں واہنیاں وچ نہیں رَلنا چاہی دا، بیری مُڈھ ہی پُور دیو ، ایہدے نال بیری پھل وی چنگا چُکے گی‘‘
بیری مُڈھ اوہنیں دِنیں گھٹ ای جاندا کردا۔ تے جدوں اوہدے اُتے پھل پک جاندا اوہنوں سبھ گھر والے تے آنڈھ گوانڈھ دے بال کھاندے پر میں نہ کھاندامیرے لئی تے موہرہ ہُندے۔جدوں بیر پک کے لال سُوہے ہو جاندے تے مینوں اوہ لہو وچ ڈُبے لگدے یا فیراوہناں وچ رت بھری جاپدی، ایس کر کے اوہناں ول ویکھدا وی نہ تے میرے اوس ڈریویں دی کِسے نوں پرواہ تک نہ ہوندی جو مینوں اپنی بُکل وِچ لے چُکیا سی۔ میں چوتھی جماعت وچ ساں ، اِک دِن چھُٹی ہون مگروں بستہ پھڑ کے گھر ول جا رہیا ساں۔ پِنڈ دے چوک وچ کُجھ بندے جیہناں نوں میں تھوڑا بہت جاندا ساں ہتھاں وِچ بندوقاں، ٹوکے ، ڈنڈے سوٹے تے کُہاڑیاں لے کے اِک گھر وڑے ، اوس گھر دے جی جی نوں ، زنانیاں ، بندیاں ، بالاں تے بُڈھیاں نوں دھرینکدے ہوئے باہر لے آئے ، چک وچکار لیا کے تِن جوان مرداں دے سینے وچ گولیاں ماریاں ، کُہاڑیاں تے ٹوکیاں دے وار کردے رہے، ایہناں واراں نال اوہناں دے جُثّے ٹوٹے ٹوٹے کر دتے تے للکاردے ہوئے اوتھوں ٹُر گئے۔ چوک وچ ہر پاسے خون ہی خون کھلر گیا۔ کندھاں نال خون دیاں چھِٹاں، تھاں تھاں انسانی جُثے بوٹی بوٹی، قیما قیما، کُجھ تڑفدے کُجھ ٹھنڈے.....لوک چُپ چاپ لہو نکلدا ویکھدے رہے۔ اوہناں ہوں دی دھوں نہ کیتی تے کِرموں کِرمی آپنے آپنے گھراں وچ وڑ گئے۔ میں اوتھے کھلوتا کھلوتا سہم گیا۔ میرے ساہ اُتے دے اُتے تے تھلے دے تھلے.......عورتاں دے وین تے کُرلاٹ میرے کناں وچ وج رہی سی، بالاں نوں ولکدیاں ویکھدا رہیا، وڈیریاں دے اُڑے ہوئے لَک ہور وی دوہرے ہوندے اپنی اکھیں ویکھے۔ اوہناں دی مدد کرن کوئی وی نہ آیا ۔ میرا بستہ میرے موڈھے اُتے مناں مونہی بھارا ہو گیا۔ ڈر تے سہم دی کِسے ڈُنگھی گھائی وچ جا ڈگا۔ اجے میرے مُنہہ وچوں چیک نکل ای رہی سی کہ میرے مُنہہ تے اکھاں اُتے پِچھوں دی کِسے ہتھ رکھ دِتا تے گھر لے آندا۔ چیک سنگھ وچ کھُبھی ہوئی تے رت میریاں اکھاں تے دماغ اُتے جمی گئی۔۔۔اوس توں مگروں لال رنگ ویکھدا تے میرے دماغ تے اکھاں وچ جمیا خون میرے سارے چیت اچیت اُتے انج کھلر جاندا جیویں لال ہنیری زمین تے اسمان اُتے پھیل جاندی اے۔ کئیاں ورھیاں بعد وی میں اوس سہم تے خوف دے کلاوے وچوں آپنے آپ نوں آزاد نہ کر سکیا؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛
قصائی دے پھٹے نال سجے ہتھ پلاسٹک دی نیلے رنگ دی وڈی ساری ڈرمی خون نال لِبڑی پئی سی۔ جیہدے کنڈھیاں اُتے رت دیاں تہواں اِنج جمیاں ہوئیاں سن جیویں سڑک اُتے لُک.... قصائی نے کدی ڈرمی نہیں دھوتی ہونی، ہزاراں مُرغیاں دی رت اوس ڈرمی نال جمی ہوئی لگ رہی سی جیہنوں اوس کدی دھون دی ضرورت محسوس نہ کیتی .....جیویں کہ کئی سرکاری ہسپتالاں وچ شعبہ حادثات تے پوسٹ مارٹم ہاؤس وچ کنیاں تھاواں تے شیواں نال (بیڈ ، سٹریچر، فرش، کندھا نال) اُتے بندیاں دا خون جمیا ہوندا اے۔ اوتھے دے ملازم تے ڈاکٹر وی قصائیاں وانگ اوس جمے ہوئے انسانی خون نوں صاف کرن دی ضرورت محسوس نہیں کر دے۔اوتھے تے ایتھے قصائی دی دکان دا اینا فرق نہ جاپیا، اَزاراں دا وی چوکھا فرق نہیں ہونا، چیر پھاڑ تے ڈیڈ باڈی نال ہوئے سلوک توں پتہ لگدا اے کہ ایہہ وی کسے قصائی دا کم اے۔اک واری ہسپتال اجیہی تھاں تے جانا پئے گیا، بڑا کھنجایا پر اک دوست دا دُکھانت ویکھ کے انکاری نہ ہویا گیا،دوست نے اپنے قتل ہوئے بھرا دی لاش وصول کرنی سی،اوہدے کِسے رشتے دار تے محلے دار نے نال جان دی حامی نہ بھری خورے پوسٹ مارٹم مگروں لاش دی وصولی دے کاغذاں اُتے پین والی گواہی توں ڈردے سن .....گل وی تے ٹھیک ہے قاتل پارٹی دے بندے خطرناک تے ڈاڈھے سن اوہناں دے خلاف گواہی دینا سوکھا کم نہیں سی اُتوں عدالتاں دیاں آئے دن پیشیاں بھُگتنا ....کیس دا فیصلہ ہوندیاں ہوندیاں وی تے ایتھے گھٹو گھٹ چار پنج سال لگ جاندے نیں...........
خیر اوتھے قصائی دی دکان تے کھلوتیاں عجیب جیہی بدبو میرے نک تھانی دماغ وچ گھُس رہی سی، دل تے گھبراھٹ جیہی شروع ہون لگ پئی،نہ چاہندیاں ہوئیاں وی قصائی دے ہتھوں برائیلر کُکڑی دی دھون چِرن مگروں ڈرمی وچ ڈگدی ویکھ لئی...... اک دم ڈرمی ہلن لگ پئی ۔ اوہدے وچ جیویں بھُچال آ گیا ہوے، اوہدے پھڑکن دی آواز...کھڑکھڑکھڑ....کڑکڑکڑ....کڑکڑ؛؛؛؛ میرے کنیں پیندی رہی۔دو تن منٹاں مگروں ڈرمی وچ آیا بھچال بند ہو گیا تے اگلے چار پنج منٹاں چ قصائی نے مرغی ٹُکڑے ٹُکڑے کر شاپر چ پا کے ہتھ پھڑا دتی۔ اینے چِر وچ گھبراہٹ دِل توں دماغ تیکر پینڈا کر چُکی سی۔ ہتھ کنب رہے سن، انج لگ رہیا سی جیویں بچپن وچ ویکھے انسانی جُثیاں دے ٹوٹے ٹوٹے بوٹی بوٹی اکٹھے کر کے میرے ہتھ پھڑا دِتے ہون۔اک ڈر خوف اج فیر میرے شعور لا شعور اُتے بہہ رہیا سی................... گوشت والا شاپر پھڑیا تے کُجھ ہمت کر کے اوتھوں بڑی مشکل گھر اپڑیا.........گھر والی نوں واہوا ناراض ہو ک اکھیا:
’’اج توں میرے نال چنگی نہیں کیتی ، مینوں پہلاں دس دیندی کسے ہور کولوں گوشت منگوا لیندا۔‘‘
’’ تُسی آپنے ایس ڈر نوں ختم کیوں نہیں کردے.......اج کوشش کیتی نا ....کیہہ کُجھ وی نہیں ہویاانج ای ڈر مُکے گا نا.....‘‘
تینوں لگدا اے کُجھ وی نہیں ہویا؟ کیہہ انج میرا ڈر مُک جائے گا؟....میرا دماغ سُن ہو چکیاں ہے تے میرے جُثے وچ جان نہیں ہے۔۔۔۔میں خون نہیں ویکھ سکدا، لال رنگ توں مینوں نفرت ہے۔اپنے دماغ تے اکھاں اتے جمے لہو نوں کدی نہیں مکا سکیا تے نہ ڈر خوف مُکے گا۔۔۔‘‘
’’تہاڈیاں اکھاں سُرخ کیوں نیں اینیاں‘‘ اوس میری گل ٹوک کے بولی۔
میں وی شیشے وچ اکھاں ویکھیاں ، سچ مچ اوہناں وچ جیویں رت بھری ہوے، شیشا ویکھ کے میں اپنے آپ ہور ڈر تے خوف محسوس کرن لگ پیا۔اوہنے اپنا ہتھ میرے متھے تے رکھ کے مینوں حوصلہ دین لگی ۔ میری حالت ویکھ کے اوہ وی ڈری ہوئی سی۔ اوس میری ایہہ حالت اج پہلی دفع ویکھی سی۔
’’تُسی گھبراؤ نہ، میں ہاں نا تہاڈے نال تہاڈے کول۔۔۔‘‘
’’تینوں پتہ ہے راتی میں بہت ای ڈرؤنا خاب ویکھیا، اوہدے ڈر توں اجے باہر نہیں ساں نکلیا کہ ایس عذاب وچ پئے گیا۔اوس نوں اجے خاب سنانا شروع کیتا ای سی کہ اِ زور دار دھماکا ہویا جیویں بھچال آ گیا ہووے، چھت اُتے ڈگن لگی ہووے،بوہے باریاں تڑاک کر کے کھُل گئے، شیشے تڑک گئے۔ میں بھج ک باہر نکلیا ، اک پاسے اسمان اتے زمین ولوں اُٹھدا کالا شاہ دھواں ویکھیا.......اچن چیت کُجھ سوچن سمجھن توں بِنا اودھر بھج پیا۔ دھماکے والی تھاں تے اپڑن وچ ویلے دا اُکا پتہ نہ لگااوتھے ہر پاسے انسانی اعضاء ، خون، لاشا، سڑے بھُجے کالے سیاہ ہوئے لاشاں دے ٹُکڑے۔ ادھ پچدھے جُثیاں ، بارُود دی بو تے تھاں تھاں کھلریا لہو ویکھ کہ دماغ ہور سُن ہو گیا۔ دِل بند تے کھُلیاں اکھاں نال بھیانک منظر ویکھدا رہیا......پھٹڑاں دی چیک کُرلاٹ کناں وچ وج رہی سی۔ کُجھ سمجھ نہیں آ رہی سی کہ میں اوتھے کنج اپڑیا تے اوتھے کیہ کر رہیا ہاں۔۔۔۔۔۔بس چُپ چاپ کھڑا ہاں تے اک منظر اکھاں اگے ہے رتا رنگ لہو، لاشاں ،کالا دھواں، چھیتھڑے، چیکاں تے ہر پاسے کُرلاٹ۔۔۔۔ریسکیو والے تے امبولینساں آؤن لگ پیئاں ۔ زخمیاں نوں امبولنساں وچ پاپا ہسپتالاں چ لے جان لگ پئے۔کُجھ تفتیشی ٹیماں تے پولیس وی آؤن لگ پئی ۔تفتیشی ایجنسیاں دے بندے سڑک تے آل دوالے بڑی گوہ نال چھوٹے توں چھوٹا انسانی اعضاء تے ٹُکڑا پلاسٹک دیاں تھیلیاں وچ پا رہے سن۔ ایہہ کھلار تھوڑا وڈا سی..... تھوڑے دُور تے نیڑلے درختاں دیاں پرانبھلاں کالیاں ہو گیاں سن، تے اوہنا نال گوشت بوٹیاں چمبڑیاں ہویاں سن، سڑک اُتے کھِلریا لہو بارُود دے ساڑ نال لُک رنگا لگ رہیا سی۔ سڑک دے اِک پاسے چوک وچ میری نظر سکول وین اُتے پئی جیہدے نالوں ڈِگے ہوئے بستے مینوں جیویں واجاں ماررہے سن...... اوہناں وچ میرا بستہ وی لگ رہیا سی جیہڑا بچپن وچ پنڈ دے چوک وچ میرے موڈھے تے مناں مونہی بھارا ہو گیا سی..... بھج کے بستہ لبھ لیا ، نِرا بستہ ای نہیں سی اوتھے نال ای چھوٹے چھوٹے کالے رنگ دے سکول والے بُوٹ وی تے پئے سن جیہناں وچوں سجری رت چو رہی سی جیہدا رنگ نکڑما بارُود وی نہ بدل سکیا۔ اوس پوتر تے سجرے لہو دی ڈلہک تے گرمائش نے میرے دماغ تے اکھاں اُتے جمے خون نوں اجیہا سیک دتا کہ اکھاں کھُل گئیاں دل دی دھڑکن بحال ہوگئی، سنگھ وچ اڑی بچپن دی چیک باہر نکلی تے اکو چیک نال چیت اچیت اُتے جمیا خوں صاف ہو گیا، ساہ بحال ہو گئے.... میں اوس پرانے وَیری ڈر تے خوف ساہمنے ہک تان کھلوتا.....تے اوس دُشمن وَیری دی گِچی گھُٹ کے اوسے تھاں مار کے سُٹ دِتا........جُرت تے طاقت نال پیراں تے سِدھا ہو کھلوتا .....سینہ تان کے دھون چُک کے اکھاں کھول کے گھُور کے ساہمنے تھوڑا اُتانہہ ویکھیا.....نظر سِدھی ساہمنے سرکاری عمارت دے متھے اُتے پئی......تے اکھاں اوس پرانی سرکاری عمارت دے متھے اُتے لگے گھڑیال اُتے جم گیاں جیہدیاں سُوئیاں رَتّ نال بھجیاں ہوئیاں تے انسانی جُثیاں دے چھوٹے چھوٹے ٹُکڑے اوہدے مُنہہ نال چمبڑے ہوئے دِس رہے سن۔


Share |


 

Depacco.com


 

 

Your Name:
Your E-mail:
Subject:
Comments:


Support Wichaar

Subscribe to our mailing list
نجم حسین سیّد
پروفیسر سعید بُھٹا
ناول
کہانیاں
زبان

 

Site Best Viewd at 1024x768 Pixels