Punjabi Wichaar
کلاسک
وچار پڑھن لئی فونٹ ڈاؤن لوڈ کرو Preview Chanel
    



مُڈھلا ورقہ >> شاہ مُکھی وچار >> کتاباں >> نہ میں پؤن

نہ میں پؤن

نیلم احمدبشیر
October 24th, 2014

میں تے میری ہمسائی آصفہ اکٹھی بیٹھی چاء پی رہیاں سن کہ اچانک بجلی چلی گئی۔ ائیر کنڈیشنڈ ٹھنڈا یخ کمرہ انج گرم ہون لگا جیویں کسے تنور وچ اساں جھاتی مار کے اوہدی گرم ہوا دا مزا چخ لیا ہووے۔
’’چلو باجی، فیرچل کے بازار توں کجھ سودا ای لے آئیے۔ آصفہ بولی تے اسی دونوں اٹھ کے بازار ول ٹرپئیاں۔ ساڈی گڈی اجے شروع دی دکاناں کول ای پہنچی سی کہ اک تھاں دے لوکاں دا اکٹھ ویکھ کے اسی رُک گئیاں۔
کیہ ہوئیا؟ اسی کول کھلوتے لوکاں کول سوال کیتا تے آپ لوکاں دی اکھاں دا پچھا کردے ہوئے اُتے نوں ویکھن لگیاں۔اک میدان وِچ بجلی دااک اُچّا تِکون ٹاور کھلوتا سی جیہدے ول سب ویکھی جا رہیے سن۔ اُتے ول نظر دوڑائی تے انج لگا مکڑی دے جال وِچ اک پتنگا پھنسا ہوئیا اے۔
ہائیے ربا۔ ایہہ کیہ ہوئیا؟ میں تے آصفہ نے افسوس کر دے ہوئے اک بندے نوں سوال کیتا۔
اوہ جی۔ لائن مین تے بجلی والا۔۔۔کرنٹ لگ گیا اے تے اتے ای ۔۔۔اوہنوں گل مُکانی مُشکل نظر آندی پئی سی۔ہائے ہائے۔۔۔میں سینے تے ہتھ رکھ لیا۔ ہورے ہُنے ایسے کارن بجلی چلی گئی سی مینوں خیال آیا۔ وچارے کدی کدی اپنی جان تے وے کھیڈ جاندے نیں تے ساہنوں خیال تک نہیں آندا۔ میں آصفہ نوں کہیا۔
’’آپی تُسی تے اُتے ول نہ ای ویکھو۔ مینوں تہاڈی حساس طبیعت دا پتہ اے تسی خیر ساری راتی جاگو تے تے گولیاں پھکّو گے ۔ اوہ کہن لگی۔ ہورے میرا دل جیویں مُٹھی وچ آگیا سی۔ میں اوہدی گل تے دھیان ای نہیں دِتا۔ ویکھدے ای ویکھدے واپڈا محکمے دای اک لمی جیہی سیڑھی والی گڈی تھلے آکے کھلو گئی تے اک دوجا لائن مین اپنے ساتھی دے بے جان جسم نوں تھلے لاہن واسطے اُتے ول چڑھن لگا۔ میں سوچیا ، وچارا سویرے نہا دھوکے گھروں تیار شیار ہوے کم تے نکلیا ہووے گا۔ ووہٹی نے رات تے بجے ہوئے سالن نال پراٹھا بنا کے دِتا ہووے گا۔ اوہنوں گھروں ٹور دے ویلے اوس تتڑی نوں خیال وی نہ آیا ہووے گا کہ میں ایہنوں ہن اینی اُنچائی تے پہنچیا ہوئیا ویکھیاں گی کہ میرا ہتھ وی اوس تک اپڑ نہ سکے گا۔ خورے اوہدے بچے سویرے سکول جان توں پہلاں اوہنوں گھٹ کے جپھی پائی وی ہووے گی کہ نہیں۔ اوہ بجلی دے اچے لمے کھمبے تے کِرلی وانگ چڑھدا گیا ہونا اے تے اوہنوں ایہہ خبر تھوڑا ای ہووے گی کہ ہن اوہ اک پتنگا بن کے ٹاور دے جنگلے وچ پھنسیا رہ جائے گا تے اوہدے ساہ وی سارے دے سارے ای مُک جاون گے۔ سوچ سوچ کے میرا مغز پاٹن لگا۔ لاش جد گھر اپڑے گی تے اوہدے گھر والے کنے حیران تے پریشان رہ جاون گے۔ کنج اپنے مونہہ تے چپیڑاں مارن گے تے اپنے جھاتے کھلار کے چھاتی نوں کُٹن گے۔
ویسے واپڈا والے اوہدے گھر جاکے تعزیت دے ضرور آن گے۔ نال مالی امداد دا چیک وی بیوہ نوں لبھے گا۔ وڈے جیہے افسر دی بیوہ نوں چیک پھڑاندے تصویر آوے گی۔ ویسے ایناں افسراں توں علاوہ بطور اک ذمہ دار شہری میرا وی تے فرض بندا اے کہ میں اپنے حِصے دی ذمہ داری چُکاں، ایس غریب دے بال بچے دے سِر تے ہتھ رکھاں۔۔۔۔۔۔ایہہ سوچ کے میں اپنی ہمسائی آصفہ نوں آکھیا۔
’’کل اسی دوویں ایس بندے دے گھر جاکے ایس دی بیوی نوں کجھ دے دِلاکے آواں گے۔
’’باجی اج ای کیوں نہ چلئیے’’آ صفہ وی جذباتی ہوکے بولی۔
’’نہیں نہیں اج تے اوتھے قیامت مچی ہووے گی۔ اک دو دن بعد جاواں گے رش گھٹ جائے گا تے سکون نال گل ہوسکے گی۔ ‘‘ میں جواب دِتا۔
’’پر اوہدا گھر اسی کیویں لبھاں گے؟ آصفہ بولی۔
’’بھئی واپڈ دے دفتر جاکے پتہ کر لواں گے۔ اینی تکلیف تے ساہنوں چُکنی پوے گی نا۔ ’’میں اوہنوں سمجھایا تے اسی دوویں وی لوکاں دے نال تماشہ ویکھن لگیاں۔ تھوڑی ہی دیر وچ وچارے پتنگے دے بے جان جثے نوں رسیاں پاکے تھلے لاہ لیا گیا۔ تھلے کھلوتے لوکاں وچ تھر تھلی مچ گئی۔ رولا جیہیا پے گیا۔ لوکی لاش ویکھن نوں پروانیاں وانگ اتے ڈگن لگے۔
اسیں دونواں نے مونہہ لکا کے باقی دی خریداری کیتی تے فیر اداس دلاں نال واپس آگئے۔ سارا دن اوہی نظارہ اکھاں اگے گھمدا رہیا تے کلیجے وچوں ٹھنڈے ٹھنڈے ساہ نکلدے رہیے۔
ایہہ ویکھ کے بڑی حیرت ہوئی کہ اگلے دیہاڑے اخبار وچ نہ تے اوہدی کوئی خبر چھپی تے نہ ای تصویر ، اک دو دن بعد اسی سوچیا کہ اوہدے گھر جائیے تے جاکے کجھ مدد کرئیے پر فیر واپڈا دے دفتر جاکے اوہدا پتہ لانا تے معلومات لینا بڑا اوکھا لگا۔ گرمی وی بہت تیز سی سوچیا واپڈا والیاں نے کجھ نہ کجھ تے دے ہی دِتا ہووے گا۔
اج ایس واقعے نوں کئی مہینے لنگھ گئے نیں۔ آصفہ ٹھیک کہندی سی۔ اپنی احساس طبیعت تے نازک دل دی وجہ نال میں ایس واقعے نوں سچی مُچی ذہن وچوں کڈھ نہ سکی ہاں۔ جد وی بازار جانی آں۔۔۔۔۔۔اکھاں اوس بجلی تے ٹاور دی سب توں اُتلی منزل تے ضرور جا ٹِکدیاں نیں، اک پتنگا جنگلے وچ پھنسیا نظر آندا اے تے دل کنب جاندا اے۔ ہائے ہائے وچارا۔۔۔کیویں عوام دی خدمت وچ ماریا گیا ۔ روز سوچنی آں۔۔۔اج اوہدے گھر جانی آں۔۔۔اج جانی آں۔۔۔پر ویلا ای نہیں ملدا۔ کدی کجھ تے کجھ۔ کدی کوئی کم تے کدی کوئی کم۔۔۔سچ آکھدے نیں۔ ساہ مُک جاندا اے پر دنیا دے کم نہیں مُکدے۔


Share |


 

Depacco.com


 

 

Your Name:
Your E-mail:
Subject:
Comments:


Support Wichaar

Subscribe to our mailing list
نجم حسین سیّد
پروفیسر سعید بُھٹا
ناول
کہانیاں
زبان

 

Site Best Viewd at 1024x768 Pixels