Punjabi Wichaar
کلاسک
وچار پڑھن لئی فونٹ ڈاؤن لوڈ کرو Preview Chanel
    



مُڈھلا ورقہ >> شاہ مُکھی وچار >> کتاباں >> جینٹلمین

جینٹلمین

مُدثر بشیر
October 18th, 2014
5 / 5 (1 Votes)

اِک سرکاری دفتر وِچ کِسے لوڑ والے بندے نُوں چاء پیاونا اُلٹی گنگا وَگن دے برابر سی تے اوس اُتے دفتر وی بتی دے محکمے دا ہووے تے ایہہ اِک ہور اچنبھے دی تے اچرج گل سی۔ بِلّاں نے لوکاں دی مَت مار چھڈی سی تے ہر طرحاں دا بندہ سرکاری میزاں دے دُوجے پاسے سڑیا بَلیا کھلوتا سی ایہناں میزاں دی اِک اخیرلی نُکر والی میز دے نال اِک سنگلی نال بنھی کُرسی اُتے اِک زنانی چاء پِیندی پئی سی۔ اوس زنانی دی عُمر کوئی سٹھاں دے نیڑے ہووے گی تے اوس دے نال سرکاری کُرسی اُتے جیہڑا بندہ بیٹھیا سی اوہ تِیہاں دے نیڑے ہوونا اے۔ چاء پِیندی زنانی دے دند دُوروں اِنج جاپدے سن کہ اوہ دیہاڑی وِچ گھٹو گھٹ دس باراں پان ضرور کھاندی ہووے گی۔ چاء پِیون دے نال اوس نے گلاں کردیاں ہوئے آپنے پُرانے جیہے بٹوے توں بِل کڈھیا۔ اوس دا بٹوا اِنج لگدا سی کہ کِسے ویلے وِچ بُہت مہنگا ہووے گا۔ اوس نے بِل کڈھ کے اوس دی میز اُتے رکھیا تے پھیر بولی،
’’ایہہ لے پُتر، پھڑ ہُن اسیں کِتھوں اکٹھے دو ہزار بھرئیے؟‘‘
’’بِل وکھاؤ۔ اج دی جو رِیڈنگ سی لے کے آئے ہو؟‘‘ کلرک بابو بولیا۔
’’لے ہُن میں بُڈھی ٹھیڈی۔ مینوں کیہ پتہ ایہہ رِیڈنگ وِیڈنگ کیہ ہوندی اے؟‘‘
’’چنگا۔ ایہہ بِل تُہاڈے ای ناں اے۔ خورشید بیگم، فصیل روڈ، ٹکسالی دروازہ، لاہور۔‘‘ کلرک بابو بِل توں پتہ پڑھدیاں بولیا۔
’’آہو پُتر ایہو ای ہے پتہ۔ مکان وی میرے ناں ہے تے نال توں بھلیا دس ہاں تیرے کول تیجی چوتھی واری آئی آں تے توں پتہ اج پڑھنا پیا ایں۔‘‘
’’ایس دی لوڑ اج پئی سی۔ خیر تُہاڈے مِیٹر دی رِیڈنگ کِسے بندے نُوں گھل کے منگا لواں گا۔۔۔ تے جیہڑی بِل اُتے ہے اوہ وی ویکھ لواں گا۔‘‘ کلرک بابو کُجھ سوچدیاں بولیا۔
’’تے پھیر کیہ ہووے گا؟‘‘
’’اوہ میں ویکھ لواں گا، تُسیں بِل دی چِنتا نہ کرو مینوں کُجھ آپنے گانے بارے دسو۔‘‘ کلرک بابو نے ایہہ آکھ کے بِل بوجھے وِچ پایا تے اوہ زنانی نچِنت جیہی ہو کے کُرسی تے لتاں رکھ کے بہہ گئی۔ ایس گل نُوں وی بُھل گئی کہ اوہ کِسے سرکاری دفتر وِچ ہے تے اوس نُوں کئی بندے ویہندے پئے نیں۔
’’وے کلرک بابو جیون جوگیا۔ ہُن گاؤن کیہ ہے میں تاں پُت شرافت خاں صاحب دی شاگرد آں، تے میری ماں دا ناں مہرو بیگم سی۔‘‘ اماں بڑے مان نال بولی۔
’’چنگا۔ چیتے آیا میں اوہناں دا ناں وی کُجھ پُرانیاں فِلماں وِچ تکیا اے تے تُہاڈا ناں وی۔‘‘ کلرک بابو پھیر سوچدیاں بولیا۔
’’آہو، میں کُجھ فِلماں وِچ گانے گائے تے کُجھ وِچ کم وی کیتا سی۔ ہائے ہائے بس خان آصف دے مگر ہندوستان ٹُر جاندی تے۔۔۔‘‘ اماں اِک ہوکا بھر کے بولی۔
’’تے پھیر۔۔۔؟‘‘ کلرک بابو سگریٹ لا کے بولیا۔
’’تے پھیر ہوونا کیہ اے؟ چار بال اُتانہہ ہیٹھ ہو گئے۔ پہلاں تِن مُنڈے ہوئے تے چھیکڑلی دِھی۔ مُنڈے تِنے باہر ٹُر گئے تے دِھی اجے میرے کول ای ہے۔‘‘
’’کیہ مطلب کِتھے ٹُر گئے؟‘‘ کلرک بابو حیرانی نال بولیا۔ اجے اماں نے جواب نہیں دِتا سی کہ صاحب دے چپڑاسی نے آ کے آکھیا،
’’مسعود قریشی صاحب جناب اندروں سدّا آیا جے‘‘ چپڑاسی نے ہس کے اماں ول ویکھیا۔
’’میں آنا ہاں۔‘‘ مسعود قریشی اماں ول ویکھ کے بولیا تے پھیر اماں اِک واری بولی۔
’’تے میرے بھولے پُتر ساڈے وِچ باہر ٹُر جاون دا مطلب ہے کہ اوہ آپنی ماں دا کم چھڈ کے ہیرا منڈی توں باہر ٹُر جاوے۔‘‘ اماں نے ایہہ آکھ کے آپنیاں بُلاں توں پان دی لالی صاف کیتی۔ اوس دے اِنج مُونہہ صاف کرن دے کارن نالدیاں میزاں توں دُوجے کلرکاں نے نِما نِما جیہا ہسنا شروع کر دِتا۔ اوہناں دا ہاسا ویہندیاں مسعود قریشی نے اماں نُوں آکھیا،
’’چنگا تُسیں ہُن جاؤ میں آپ تُہاڈے گھر آواں گا۔‘‘
’’چل ٹھیک اے۔ اُنج وی تھلے رکشہ کھڑا کر کے آئی ہاں۔ اوہنے وی بڑے پیسے بنا لِتے ہونے نیں۔‘‘ اماں نے وی آلے دوالے ویکھدیاں آکھیا۔
’’تُسیں چلو۔ میں شامی آپ ای چکر لاواں گا تے تُہاڈا بِل میرے کول ای رہوے گا۔‘‘
’’ہلا۔ جیوندا رہ پُتر۔۔۔ تیرا ناں کیہ ہے۔ میرے چیتے توں نِکل گیا ہے۔‘‘ اماں نے اُٹھدیاں پُچھیا۔
’’جی میرا ناں مسعود ہے۔۔۔ مسعود قریشی۔‘‘
’’پر توں لگدا کشمیری جاں پٹھان ایں۔‘‘ اماں نے ہس کے آکھیا تے باہر ٹُر گئی تے نال ای اِک دُوجا بندہ بِل پھڑ کے میز تے آن کھلوتا۔
’’جناب سانوں وی چاء لبھے گی جاں ایہہ سہولت کوٹھے آلیاں واسطے ای ہے۔‘‘ اوہ بھیڑا جیہا مُونہہ بنا کے بولیا۔
’’تُسیں جناب تشریف رکھو۔ چاء دے نال جے ٹھنڈے دی لوڑ ہووے تے اوہ وی سیوا واسطے آ جاوے گا۔‘‘ مسعود نے ہس کے آکھیا۔
’’نہیں باؤ جی، تُسیں بس ایہہ بِل ویکھ لوو۔ ایہو ای مہربانی ہووے گی۔‘‘ اوہ بندہ نموشی نال بولیا۔ مسعود نے اوس کولوں بِل پھڑیا تے پھیر دفتری کاروائی شروع کر دِتی۔ مسعود قریشی کم تے سرکاری دفتر وِچ کردا سی پر ویہل ویلے وِچ کدے کدے اخباراں جاں رسالیاں وِچ لِکھن دا شوق وی پُورا کر لیندا سی۔ اوس نُوں آس سی کہ خورشید بیگم نال گل بات کر کے کوئی نویکلی کہانی جاں کوئی فیچر لِکھ لوے گا۔ ایس گل توں اَڈ اُنج وی اوہ فنکاراں، کلاکاراں، گوئیاں، لِکھاریاں دا بُہت آدر کردا سی۔ اوس دا کومل کلا نال جُڑے لوکاں بارے آپنا اِک وِچار سی کہ سماج ایہناں گُنی بندیاں نُوں آدر دیونا دُور دی گل اوہ ایہناں نُوں بندہ ای نہیں سمجھدا۔ کم سو کم اوہناں نُوں بندہ تے سمجھیا جاوے ایہہ تے اوہناں دا حق ہے۔ ساری دیہاڑی دفتری کم وِچ رُجھیا رہیا۔ شامی کُجھ چِر سوچ کے خورشید بیگم نال گلاں کرن واسطے اِک کاغذ بھریا تے آپنی موٹر سائیکل تے قلعے دِیاں پِچھلیاں گلیاں وِچ ٹُر گیا۔ اوس دے ہتھ وِچ خورشید بیگم دا بِل سی اوس اُتے پتہ ویہندیاں ہوئے ہولی ہولی ٹُردا جا رہیا سی۔ راہ وِچ اوس نے دو چار بندیاں کولوں پتہ پُچھیا تے اوہناں اگوں جواب دیون دی تھاں تے اوس نُوں آپنے نال ای ٹُرن دا آکھ دِتا۔ مسعود وی اگوں ہس کے ٹُر گیا تے اخیر اِک تنگ جیہی گلی دے باہر رُکیا اوتھے کندھ نال لگے بِجلی دے میٹراں توں بِل اُتے لِکھے مِیٹر دا نمبر رلایا۔ گلی دی دوہاں نُکراں اُتے گتے دے ڈبے بناون والے بیٹھے سن۔ اوہناں کولوں پتہ سمجھیا تے اوس تنگ تے نِکی جیہی گلی وِچ وڑیا جیہڑی اگوں بند سی۔ اوتھے کھبے ہتھ دے مکان دے باہر اِک پہلوان وانگوں دِسدا مُنڈا کھلوتا سی۔ جِس کُھلے گلمے وِچ تِن تعویت پائے ہوئے سن تے اوہناں دے وِچکار پستول دی گولی وی ٹنگی ہوئی سی۔
’’جی شہزادیو کیہ سیوا کرئیے؟‘‘ اوہ سگریٹ دا اِک لما سُوٹا لا کے بولیا۔
’’پہلوان جی مینوں خورشید بیگم نال مِلنا ہے۔‘‘
’’لنگھے آوو۔ ایہہ اوہناں دا ای گھر ہے۔‘‘ اوہ مُنڈا بُوہے توں راہ دیندیاں بولیا۔ مسعود گھر اندر ٹُر گیا۔ جِتھے اِک نِکے جیہے ویڑھے وِچ دو تِن ورھیاں دا ننگا بال کھیڈدا پیا سی۔
’’آ جاؤ۔ قریشی صاحب اندر کمرے وِچ ای آ جاوو۔‘‘ اندرلے کمرے توں خورشید بیگم دی واج آئی۔
’’ایہہ تُہاڈا گھر ہے۔ ایڈا نِکا جیہا۔‘‘ مسعود حیرانی نال چار چوپھیرے ویکھدیاں بولیا۔
’’پُت بھلا ہووے میری دِھی دے پیو دا۔ اوہ بہشتی اِک جینٹلمین سی۔ اوہو ای ایہہ مکان میرے ناں لا گیا سی۔‘‘ خورشید بیگم منجی توں اُٹھدیاں بولی۔
’’جی۔۔۔ جی۔۔۔ میں کُجھ سمجھیا نہیں۔ مسعود اِک مُوڑھے اُتے بیٹھدیاں بولیا۔
’’اوئے صغیر جا باہروں اِک بوتل پھڑ لیا۔‘‘ خورشید بیگم نے اوس پہلوان نُوں واج ماری۔
’’ایہہ کون ہے تے نالے بوتل دی کوئی لوڑ نہیں۔‘‘ مسعود باہر ویکھدیاں بولیا۔
’’اُنج تاں ایہہ مینوں آپنی نانی آکھدا ہے پر ہیگا میری دِھی دا ٹیم لوان والا ہے۔‘‘
’’جی۔۔۔ تے اوہ تُہاڈا پُتر۔۔۔ تے تُہاڈی دِھی۔۔۔ مینوں کُجھ سمجھ نہیں لگیا۔۔۔ ایہہ مکان تُہاڈی دِھی دا پیو۔۔۔؟‘‘
’’پُتر جِس نے پالنا ہے اوس نُوں ای تے ماں آکھنا ہے۔ ماں ای تے بالاں دا ڈِھڈ بھردی ہے تے اوہ میری دِھی دی کمائی کھاندا ہے تے میں پھیر اوس دی نانی ہی تے ہوئی۔‘‘ خورشید بیگم اِک لما ساہ بھر کے بولی تے پھیر اِک پان مُونہہ وِچ رکھیا تے پھیر اِک واری بولی،
’’قریشی باؤ میں آپنی جوانی وِچ ایہو ای جتن کردی رہی کہ میرے بال کِسے ٹھاری چوں نہ ہوون تے بس کِسے جینٹلمین دے ہوون پر مینوں اِنج لگدا ہے کہ مُنڈے تے ہیگے ٹھاریاں دے سن تاں ای تے ماں نُوں بُڈھے ویلے چھڈ گئے۔ اوہناں دے رنگ رُوپ اُنج دے ای پکے چوڑے پر میری دِھی تے اِک حُور ہے اِک جینٹلمین دی دِھی۔ آپنے پیو وانگوں اُچی لمی جوان، گوری چِٹی، نیلی اکھیاں والی۔‘‘ خورشید بیگم بولدی گئی تے مسعود قریشی حیرانی نال اوہنوں ویہندا رہیا۔
’’میں اجے وی گل سمجھ نہیں سکیا۔‘‘
’’قریشی باؤ تُوں وی بُہت سِدھا ایں۔ قریشی جو ہویا۔ ایدھر دا ہوندا تے سمجھدا۔‘‘ خورشید بیگم ہس کے بولی۔ ایس وِچ اوہ پہلوان مُنڈا بوتل مسعود دے ہتھ پھڑا کے باہر ٹُر گیا۔
’’خورشید بیگم ایہہ تھاں، ایس دے بھید میرے واسطے نویں نیں۔‘‘ مسعود بوتل دا گُھٹ بھر کے بولیا۔’’ویکھ باؤ حشر دیہاڑے رب نے ساریاں بندیاں نُوں ماواں دے ناں نال سدّنا اے تے اسیں رنڈِیاں رناں تے ایتھے ای حشر دیہاڑ ہنڈا جاندیاں واں۔ ساڈا کیہ حساب ہوونا، ساڈی تے بس وصولی ای ہے۔ تاں ای تے ساڈیاں قبراں اُتے ساڈیاں ماواں دے ناں ہوندے نیں کدے پیو دا ناں نہیں ہوندا۔‘‘ خورشید بیگم ایہہ آکھ کے باہر ویڑھے وِچ ٹُر گئی۔ مسعود ایسے شش و پنج وِچ سی کہ اوہنے اُتلی منزل توں گُھنگھرواں دی واج سُنی تے نال ای اوس دے مگر اُچی اُچی واج وِچ اِک دو تِن چار، اِک دو تِن چار دی گِنتی دی واج آون لگ پئی۔ پھیر کُجھ چِر مگروں ہارمونیم دے نالو نال طبلے دے ٹھیکے دے نال گِنتی دی واج شروع ہو گئی۔ مسعود کَن لا کے اوہ واجاں سُندا پیا سی کہ کمرے وِچ خورشید بیگم آ گئی۔ اوس نے حیرانی نال اوس ول تکیا تے اوہ اُتلی منزل ول اشارہ کر کے بولی۔
’’ایہہ اُتے والا کمرہ اِک ماسٹر صاحب نُوں کرائے تے دِتا ہویا ہے تے نال اوہ میری کِرن نُوں ناچ وی سکھاؤندا اے۔‘‘
’’کِرن تُہاڈی دِھی دا ناں ہے۔ اوس جینٹلمین دی دِھی۔۔۔؟‘‘
’’آہو۔ اگوں ویکھ ہاں اوس دا بال وی کِسے ٹھاری دا ہو گیا اے۔‘‘ خورشید بیگم نے باہر ورانڈے وِچ کھیڈدے بال نُوں ویکھ کے آکھیا۔ ایس وِچ لوہے دِیاں پوڑیاں توں ہیٹھاں لتھن دی واج آئی تے کمرے وِچ اِک جوان کُڑی آن کھلوتی اوس دا سارا سریر پسینے نال بِھجیا پیا سی تے اوس دے نالو نال ساہ وی پُھلیا پیا سی اوس دی ایس حالت دے کارن تے بغیر دوپٹے توں اوہ عام زنانی توں کُجھ بُہتی زنانی دِسے پئی۔ اوس نے جدوں مسعود قریشی ول ویکھیا تے نال ای پُچھن والیاں نظراں توں ماں ول ویکھیا۔
’’کِرن ایہہ قریشی باؤ ہے ساڈے بِل دے کارن وچارا ایتھے دھکے کھاؤندا پیا ہے۔‘‘
’’قریشی صاحب۔۔۔ قریشی صاحب تُسیں تے عِزتاں والے ہو تے ایس تھاں اُتے کاہدے توں آئے ہو؟‘‘ کِرن ماں دی گل نُوں پرانہہ سُٹ کے زہر بھر کے بولی۔ پر قریشی تے اوہنوں اِک ٹُک ویہندا رہیا تے کوئی جواب نہ دِتا۔ ایس وِچ تِن چار کُڑیاں اوس مگر آن کھلوتیاں۔ کُجھ چِر مسعود نُوں ویکھ کے ہسدیاں رہیاں تے پھیر پیراں توں گُھنگھرو لا کے پِنیاں اُتے تیل مَل کے پھیر اُنج ای ہسدیاں واپس اُتے ٹُر گئیاں تے اوہناں مگر کِرن وی گُھنگھرواں دی واج نال پوڑیاں چڑھ گئی۔
’’وے قریشی پُتر چل آ تینوں ماسٹر صاحب ہوراں دا سبق وکھاواں توں کیہڑا روز روز ایتھے آونا اے۔‘‘ خورشید بیگم اِک نواں پان کڈھدیاں بولی۔ مسعود نُوں کِسے گل دی سمجھ نہیں آؤندی پئی سی تے اوہ بغیر کُجھ آکھے اوس دے مگر اُتے ٹُر گیا۔ اُتے کمرے وِچ اِک پُرانا تے گندہ قالین وِچھیا پیا سی تے اِک نُکر وِچ اِک ہارمونیم والا تے اوس دے نال ای اِک طبلے والا بیٹھا سی تے دُوجی نُکر وِچ اِک ماسٹر صاحب ہتھ وِچ دو نِکیاں نِکیاں ڈنڈیاں پھڑی بیٹھے سن تے اوہناں اگے چھ کُڑیاں تِن تِن دی ونڈ وِچ کھلوتیاں سن تے اوہناں چوں کِرن سبھ توں اُچی لمی گوری کِسے انگریز کُڑی وانگوں دِسدی پئی سی۔ ماسٹر صاحب نے مسعود تے خورشید بیگم نُوں اشارے نال اِک نُکر ول بٹھایا تے طبلے والے نال بولیا۔
’’چلو دِینو بابا کہروا وجاؤ۔‘‘ ماسٹر صاحب نے طبلے والے نُوں اشارہ کیتا تے طبلے والے دے نال ہارمونیم والے نے وی اِک گیت وجاونا شروع کر دِتا۔ اوس دے نال ای کُڑیاں نے گُھنگھرواں دی واج نال نچنا شروع کر دِتا۔ اِک واری مسعود نُوں اِنج لگیا کہ خبرے اوہ باتشاہ جہانگیر ہووے تے اوس دے دربار وِچ کُڑیاں نچدیاں ہوون پر ایہہ سُفنا ماسٹر صاحب دی واج نال ای ٹُٹ گیا۔
’’پُونم جی۔ آپنا بلاؤز ٹھیک کرو تے دوپٹے نُوں صحیح چج نال لویٹو۔ ایہہ سبق ہو رہیا اے۔ دُوجے کم اسٹیج اُتے ای رہن دیوو۔‘‘
’’چنگا ماسٹر صاحب‘‘ اِک کُڑی بولی۔
سبق اِک واری پھیر شروع ہو گیا۔ سبق مُکن مگروں مسعود نے سبھ کولوں آگِیا لِتی تے تھلے لتھ گیا۔ گلی دے باہروں اِک واری پھیر مِیٹر دی رِیڈنگ ویکھی تے گھر ٹُر گیا۔
اگلی دیہاڑی مسعود نے بِل ٹھیک کروایا تے بوجھے وِچ پا کے خورشید بیگم ول ٹُر گیا۔ اوہ سارا راہ ایہو ای سوچدا رہیا کہ اج اوتھے بیٹھنا نہیں۔ بس بِل پھڑا کے واپس ٹُر آونا اے۔ کوئی فیچر جاں کہانی لبھے بھاویں نہ لبھے۔ اوہنوں پھیر بُوہے دے باہر پہلوان مُنڈا دِسیا۔ اوہنے خورشید بیگم نُوں سدّیا۔ مسعود نے خورشید بیگم نُوں چار سو روپے دا بِل پھڑایا تے خورشید بیگم نے اوس دا متھا چُم لیا۔ مسعود واپس ٹُرن لگیا تے خورشید بیگم نے اوس نُوں بتھیرا بیٹھن دا آکھیا پر اوہ نہ رُکیا۔ ایس وِچ ای کِرن بُوہے وِچ آ گئی تے سِر تے دوپٹہ سِدھا کر کے بولی،
’’قریشی باؤ تُہاڈی مہربانی تُسیں ساڈے واسطے ایہہ سبھ کُجھ کیتا اے۔‘‘
’’نہیں مہربانی کاہدی۔ تُہاڈا بِل ہے ای غلط سی تے نال میں اُنج وی فنکاراں دی بُہت قدر کرنا واں۔‘‘ مسعود خورشید بیگم ول تک کے بولیا۔
’’مہربانی ہی اے جناب پر مینوں اِنج لگدا ہے کہ تُسیں خبرے میری کل والی گل دا بھیڑا مَنیا ہووے گا۔‘‘
’’نہیں چھڈو جی ایہو جیہی کوئی گل نہیں۔‘‘
’’چلو پھیر میں اِنج مناں گی کہ کل کُجھ فِلماں والیاں نے ایتھے آؤنا اے۔ میرا ناچ ہووے گا۔ تُسیں ضرور آؤنا۔‘‘
’’چلو ویلا مِلیا تے ضرور۔۔۔‘‘ مسعود نے کِرن ول ویکھ کے آکھیا تے باہر ٹُر گیا تے اوس نے موٹر سائیکل ریڑھ کے پیدل ٹُرنا شروع کر دِتا۔ اوہنوں گلی دے باہر ہٹیاں اُتے جُتیاں دے ڈبے بناون والے، کُجھ ہٹیاں پاناں والیاں دِیاں دِسیاں۔ تھاں تھاں اُتے نشئی تے دَلے دِسے۔ اوہ ایس گل اُتے حیران سی کہ اج توں پنجاہ ورھیاں پہلاں ایس تھاں اُتے وڈے وڈے جاگیردار، سنگیت کار، فلماں والے آؤندے سن تے ہیرا منڈی وِچ لُکے ہوئے ہِیریاں نُوں لبھدے سن ہُن تاں ایتھے منڈی بن گئی سی اوہ وی جُتیاں دی تے کیسی گل سی کہ زنانی دا مُل جُتی دے مُل توں وی ادھا سی۔ اوہنے آپنے مَن وِچ پکا کر لیا کہ ہُن کدے وی ایتھے نہ آوے گا۔ اگلی دیہاڑی اوس دے موبائل اُتے کِرن دے کئی فون آئے پر مسعود ہیرا منڈی نہ گیا پھیر ایس گل نُوں وی اِک مہینہ لنگھ گیا۔ اِک دِن خورشید بیگم پھیر دفتر آئی تے مسعود نُوں پکیاں کر کے گھر آون دا آکھ کے گئی۔ شامی مسعود نہ چاہندے ہوئے وی خورشید بیگم ول ٹُر گیا۔ اوہ پہلوان مُنڈا اوس نُوں سِدھا اُتے ماسٹر صاحب دے کمرے وِچ لے گیا۔ اوتھے ماسٹر صاحب اِک نویں کُڑی نُوں شاگرد کردے پئے سن۔ مسعود وی اِک نُکر وِچ بہہ گیا۔ ماسٹر صاحب نے کُڑی دے گُٹ اُتے گنڈا بنھیا تے ہارمونیم والے نُوں آکھیا، ’’چلو بھئی کت کار۔‘‘ ماسٹر صاحب نے طبلے والے نُوں اشارہ کر کے تِن تال دا آکھیا تے ہتھاں نال آپنیاں ڈنڈیاں وجاونیاں شروع کر دِتیاں تے مُونہہ نال اوس دے بول بولنے شروع کر دِتے،
نا دِھن دِھن نا
نا دِھن دِھن نا
نا تِن تِن نا
نا دِھن دِھن نا
اوس کُڑی نے نچنا شروع کر دِتا تے ماسٹر صاحب نے اوس نُوں روک کے اَڈِیاں دی ٹور دسی تے پھیر اِک واری اِک دو تِن چار، اِک دو تِن چار دی گِنتی شروع کر دِتی۔ طبلے والا تِن تال وجاوندا رہیا تے ماسٹر صاحب نے کت کار دا پہلا سبق مُکایا۔ پھیر اوہناں اَٹھ کُڑیاں دی چار چار دی ونڈ کیتی تے ہارمونیم والے ول ویکھ کے آکھیا،
’’چلو بھئی کہروے دی چال شروع کرو۔‘‘ اوس دے مگر آپنیاں ڈنڈیاں دے نال پھیر گِنتی شروع کر دِتی۔ کُڑیاں اُنج ای نچدیاں رہیاں۔ مسعود نُوں اِنج لگیا کہ جیویں اوہ کُڑیاں ہواواں وانگوں ہوون تے اوہناں دے گُھنگھرو بدلاں وانگوں ہوون کدے نِیویاں تالاں اُتے سمندر دِیاں ٹھہریاں لہراں بن جاون تے کدے تیز تال اُتے واء ورولے دی ہوا وانگوں اُڈدیاں جاون۔ جدوں گیت مُکیا تے ماسٹر صاحب نے نویں کُڑی ول ویکھ کے آکھیا،
’’رانی ایہہ کہروے دی چال سی۔ چار ماتریاں دی ایس دے بول چیتے رکھیں دھنگ تاتا، تک تا تا، دھنگ تا تا، تک تا تا تے ایس دے نال طبلے دے بول ہوون گے دھاگے ناتی، ناتے دِھن نا۔‘‘ ماسٹر ہوراں دی گل دے جواب وِچ کُڑی نے ہاں وِچ سِر ہلایا تے اوس دے نال بیٹھی اِک مائی نے طبلے والے نُوں اشارہ کیتا۔ طبلے والے نے ماسٹر صاحب ول ویکھیا تے اوہناں سِر ہلایا تے ہارمونیم والے ول ویکھ کے اِک گیت گاونا شروع کر دِتا،
سجنا، بیلیا بھاگ میرے جاگ گئے نیں
میں جاگ پئی آں
میں اوہو ای آں جیہڑی تیرے ناں
لگ گئی آں
کُڑیاں پھیر اِک واری نچنا شروع کر دِتا۔ مسعود نُوں اِنج لگے کہ جیویں ایہہ گیت کِرن اوہدے واسطے گاؤندی پئی ہے۔ کُجھ چِر اماں نے گویا تے گیت مُکن مگروں مسعود پھیر سبھ کولوں آگیا لے کے ٹُر گیا۔ اوس مگروں اوہ کئی دِن اچرج حالت وِچ رہیا۔ کِرن دے نال موبائل فون اُتے گلاں وی کردا رہیا پر اوس دے کِنی واری سدّن اُتے وی اوس دے گھر نہ گیا۔ پھیر اِک دِن اوہنوں کِرن نے دسیا کہ خورشید بیگم بمار ہے تُسیں شامی آ جاوو۔ خورشید بیگم دا سُن کے اوہ شامی پھیر ہیرا منڈی ٹُر گیا۔ کِرن ای بُوہے تے مِلی تے اوہنے اوس نُوں دسیا کہ اوہ آپنے وڈے مُنڈے دے گھر گئی ہے۔ مسعود واپس ٹُرن لگیا تے کِرن نے اوس نُوں زبردستی اندر بٹھا لیا۔
’’تُہاڈا مُنڈا کِدھر ہے؟‘‘ مسعود نے پُچھیا۔
’’اوہ ماں نال گیا ہے۔‘‘ کِرن آپنیاں لٹاں سِدھیاں کر کے بولی۔
’’تُہاڈے بھرا وی بُہت سہندے نیں تے تُسیں لوک پھیر وی۔۔۔‘‘ مسعود باہر مُونہہ کر کے بولیا۔
’’پہلی گل تے ایہہ ہے کہ اوہ میرے بھرا نہیں دُوجی گل ایہہ کہ جے اوہ سہندے تے مینوں کیہ۔‘‘ ایہہ گل سُن کے مسعود چُپ ہو گیا تے کِرن چاء بناون لگ گئی۔
’’لگدا ہے تُہاڈا آپنی گھر والی نال کوئی چنگا حساب نہیں۔‘‘
’’اِنج دی کوئی گل نہیں پر اوہنوں دھرم نال جُڑے لوک بُہتے چنگے لگدے نیں۔‘‘
’’مولبیاں ورگے۔۔۔‘‘ کِرن ہس کے بولی۔
’’خبرے۔۔۔ پر میں ناہیوں مولبی تے ناہیوں دھرم نال جُڑیا۔‘‘
’’کیہ ایہہ دوویں وکھو وکھ شیواں۔۔۔؟‘‘ کِرن حیرانگی نال چاء رکھ کے بولی۔
’’دو ای تے نیں، ہر دھرم والے نے دھرم دی اِک آپنی شکل اُساری ہوئی ہے۔‘‘
’’تے پھیر تُسیں ایتھے ہیرا منڈی وِچ۔۔۔‘‘
’’بئی ایس گل دا اوس گل نال کیہ ساک۔ اسیں خبرے ساری حیاتی چنگے میاں بیوی تے نہ بن سکیئے پر ایہہ جتن ہے کہ چنگے ماپے ضرور بن جائیے۔ بالاں دے ای کارن۔۔۔ پر ایتھے آؤنا تے اِک فیچر، اِک کہانی دے کارن۔۔۔ ہور کُجھ وی نہیں۔‘‘ مسعود کُجھ گُوڑھیاں سوچاں نال رُک رُک کے بولدا رہیا۔
’’قریشی صاحب جو تُسیں کُجھ لِکھدے ہو کیہ اوہ چھپدا وی اے کہ بس ایویں ای۔۔۔‘‘ کِرن نے ہس کے پُچھیا۔
’’جے فیچر لِکھاں تے اوہ ضرور چھپدا اے پر کہانی گھٹ ای چھپدی اے۔‘‘
’’اوہ کیوں؟ پُٹھیاں سِدھیاں گلاں لِکھدے ہوو گے۔‘‘ کِرن بِستر اُتے پئے کپڑیاں ول ویکھ کے بولی۔
’’نہیں۔ خبرے میں مَن مرضی دا لِکھنا واں جاں رسالے والیاں کول میرے توں چنگا لِکھن والے کہانی کار بُہتے نیں۔‘‘
’’چلو چھڈو۔ میں ذرا لِیڑے بدل آواں۔‘‘ ایہہ آکھ کے کِرن نالدے کمرے وِچ ٹُر گئی تے کُجھ چِر مگروں اندروں واج آئی۔
’’قریشی صاحب اندر آیا جے۔‘‘
مسعود اندر گیا تے اوہ شیشے ول مُونہہ کر کے کھلوتی سی اوس دی کَنڈھ مسعود ول سی۔
’’قریشی صاحب ایہہ پِچھوں بَکل لایا جے۔‘‘
کِرن دی تنگ سلوار تے ننگی کنڈھ ویکھ کے اِک واری مسعود اُتوں ہیٹھوں ہِل گیا تے پھیر جِس سمے اوس نے بَکل لایا تے اوس دا متھا پسینے نال بِھج گیا کیوں جے اوس نے ساری کنڈھ اُتے تھاں تھاں تے زخم ویکھے تے نالو نال کئی تھاواں تے دنداں دے نشان وی دِسے۔
’’ایہہ زخم۔۔۔ ایہہ نشان۔۔۔ ایہہ زخم کیویں نیں؟‘‘ مسعود نے کنبدیاں پُچھیا۔
’’قریشی صاحب نِرے لَک تے نہیں۔ ساری چھاتی وی ایہناں دے نال بھری پئی ہے۔‘‘ کِرن نے ایہہ آکھ کے مسعود ول مُونہہ کر دِتا۔ اوہنوں اِنج ویکھدیاں مسعود نے اکھیاں ہیٹھ کر لِتیاں تے اودوں تِیکر اُتانہہ نہ کیتیاں جدوں تِیکر اوہنے قمیض نہ پا لئی۔
’’میں کُجھ پُچھیا سی‘‘ مسعود کُرسی تے بیٹھ کے بولیا۔
’’قریشی صاحب ایہہ زخم سریر دے نالو نال آتما تے وی نیں تے باقی رہی دنداں دے نشاناں دی گل تے جناب ایتھے آون والیاں دی اسیں اوہ سیوا کرنی ہاں جیہڑی اوہ آپنے گھراں توں نہیں لیندے۔‘‘
’’ایہہ سیوا تے نہیں۔ ایہہ تاں ظلم ہے۔ پیسے دیون دا ایہہ مطلب تے نہیں۔۔۔‘‘
’’مطلب ہے اِک۔۔۔ اِک کہانی کار صاحب۔۔۔ مطلب ہے۔‘‘ کِرن اُچی واج وِچ بولی۔
’’بھاڑے دا سریر جیہڑے موگھے توں چاہوو تَر کر لوو۔ جیہڑی پیلی وِچ چاہوو۔ ہل واہوو تے پھیر جے مگروں کدے فصل اُگ پئے تے اوس توں انکاری پتہ نہیں کس دا بِی ہے۔‘‘ کِرن اوس دے گل لگ کے روندیاں بولی۔ مسعود دا مَن زور زور دی دھڑکن لگ گیا۔ پھیر اوہنے کِرن نُوں ماسا کُو پرانہہ کیتا تے اُٹھ کے کھلو گیا۔
’’کِرن پھیر گل کراں گے۔ میں تے بس ایتھے آیا ساں۔۔۔ خیر چھڈو۔‘‘ مسعود ایہہ آکھ کے باہر تُر گیا۔ کُجھ چِر مگروں خورشید بیگم وی آ گئی تے اوہنے مسعود دا پُچھیا تے کِرن نے دسیا کہ اوہ چلا گیا۔ اوس شام مگروں مسعود نُوں پھیر کِرن دے بڑے فون آئے اوہنوں کئی واری سدّیا پر مسعود دا پھیر جاون دا حوصلہ نہ ہویا۔ اِک شام نُوں کِرن نے اوس نُوں وڈِیاں وڈِیاں قَسماں دے کے سدّیا کہ بس اِک واری آ جا پھیر کدے نہ سدّاں گی۔ اگلی شام مسعود پھیر اِک واری ہیرا منڈی ٹُر گیا۔ گھر وِچ کِرن توں اَڈ کوئی ہور جی نہ سی پر اوس دیہاڑی گھر دی حالت بُہت صاف سُتھری سی۔ کمریاں دے فرش دُھپے ہوئے سن۔ بِسترے، پردے وی بدلے ہوئے سن۔ اوہ اندر آیا تے کِرن نے بُوہا مار لیا۔ اوس دِن مسعود نُوں کِرن اُتے اِک ہور رُوپ دِسیا۔ برِیک جالیاں والے کالے رنگ دے لِیڑیاں وِچوں اوس دا رُوپ تھاں تھاں توں جھاتیاں ماردا پیا سی۔ اوس دے چِٹے دُدھ سریر تے اِک گُلابی رنگ آیا ہویا سی۔ کِرن اوس نُوں لے کے بِستر تے بیٹھ گئی تے مسعود دِیاں لتاں گُھٹنیاں شروع کر دِتیاں پر مُونہوں کُجھ نہ بولی۔ مسعود دے ہتھ پیر پھیر اِک واری پُھل گئے۔ اوہ جوان سی، فنکاراں دا آدر کرن والا سی پھیر وی اِنج دی حالت دا کدے وی نہ سوچیا سی۔ اوس دے مَن وِچ کدے وی زنانی دے سریر دی تانگھ نہ سی۔ ایس کارن ای اوہ آپنے گھر وِچ وی اِک چنگا پیو سی۔ اوس سمے اوس دا سارا سریر پسینے نال بِھجیا پیا سی۔ کِرن دِیاں گرم ساہواں تے وڈیاں وڈیاں کالیاں اکھیاں اوس نُوں اِک ہڑھ وانگوں ڈوبی جا رہیاں سن۔
’’قریشی صاحب صرف اج دی اِک شام دی سیوا کراں گی۔ بس پِچھلے دِناں دا اِک حق سمجھ لیا جے۔‘‘
مسعود نُوں کُجھ سمجھ نہیں آؤندی پئی سی۔ اوہ اِک دم اُٹھیا، بغیر کُجھ آکھے سُنے کُنڈی کھول کے باہر ٹُر گیا۔ کِرن بِستر تے لمی پئی رہ گئی۔ کُجھ چِر مگروں خورشید بیگم کِرن کول آ گئی۔
’’کیوں میری دِھی دی مَن مراد پوری ہو گئی۔‘‘ خورشید بیگم اوس نُوں گل لا کے بولی پر کِرن تے روندی رہی ماں نے پھیر اِک واری سِر اُتے ہتھ پھیریا تے اوس روون وِچوں اِک ہوکا باہر آیا تے کِرن دی واج اِنج نِکلی جیویں کِسے کُھوہ توں آؤندی ہوئے پئی۔
’’ماں۔۔۔ میری واری تینوں اِک جینٹلمین لبھ گیا سی پر میرے کِسے بال واسطے کوئی جینٹلمین نہیں۔۔۔‘‘


Share |


 

Depacco.com


 

 

Your Name:
Your E-mail:
Subject:
Comments:


Support Wichaar

Subscribe to our mailing list
نجم حسین سیّد
پروفیسر سعید بُھٹا
ناول
کہانیاں
زبان

 

Site Best Viewd at 1024x768 Pixels