Punjabi Wichaar
کلاسک
وچار پڑھن لئی فونٹ ڈاؤن لوڈ کرو Preview Chanel
    



مُڈھلا ورقہ >> شاہ مُکھی وچار >> کتاباں >> یااللہ تیرا شُکر اے

یااللہ تیرا شُکر اے

صابر علی صابر
October 14th, 2014

مساں دساں کو سالاں دا ای ہوواں گا جدوں دی ایہہ گل اے۔ ساڈے گواہنڈ اک سُکا سڑیا جیہا بڈھا نذیر رہندا سی، جیہدا پُتر کوئی نہیں سی صرف دو دھیاں ای سن۔ اک تاں میری سماہلا توں پہلاں ای ویاہی گئی۔ جد کہ دُوجی دا ویاہ میرے ویکھن وچ ای ہویا۔
پہلی کُڑی دا ویاہ کرن تو ں مگروں کسے رشتے دار نے اوہدے ول مونہہ ای نہ کیتا تے کوئی وی اوہدے کولوں دُوجی کڑی دا ساک لین لئی تیار نہ ہویا۔پہلی گل اوہ غریب سی تے دُوجا نذیر تے اوہدے گھر والی پہلی دھی نوں ای نہیں سن وسن دے رہے۔ اوہ اٹھ دن سوہریاں تے ہوندی تے دو مہینے ایتھے۔ پھر کوئی پر ہے پنچائت آؤندی تے من منوتی ہوندی۔
ایسے رولے گولے وچ تن چار سال لنگھ گئے تے کڑی دو بالاں دی ماں ہوگئی۔ فِر کوئی تھوڑا کو سکون ہویا۔ اوہ وی کسے نے کُڑی نوں سمجھایا تے گل اوہدی سمجھ وچ آگئی۔
بابے نذیر دا جوائی بڑا چنگا بندہ سی۔ اوہنے کدے وی سس سوہرے نال اُچی نِیویں نہیں سی کیتی۔ سگوں جدوں وی آؤندا بے عزتی کروا کے ای جاندا، جیہدا اوہ کوئی خاص اثر نہ لیندا۔
آخر جدوں نذیر دی دوجی کُڑی دا رشتہ کِتے وی نہ ہویا تے اوہدے جوائی نے ایہہ حامی وی بھرلئی۔ کیوں جے اوہدا اوہدے نالوں وی سوہنا تے جوان بھرا کوارا سی۔
رشتے داروں تے گھر والیاں بتھیرا سمجھایا کہ توں ایہہ کیہ گل گلاواں پاؤن لگا ایں پر اوہ نہ منیا۔
ویا ہ ہوگیا تے مکلاوے توں اٹھ کو دن مگروں اوہ ای ہویا جیہدا ڈر سی، رولا پَے گیا۔ خورے کیہ گل ہوئی نذیر نے کُڑی نہ ٹوری۔
وڈے جوائی نے اندرو اندری بتھیرا منت ترلا کیتا کہ حالے تاں کُڑی منڈے دے ہتھاں توں مہندی دا رنگ نہیں لتھا۔ واسطا خدا دا جے ایویں رنگ وچ بھنگ نہ پاؤ۔
جدوں بابا نذیر کسے وی گل تے نہ آیا تے اوہنے سوچیا حالی برادری تیکر گل نہیں اپڑنی چاہیدی، نہیں تے بڑا گندا ہوواں گا۔ اگلے آکھن گے ہُن سنا۔۔۔! تینوں پہلوں نہیں ساں آکھدے ایہناں تِلاں وچ تیل نہیں ہیگا۔
اوہ سدھا ساڈے گھر آیا تے بڑا جھُریا کہ میں تہاڈے ساہمنے ایہناں نال کیہ بھیڑی کیتی اے۔۔۔! ایہناں مینوں پُتر نہیں سمجھیا، میں فیر وی سکے پتراں نالوں ودھ رہیا واں۔ صرف ایہہ ای سوچ کے ایہناں دا کون اے۔ میرے بھرا وچ کوئی وگاڑ نہیں۔ بس اینا ای اے کہ اوہ شریکے دیاں نظراں وچ ہینا ہوکے ایہناں اگے یئیں یئیں نہیں کر سکدا۔ جوان منڈا اے کیہ کراں۔۔۔تسیں میرے نال چلو تے ایہناں نوں کجھ سمجھاؤ، دِھیاں اپنے گھر وسدیاں ای چنگیاں لگدیاں نیں۔
میرا پیو، اک چاچا تے دو میرے وڈے بھرا نہ چاہوندیاں ہویاں وی اوہدے نال ٹر پئے۔
میری دادی نے آکھیا وی کہ نہ جاؤ ایویں آپنے مونہہ والا ہیگا اے خورے کسراں دا بولے۔ گواہنڈ متھا اے تُسیں ضرور پِھکیاں پینا اے۔ پر اوہ صرف جوائی بھائی دے مونہہ نوں چلے گئے۔
پنجاں کو منٹاں مگروں ای بابے نذیر دی گالھاں کڈھن دی آواز آؤن لگ پئی۔ اوہ میرے چاچے تے پیو نوں ایس پاروں گالھاں کڈھ رہیا سی کہ تُسیں بگانے پُتر دے بانہہ بیلی بن کے آئے جے میرے داں دی گل نہیں کرسکے۔ تُسیں مینوں اونترا نکھترا سمجھ کے میرے تے چڑھائی کر دتی اے پر میں کلا ای تہاڈی ۔۔۔
ایس بلارے وچ نذیر دے گھر والی اوہدے توں وی اگے سی۔ جد کہ کُڑی جیہڑی رُس کے بیٹھی سی یا فِر رُسا کے بہائی گئی سی، بانہواں ٹنگ دی ہوئی آکھن لگ پئی۔
’’میں نذیر دی دھی نہیں جے پتر آں۔ میرے پیو نوں کلیاں نہ سمجھیا جے تہاڈی۔۔۔‘‘
فِر ساڈے سارے بندے چپ کر کے کن ولھیٹ کے آگئے تے نذیر دا جوائی وی وچارہ چلا گیا۔
ہن ساڈی تے بابے نذیر دی کندھ سانجھی سی۔ایویں ویر ای پوا بیٹھے۔ مہینے دساں دناں پچھوں کسے نہ کسے گلوں بول بلارا ہو ای جاندا۔
اک دن ساڈا اک سِجھڑ دا بچہ بلی لے گئی تے بھجی وی بابے نذیر کے گھر ول۔ میں مگر بھجا رولا رپا پا کے بلی توں بچہ چھڈا لیا۔انھے واہ بابے نذیر گھر وڑگیا ساں۔
بابے نے مینوں پھڑ لیا تے کُٹن لگ پیا۔ بڑا رولا پایا کہ بابا ساڈا سجھڑ دا بچہ بلی لے آئی سی، پر اوہنے اک نہ سنی۔ سگوں اگوں ویڑا ای بولیا کہ میں بلی نوں گھلیا سی بچہ ایدھر لے آ۔۔۔؟ رولا سن کے چھیتی ہی میرا وڈا بھرا آگیا۔
میرے بھرا نوں ویکھ کے بابے نے مینوں چھڈدتا تے اُچی اُچی گالھاں کڈھن لگ پیا۔ میرے بھرا نے وی اوہنوں دو گالھاں کڈھ دتیاں تے نال آکھیا کہ دس ہن بندہ تینوں کیہ آکھے۔
ایس گل تے نذیر تے اوہدے گھر والی نوں سگوں تپ چڑھ گئی تے ادھا پونا گھنٹا واہوا بولدے رہے۔
حیرانی والی گل ایہہ کہ لوڈھے ویلے دوسپاہی آگئے۔ اودوں لوکیں پُلس توں واہوا ڈردے ہوندے سن۔ گلی دے بندے کٹھے ہوگئے۔ بابے نذیر گھر ای پرہے لگ گئی۔ اودھروں اودھریں گلاں باتاں ہویاں تے وچوں گل کوئی وی نہ نکلی۔
ہُن پلس والے تاں بابے نذیر ولوں آئے سن، اوہ اوہدی کیویں بے عزتی کردے۔ جے کوئی گلی دا بندہ سچی گل کردا تے ایویں بھُونڈاں دی کھکھر وچ ہتھ دین والی گل سی۔
سارے اک دُوجے دا مونہہ ویکھدے رہ گئے۔
اینے وچ بابے نذیر دی گھر والی اندروں نکلی تے بولن لگ پئی۔
’’ میں تہانوں دس نی آں گل کیہ اے ۔۔۔ ایہناں دی تاں مائی ای نہیں سانوں کھلون دیندی۔۔۔!‘‘
’’کیہ آکھدے اے ماں جی ایہناں دی مائی تہانوں۔۔۔؟‘‘
اک سپاہی نے ذرا کُو کن چکے۔
’’آکھنا کیہ سُو۔۔۔ سویرے سویرے بانگاں ویلے ای اُٹھ کے لگ پیندی اے یااللہ تیرا شکر اے، یااللہ تیرا شکر اے۔۔۔ یا اللہ تیرا شکر اے۔۔۔‘‘
پونے کو منٹ دی چُپ توں مگروں پنچائت ٹُٹ گئی۔ اُٹھدیاں ہویاں ساریاں بندیاں دے بُلھ ہِل رہے سن، جیویں اپنے مونہہ وچ ای آکھ رہے ہون۔
’’ یااللہ تیرا شکر اے۔۔۔‘‘


Share |


 

Depacco.com


 

 

Your Name:
Your E-mail:
Subject:
Comments:


Support Wichaar

Subscribe to our mailing list
نجم حسین سیّد
پروفیسر سعید بُھٹا
ناول
کہانیاں
زبان

 

Site Best Viewd at 1024x768 Pixels