Punjabi Wichaar
کلاسک
وچار پڑھن لئی فونٹ ڈاؤن لوڈ کرو Preview Chanel
    



مُڈھلا ورقہ >> شاہ مُکھی وچار >> کتاباں >> کملی اکھ دے وین

کملی اکھ دے وین

غلام مصطفی بسمل
September 17th, 2014

لشکدی ہوئی تکِھی چُھری اوہنے اپنی گھنڈی اُتے رکھی تے پورے ٹِل نال پھیر دتی۔ اُبلدی ہوئی تتی رت دیاں تتیریاں اوہدے سریر نوں بھیوں گئیاں رَت دے سیک نوں محسوسدیاں ہویاں لہودی بک نوں بُلھاں نال چُھمہا دِتا رَت دا سواد اوس نے پہلی وار چکھیا تے انھاہاساہسا:
رَت بھِنی چُھری لے کے اوہ تھانے پجااپنے قتل دی ایف آئی آر کٹوان واسطے تھانیدار دا ترلا ماریا۔اوہ اپنے آپ نوں اپنا قاتل آکھ رہیا سی ۔تھانیدار نے پاگل جاندیاں سنتری کولوں دھکے مروا کے بنے کڈھا دتا۔
اوہنے اپنی لوتھ نوں ہنجوآں دا غسل دتا تے چٹے کفن وچ لھویٹ کے اپنی ہتھیں ویڑھے وچ کھودی ہوئی قبر وچ دفنا دتا تے ہن قُلاں اُتے آپے اپنی فاتحہ خوانی کر رہیا سی۔
ایس عذاب نوں اوہ پچھلیاں کئی راتاں توں بھوگ رہیاسی۔ اوہ مہاندریاں دے گواچن دی تھاں اپنی ہوند دی آگہی دا عذاب ہنڈا رہیا سی۔ اوہ اک کہانی کار سی تے اپنیاں کہانیاں دے پاتراں دے دُکھاں سُکھاں وچ جیوندا سی۔ اوہناں دے عذاب ویکھ کے بے وسا ہو جاندا تے کچی رُت دے سارے عذاب اپنے ہڈاں اُتے جھلدا۔
جدوں کتے اکلاپے دے سپ کُنڈلی مار کے اوہدیاں ناڑاں وچ بہہ جاندے اوہ گھر دے پچھواڑے بوڑھ دے رُکھ دی سنگھنی چھاں ہیٹھاں بہہ جانداتے لگراں اُتے بیٹھے جنوراں دیاں گلاں سُندا رہندا۔ چرت دی گل ایہہ سی جے اوہناں دی بولی نُوں اوہ سیہاندا سی تے جنور وی اوہدی ہر رمزتے سینتر دے جانوسن۔ بعضے ویلے اوہ بوہے دی مہاٹھ تے ٹنگی بتی دی لرز دی تے کنبدی لو نوں ویکھدا تے اوہدے رنگ گنن لگ پیندا۔ نارنجی، پیلا ،چٹا تے مٹیالا رنگ اک دوجے تے کاٹھی پاؤندے اوڑک دِتا رنگ اوہدے پیراں دا چھالا تے اکھاں دا ہنجو بن جاندا۔ اصل وچ اوہدی حیرت دا نقطہ دلچسپی دا مرکز تے ایس دا مہاڑ اوس کملی ول سی جیہڑی بوڑھ دے رُکھ ہیٹھاں جلھی پاؤندی سی۔
اوہنوں جھلی دے رُوپ وچ اک کہانی لبھ رہی سی۔ اُنج تے کائنات دے ذرے ذرے وچ کہانیاں لُکیاں ہوئیاں نیں جیہڑیاں صدیاں توں بُنیاں جا رہیاں نیں۔
کدے کہانی کار ایس نوں بُندے نیں تے کدے ایہہ ویلے نوں بندی اے۔ ققنس وانگ اپنی اگ وچ سٹرکے نواں جنم دیندی اے۔ کپڑے وانگوں ریشم بنن تے مکڑی وانگوں جالا اُنن دا عمل وی کہانی بُنن والا اے۔ اوہ وی کہانی بُنن دے عمل وچوں لنگھ رہیا سی پر ہُن اوہ آپ اک کہانی بن دا جا رہیا سی ۔
کہانی کیہ ہوندی اے ۔۔۔۔۔۔۔۔۔؟
کوِیں بُنی دی اے۔۔۔۔۔۔۔۔۔؟
ایہدے بُنن دے عمل وچ کہیڑے کہیڑے پڑا آوندے نیں ؟
تہذیبی عوامل کیہ نیں۔۔۔۔۔۔۔۔۔؟
تہذیبی حسن کیہ اے۔۔۔۔۔۔۔۔۔؟
ایہدے لکھن دا کارن کیہ اے۔۔۔۔۔۔۔۔۔؟
کیہ ایہہ ساہ لیندی حیاتی دے دُکھاں، غمیاں نوں ہی پیش کر دی اے یاں کسے خاص فلسفے دی دس پاؤندی اے؟
کیہ ایہہ حیاتی دیاں گنجھلدار بُجھارتاں نوں سلجھاون وچ مدد دیندی اے ؟
کیہ ایہہ باطن دے اظہار تے بنے دے انتشار نوں اپنی سوچ دے کھیس دیاں پڑیاں گِنن وچ رلکدی اے۔کیہ بیانیا ڈھنگ ایس دی اُساری لئی نینہاں دا کم دیندااے یاں سینتر تے استعارا ایس دے مُکھ مہاندرے دیاں لیکاں نوں اگھیڑ دے نیں؟
کیہ کہانی پن دے بنیادی جُز ایس دی ترتیب تے تہذیب نوں نکھار دے کے اجتماعی خوشیاں تے کرباں نوں تخلیقی تجربہ بناؤندے نیں؟
ایہناں سوالاں دے اوہدے کول پر تاوے موجود سن ۔اوہ کہانی تے فنی حُسن اوہدے مدارج، فنی کُل یاں فنی وحدت ،بیانن ڈھنگ دا سہپن ،ایہدے ہیجان،اضطراب، چٹمنی تے چونکا دین والے عمل تے کہانی دی اٹکل دا جانو سی پر کملی دی کہانی دا سرا اوہدے ہتھ نہیں سی آرہیا۔
سوا نیزے تے چمکدے سورج نُوں اچن چیت کسے نے بُکل دی جھراٹ مار کے کھوہ لیا ہووے ہوسکدا اے اوہ آپ ای بدلاں دی لُکن میٹی وچ کھڈارُو بن کے رلتی ہو گیا ہووے:
چارچفیرے رولا پے گیا۔
’’سورج نُوں گرہن لگ گیا اے۔ سُورج گرہن ،سورج
سوانیاں نے جاتکاں نُوں دھرو کے گھراں وچ واڑ لیا۔
اوہ دُھپاں چھاواں توں انجان بوڑھ ہیٹھاں چونکڑی مارکے بیٹھی مٹی اُتے ٹھیکری نال لیکاں واہندی رہی۔
’’کلمہ شہادت‘‘!
فضا وچ کافور دی مہک رچ وس گئی۔ اوہنے اُبھڑواہے نعراماریا
’’مٹی نے مٹی وچ رل کے اوڑک نُوں مٹ جانا
بجھواں نوں کُھلھ مل گئی ،مٹی مٹی توں نابر ہوگئی ۔۔۔‘‘ اوہ جلھی پاؤن لگی۔
’’شدین‘‘!
جنازے دے رلتی اوس توں کنی کتراکے لنگھ گئے
قبرستان اپڑے تاں اک دوجے دا مونہہ ویہندے رہ گئے۔ اوہ بڈ یڈرے بڈیڈرے کدے رڑے میدان ول تے کدے میت والی الانی منجی نوں ویکھی جان۔رتا سُرتاں تگڑائی پھڑی تاں چاہنگراں مار دے پشانہ نوں نٹھے اگوں جیوندے مُردے اوہناں دے سواگت واسطے اگانہہ ودھے تاں خوف پاروں اوہناں دے آنے اڈے رہ گئے۔
’’چھم ۔۔۔۔۔۔چھم ۔۔۔۔۔۔ڈھم۔۔۔۔۔۔ڈھم۔۔۔۔۔۔‘‘
چھینے وجن ، چمٹے کھڑکن تے ڈھولاں دا شور نیڑے ہونداگیا۔ اوہدی جلھی مُکی تاں دولے شاہ دے چوہے اوہدے چار چفیرے ڈھول دی تھاپ تے بھنگڑا ا پئے پاؤن ۔
’’کُھسرے تے دولے شاہ دے چوہے۔کنی کھلھ اے ایہناں نوں نہ روک نہ ٹوک جیہڑے گھرچاہون جا وڑن۔ اوہناں دڑ دڑانا ہی اجازت نامہ ہے۔
کملی نے ساوی چدر اپنے دوالے گُھٹ لئی،
کون اے توں ؟
ڈھول دی تھاپ اُبھری
’’میں مٹی آں دھرتی دی مہک، اُداس چڑیاں دازخمی گون، اُجڑیاں باگاں وچ بونٹلی کوئل دی کوک ،سُکے دریاواں دی ہوک تے سمے دی چیک ۔۔۔۔۔۔قلبوت ۔۔۔مٹی ۔۔۔۔۔۔پیڑاں دا بھار تے رب ۔۔۔۔۔۔رب ای رب ۔۔۔۔۔۔‘‘
اوہ جپ تپ وچ لگ گئی۔
اکو ڑِکی ڈھولاں دا شور اُچا ہوگیا۔
جاتک رُکھ تے پنچھی کنبن لگ پئے۔دھرتی دی چیک انھے ہاسیاں وچ دب گئی۔ قبرستان توں بڈیڈریے لوک پچھلے پیریں پرتے تاں بوڑھ دے رُکھ ہیٹھاں لہووچ بھجی کملی دے جثے تے مکھیاں بِھن بِھن کر رہیا ں سن تے بھوئیں اُتے کھِلر ے منکے وین پاؤندے پئے سن ۔
کہانی کار نے کملی دے عذاب نوں اپنی ذات تے وارد کیتا اوہنے دولے شاہ دے چوہیاں دی کُڑ کُڑ ڈٹھی سی تے ہن کملی دے قتل دی ایف آئی آر کٹوان واسطے تھانے اپڑ گیا ۔ایس وار تھانیدار نے اوہنوں سر توں پیراں تیکر ہن نیجھ نال ڈٹھا۔ اوہدے سکھنے پیلے ہتھاں نوں ویکھیا تے میز اُتے پئی سیٹی نوں بُلھاں نال لیا۔ پل گھڑی وچ سنتریاں تیلا جُثے والے کہانی کار دیاں مشکاں کس دتیاں۔ انھیرکوٹھڑی وچ مقدمے دی کاروائی کیتی گئی چونکاں وچ پھٹن والے بمباں دی ات گردی پاروں ہون والے ویہہ پنجھی قتل اوس نوں پھاہے لوان واسطے کافی سن۔
گھر دے ویڑھے وچوں اوہدی لاش سرکاری قبرستان اپڑ چکی سی۔ اوہ ہُن وی اپنی لاش نوں قبروچوں کڈھ کے روز راتیں بوڑھ دے رُکھ ہیٹھاں بیٹھا رہندا اے تاں جے کملی دے دُکھاں دا بھار ہولا کر سکے پر ہُن کملی اڈول اوہدے ساویں بہہ کے اوہدے دُکھاں تے وین پاؤندی اے جویں اوہ اوہدی کہانی دا سر لبھ رہی ہووے۔


Share |


 

Depacco.com


 

 

Your Name:
Your E-mail:
Subject:
Comments:


Support Wichaar

Subscribe to our mailing list
نجم حسین سیّد
پروفیسر سعید بُھٹا
ناول
کہانیاں
زبان

 

Site Best Viewd at 1024x768 Pixels