Punjabi Wichaar
کلاسک
وچار پڑھن لئی فونٹ ڈاؤن لوڈ کرو Preview Chanel
    



مُڈھلا ورقہ >> شاہ مُکھی وچار >> دیس دیس دیاں کہانیاں >> مُلا کہانیاں >> مُلّا کہانیاں۔5

مُلّا کہانیاں۔5

November 14th, 2007
5 / 5 (4 Votes)

فاطمہ چڑیل

مُلا نصرالدین دے گوانڈھ ہک زنانی رہندی سی جیہڑی بڑی گلادھڑ سی۔جدوں وی اوہدی نظر مُلا ہوراں تے پے جاندی اوہ اوہناں نوں ڈک کے اپنی زنانی کتھا سنانی شروع کر دیندی سی۔ہک دیہاڑے اوہ اپنی دھی نوں نال لے کے مُلا ہوراں کول آئی ، تے آکھن لگی، ”وڈیو! اَج میں اپنی دھی نوں تہاڈے کول لیائی ہاں ، جو تُسیں ایہنوں مت دیو۔“
”ایہنوں میں کیہ مت دیواں؟ کیہ کردی اے کُڑی؟“
”مُلا جی، تہانوں کیہ دساں، ایہہ نچلی نہیں بیہندی۔ ایہدے پیر بھوئیں تے نہیں ٹِکدے۔جو شے ہتھ آووس ، اوہنوں بھن تروڑ چھڈدی اے۔شیواں ایہدے ہتھاں وچوں ڈِگ ڈِگ پیندیاں نیں۔ایہہ تاں نری آفت دی پُڑی بن گئی اے۔آنڈھ گوانڈھ دیاں زنانیاں ایہدا ناں فاطمہ چڑیل پا چھڈیا اے۔“
”بس ، بس بھینا!“ مُلا ہوراں اُچی جہی آکھیا۔
”تیری دھی نوں مت دی نہیں، لاہڑے دی لوڑ اے۔ جا تے جا کے کوئی چنگا جیہا مُنڈا لبھ۔تے ایہدا ویاہ کر۔ایہدا سارا چڑیل پُنا لیہ جاسی تے ایہہ شانت ہو جاسی۔جا بھینا، ویلا نہ کھُنجا۔جھبدی کر نہیں تے شیواں بھجدیاں تے ڈگدیاں ہی ریہن گیاں۔“

واپسی دی تریخ


ہک دیہاڑے ہِک بندہ مُلا ہوراں کول آئیا تے آکھن لگا ، ”مُلا جی !نالے مینوں قرضہ دیو تے نالے واپسی دی تریخ دسو، کدوں واپس لینے جے پیسے؟“
مُلا آکھیا، ”سوہنیا پیسے میرے کول ہین نہیں۔ اوہ میں دے نہیں سکدا۔“
”کیہ آکھیا جے؟“ قرضہ منگن والے پُچھیا۔
”چنتا نہ کر سجنا! میں تینوں کورا جواب نہیں دتا۔ میں تینوں واپسی دی تریخ ضرور دے سکنا ، جدوں توں آکے پیسے موڑ جائیں گا۔“

شکر تے سرکہ

ہک واری مُلا نصرالدین تے ہک وپاری رل کے کسے پنڈ توں واپس آؤندے پئے سن۔وپاری چنگا کھاندا پیندا تے سوکھا سی۔ مُلا ہوراں راہ وچ اجھک کے دوپرا کرنا چاہیا۔اوہ ہک رُکھ تھلے بیہہ گئے تے اپنا دہی دا ڈبہ کڈھیا تے کھان لگے۔اوہناں وپاری نوں وی صلح ماری۔ وپاری جھٹ تیار ہو گیا۔
وپاری دی زنبیل وچ کھنڈ سی۔ اوس کھنڈ لے کے اپنے پاسے دہی تے دھوڑی تے آکھن لگا، ”مینوں تاں مٹھی دہی چنگی لگدی اے۔“
”مِٹھا تاں مینوں وی چنگا لگدا اے۔“ مُلا ہوراں آکھیا، پر وپاری اوہناں نوں کھند دا پھکا دین تے تیار نہ ہوئیا۔
مُلا ہوراں جھٹ اپنی زنبیل وچوں سرکے دی شیشی کڈھی تے بولے، ”ہَلا وت میں سرکہ گھت لینا۔“
”پر سرکہ میرے پاسے وی آ جاسی“ وپاری بھیڑا جیہا مونہہ بنا کے آکھیا
”تے وت کھنڈ دا پھکا میرے ول وی سُٹ“ ، مُلا ہوراں آکھیا،
مجبوری نال کنجوس وپاری نوں موت تاں پئے گئی پر کھنڈ ملا نوں لبھ گئی۔

ہنیرے دا پہرا

ہک راتیں مُلا نصرالدین ادھی رات لنگھن مگروں تربھک کے جاگے ۔ کمرے وچ بڑا ہنیرا سی۔ملا ہوراں دی بیگم گل جان وی جاگ پئی تے ڈر نال کنبن لگ پئی۔اوس مُلا ہوراں نوں آکھیا، جو اوہ دیوا بالن۔
”پر دیوا ہئی کتھے؟“
”اوہ تہاڈے سجے پاسے پیا اے۔“ بیوی گل جان آکھیا
”ایس ہنیرے وچ سجا تے کھبا لبھاں تے پچھاناں کیویں؟ ہنیرے دا پہرا لگا ہوئیا اے ۔“ مُلا ہوراں جواب دتا۔
٭


Share |


 

Depacco.com


 

 

Your Name:
Your E-mail:
Subject:
Comments:


Support Wichaar

Subscribe to our mailing list
نجم حسین سیّد
پروفیسر سعید بُھٹا
ناول
کہانیاں
زبان

 

Site Best Viewd at 1024x768 Pixels