Punjabi Wichaar
کلاسک
وچار پڑھن لئی فونٹ ڈاؤن لوڈ کرو Preview Chanel
    



مُڈھلا ورقہ >> شاہ مُکھی وچار >> ناول >> گھٹے رُلدے لوک >> گھٹے رُلدے لوک: مُکھ١١

گھٹے رُلدے لوک: مُکھ١١

فیودور دوستوئیوسکی
January 18th, 2008
1 / 5 (1 Votes)
اجے میں چِکڑ وچ سڑک تے دو چار قدم ای چلیا سی کہ اک راہگیر میرے برابر ساہمنیوں لنگھیا۔ اوہ سرسُٹی خیالاں وچ مست جارہیا سی۔جو میں پچھانیا تے حیرت ہوئی ایہہ میرے پرانے مہربان اخمنیف ہوریں سن۔ مینوں پتہ تِن دناں توں باباجی منجی نال لگے ہوئے سن۔ نتاشا دے جاون مگروں چھ مہینیاں توں گھرای پئے رہندے سن۔ اُنج وی شام ویلے اوہ گھروں گھٹ ای نکلدے سن۔ میں کن اکھیاں توں تکیا، بیمار مونہہ، ہفتے توں ودھی ہوئی داڑھی، چٹے وال چِب پئے ہیٹ چوں باہر نکل رہے سن۔ میں اوہناں دی ایس حالت وچ بھُلکڑ پُنے دی عادت توں جانوں سی۔ اساں اک دوجے دا حال چال پُچھیا ''آننا اندریؤنا دا کیہ حال اے ؟ــ'' میں پُچھیا۔ کہن لگے ''ٹھیک ہے پر طبیعت چنگی نہیں رہندی کجھ غمگین رہندیاں نیں۔ تیرے بارے آکھدیاں نیں کہ کافی چرہوئیا توں ساڈے ول نہیں آئیاں وانیا۔ تُوں ہُن ساڈے وَل جا رہیا ایں ناں؟ بول جا رہیا ایں؟'' میں ایس اچن چیتی سوال تے تربھک گیا کیونجے باباجی نوں انکار تے شک پیندا جیکر میں اوہناں ول جاندا آں تے فیر نتاشا نوں ملن واسطے ویلا نہیں رہندا میں کاہلی وچ ہاں کردِتی۔ ''چنگا! ایہہ ٹھیک اے'' باباجی نے میتھوں مطمئن ہوکے فیر پنجاں منٹاں بعد جملہ دُہرایا جیویں لمی بے خودی توں ہوش وچ آئے ہون۔

'' ہاں فیر وانیا تُوں سَکیاں پُتراں ہار ایں۔ رب سائیں نے سانوں پتر نہیں دتا پر رب نے تینوں ساڈے دونواں کول گھل دتا۔ وڈی بی وی تینوں بوہت چاہندیاں ہن تے تُوں وی ساؤ پُنے وچ کوئی کسر نہیں چھڈی۔ رب پاک تینوں ایس دا اجر دیوے، ہمیشاں تینوں خوش رکھے ساڈے دونویں بُڈھیاں جاناں دی تیرے واسطے ایہو دعا اے۔اسیں تیرے نال پیار کردے ہاں۔'' اوہناں دی آواز کھڑکن لگ پئی فیر اک جھٹ مگروں پُچھیا '' فیر تُوں اینا چر ملن کیوں نہیں آیا کِتے بیمار تے نہیں پے گیاں سی؟'' میں اوہناں نوں اسمتھ دا پورا قصہ سنایا، تے اوہناں نے ایس نوں ڈاھڈے گوہ نال سُنیا۔ جدوں اوہناں نوں پتہ لگا کہ جیس مکان وچ میں ہُن رہ رہیا آں اوہ بوہت سلابا تے بھاڑا وی چھ روبل مہینہ اے تے اوہ بھڑک اُٹھے '' ایہہ اے تیرا آدر وادر، وانیا'' انج دے موقعیاں تے آننا اندریؤنا ای باباجی نوں سنبھالنا جانندی سی ایس مگروں آکھن لگے '' اوہ تینوں کال کوٹھڑی تائیں لے آئیا اے ہُن قبر وی پہنچادیوے گا میں تینوں پہلے ای دس پا دتی سی۔ فیر ہُن وی ــ''ب'' صاحب تے تنقید لکھ رہیا ایں؟''

''جی نہیں۔ اوہ مرگئے ہین۔اوہناں وچ طاقت ای نہیں رہی سی خورے ایس بارے میں تہانوں پہلے ای جانکاری دے چُکیا آں''۔ '' ہاں ایہہ تے ہونا ای سی۔ دس بال بچیاں واسطے وی کجھ چھڈ کے گئے نیں؟ تُوں ای دسیا سی اوہدی زنانی وی سی۔ انج دے لوکاں نوں ویاہ دی کیہ لوڑ اے؟ ویاہ کردے ای کیوں نیں؟''
'' جی کجھ نہیں۔''
'' مینوں وی ایہو ڈر سی''۔ ایڈی زور نال چیکے جیویں مرحوم ''ب'' ہوراں دے سَکے بھرا ہون '' کجھ نہیں۔۔۔وانیا مینوں پہلے توں ای علم سی انج ہی ہووے گا جدوں توں اوہناں دیاں تعریفاں کری جارہیا سی مینوں یاد ہے۔ مونہوں آکھ دینا کجھ نہیں بوہت سوکھا ہے ۔۔۔ہونہہ کیہ شہرت لبھ گئی۔ چل من لیا جیکر اخیری شہرت وی ہووے تد وی ایس توں ڈھڈ دی بھُکھ تے نہیں مُکدی۔تیرے واسطے وانیا مینوں ایہو ای وکھدا ہے۔ بھراوا! تُوں مینوں بوہت پسند ایں تے تیری میں تعریف وی کیتی پر تیرے ولوں دل نوں دھڑکا جیہا لگا رہندا اے۔''ب'' تے ایویں مرگیا، مردے نہیں تے کیہ کردے۔ حیاتی وی چنگی لنگھی ہے پر ۔۔۔۔۔ویکھو کیہو جیہی تھاں لبھی واہ''۔ اوہ اپنے ہتھاں نوں انھے واہ گھمُاؤندے ہوئے لانگھے ول اشارہ کیتا جتھے کورے وچ ڈُبی سڑک دیاں بتیاں بل رہیاں سن، اوہناں میلے کچیلے مکاناں،فٹ پاتھاں دیاں سیلناں تے چمکدے پتھراں تے نالوں لنگھدے ہوئے موئے، غمگین راہگیراں ول اشارہ کیتا۔ اسیں ایتھوں نکل کے چوک وچ آگئے جتھے ہنیرے وچ یادگار دا بت گڈیا ہوئیا سی جیس دے اگے سینٹ آئزک دا کلیسا (٩١) دا گرجا سی جیہڑا غمگین آسمان دے پس منظر وچ صاف وکھالی نہیں دے رہیا سی۔

'' وانیا تُوں کیہا کردا سی پئی ''ب' بوہت چنگے، اُچیچ ظرف، خوبصورت، حساس تے جوشیلے دل دماغ دے انسان سن ویکھ ۔۔ایہہ سبھ وڈے بندے اکو جیہے ہُندے نیں جیہناں تے دل تے دماغاں وچ بھانبھڑ ہندا پر ایہناں دے بھاگ کیہ نیں۔۔۔۔۔یتیم نیانے! ۔۔۔۔تے میں کیہ سمجھاں اوہ مرن ویلے خوش رہے ہون گے۔۔۔۔اوہ، توبہ۔۔۔۔ایتھوں نٹھ جا کِتے نہیں تے سائبیریا ای چلا جا ۔۔۔۔۔کیہ گل اے دھیئے؟ '' اوہناں اکدم بچی نوں ویکھیا جیہڑی فٹ پاتھ دے منگ رہی سی۔ پتلی ماڑکُو جیہی سَت اَٹھ ورہیاں دی بچی میلے لیڑیاں تے ننھے مُنھے پیراں وچ پاٹے ہوئے چھتر سن۔ اوہ اپنے تھرتھر کنبدے ہوئے ننھے جسم نوں اپنی پاٹی پرانی لیرتے ورہیاں توں نکے ہوئے لیڑیاں وچ لُکاون دے جتن کررہی سی۔ اوہدا پیلا روگی ،پچکیا ہوئیا مونہہ ساڈے ول سی نالے عاجزی بے سوالیہ سانوں ویکھدے ہوئے ہتھ اگے کردتا، اوہدیاں اکھاں وچ انکار سنن دا خوف جھاتی مارہیا سی۔ باباجی اوہنوں ویکھدے ہوئیاں چونک کے اینی کاہلی وچ مُڑے کہ بچی تربھک گئی تے اک پاسے ہوگئی۔

'' کیہ اے، کیہ گل اے کُڑیئے؟ منگدی ایں؟ ہاں۔۔۔۔لے۔۔۔۔ایہہ لے!'' اوہ چیک کے بولے۔ کاہلی دے مارے کنبدے ہتھاں نال جیب ٹوہن لگے تے چاندی دے دو یاں تِن سِکے کڈھے۔پر ایہہ گھٹ لگے تے فیر اوہناں بٹوہ کڈھیا، اندروں اک روبل دا نوٹ ہتھ لگا، بس ایہو کجھ ای سی تے اوہنوں منگتی بچی دی تلی تے رکھ دتا۔ ''یسوع مسیح دی تیرے اُتے چھاں رہوے بچہ۔۔۔میری دھیئے! رب دے فرشتیاں دا تیرے تے پرچھاواں رہوے'' کنبدے ہتھاں نال باباجی نے بچی تے کئی وار صلیب دا نشانا بنایا۔ پر انچن چیتی اوہناں نوں خیال آیا پئی میں نال آں تے ویکھ رہیاآں، اوہ ایس گل تے ناراض ہوئے تے چھیتی چھیتی پیر پُٹے چل پئے۔

'' ایہہ سبجھ کجھ میتھوں ویکھیا نہیں جاندا وانیا'' کافی چر ہرکھے تے خاموش رہن مگروں بولے '' ایہہ ننھی معصوم مخلوق سڑک تے سردی توں کنب رہی ہے۔۔۔۔کیوں؟ صرف اپنے کم بخت ماں پیو واسطے۔ کوئی ماں اپنے جگر دے ٹوٹے نوں انج مصیبت وچ کیوں کڈھے جد تائیں اوہ آپ مجبور نہ ہووے ۔۔۔۔ ہوسکدا اے کہ ایہدے ہور وی ننھے منھے یتیم بچے ہون جیہڑے گھر دیاں نکراں وچ سر جوڑ کے پئے ہون تے ایہو ای اک بچی سبھ توں وڈی ہووے تے ماں آپ بیمار ہوئے۔۔۔ہور۔۔۔ہاں۔۔۔ایہہ کوئی شاہزادیاں دی اولاد تھوڑی اے۔ میرا وِیر! دنیا وچ بتھیرے نیانے نیں جیہڑے شاہزادیاں دی اولاد نہیں، سمجھیاں ؟'' اوہ جھٹ واسطے سر سُٹے سوچدے رہے جیویں آکھن نوں لفظ ناں لبھ رہے ہون۔

''ویکھ وانیا! میں آننا اندریؤنا نال وعدہ کیتا سی پئی۔۔۔۔۔'' ذرا اٹکدے ہوئے بولے '' میں اوہناں نال وعدہ کیتا سی یعنی میں تے آننا اندریؤنا نے متھیا سی پئی اسیں اک وچاری یتیم بچی نوں جھولی لے لواں گے تے اوہنوں پالاں پوساں گے تے اپنے کول رکھاں گے۔ تُوں سمجھ رہیاں ایں میری گل؟ کیونجے اسیں بُڈھے بندے اکلے پئے رہندے آں جیس توں جی گھابر دا ہے۔ پر پتہ نہیں کیوں آننااندریؤنا ہُنے توں مُکر گئیاں نیں تے چاہندیاں نہیں ہن۔ تُوں اپنے ولوں گل کریں۔۔۔۔۔۔ میں سوچ رہیا سی کہ تینوں آکھا کہ اوہناں نال گل کریں، مینوں بچے وچے دی کوئی لوڑ نہیں تے ناہیں کوئی آس اے۔ پر فیر وی نیانیاں دی واج کناں وچ پیندی رہوے تے دل لگا رہندا اے۔میں ایہہ سبھ وڈی بی دا دل لاؤن واسطے سُجھیا اے، گھروچ بالاں کھیڈن تے دل لگ جاندا ہے۔ خیر چھڈ ایہناں گلاں نوں۔وانیا! جیکر اسیں انج ای چلدے رہے تے بوہت دیر نال گھر اپڑاں گے، لے فیر اک تانگہ کرا لیئے۔ پینڈا بوہت اے تے آننا نوں وی فکر لگی ہوئے گی۔۔۔۔۔''

ساڈھے ست وجے اسیں گھر اپڑے۔

(چلدا)
اُلتھا: جیوے پنجاب

Share |


 

Depacco.com


 

 

Your Name:
Your E-mail:
Subject:
Comments:


Support Wichaar

Subscribe to our mailing list
نجم حسین سیّد
پروفیسر سعید بُھٹا
ناول
کہانیاں
زبان

 

Site Best Viewd at 1024x768 Pixels