Punjabi Wichaar
کلاسک
وچار پڑھن لئی فونٹ ڈاؤن لوڈ کرو Preview Chanel
    



مُڈھلا ورقہ >> شاہ مُکھی وچار >> ناول >> گھٹے رُلدے لوک >> گھٹے رُلدے لوک: مُکھ ۱۰

گھٹے رُلدے لوک: مُکھ ۱۰

فیودور دوستوئیوسکی
January 14th, 2008

اسمتھ دی موت دے پنج دناں مگروں میں فلیٹ چھڈ دتا۔ میں اوس دیہاڑ سارا دن ہرکھیا رہیا۔ موسم ٹھنڈا تے اسمانیں بدل چڑھے ہوئے سن تے برف برابر پے رہی سی۔ کمرا موکلا ضرور سی پر نیویں چھت کارن بہوں سلابا تے بدبودار سی۔ جو کجھ فرنیچر سی اوس توں وی کمرا اُجاڑ لگدا سی۔ مینوں رہ رہ کے خیال آؤندا پئی جو تھوڑی بوہت صحت بچ کھُچ گئی ہے اوہ کمرے وچ برباد ہوجاوے گی، میں پیٹرزبرگ وچ ای مرکھپ جاواں گا۔ فیر دل کردا پئی باہر نکلاں تے کھیتاں جنگلاں دی تازہ ہوا وچ ساہ لواں خورے ایہدے نال ای میرے اندر جان پے جاوے۔ پچھلے کجھ ورہیاں وچ واپریاں نوں میں دماغ چوں کڈھ دینا چاہندا ساں تانجے فیر دل لا کے اپنا کم شروع کرسکاں۔ نویں نویں خیال آؤندے پئی'' پاگل خانے بھرتی ہوجاواں یاں کجھ ہور۔۔۔۔ جتھے میرا پُٹھادماغ ٹھیک کیتا جاوے''۔ میرے اندر جیون دی سدھر اجے مُکی نہیں سی۔ ایہہ سوچدے سوچدے میرا آپ وی ہاسا نکل گیا پئی ''چنگا پاگل خانے توں نکل کے کیہ کراں گا؟ فیرناول لکھیا کراں گا۔۔۔۔۔''

میں انج ای مراقبے وچ بیٹھا رہیا، ویلا لنگھدا جا رہیا سی۔ ہنیرا ہوچلیا سی تے مینوں نتاشا ول وی جانا سی۔ اک دن پہلاں اوہنے چٹھی لکھ کے ملن دی تانگھ کیتی سی۔ میں اُچھل پیا تے ہر طریقے نال ایس کمرے چوں نٹھ جاون دی فکر وچ سی بھاویں کِناں مینہہ ای کیوں ناں پیندا ہووے۔ جیویں جیویں ہنیرا ودھ رہیا سی اوویں اوویں مینوں وہم ہوئی جارہیا سی پئی میں ہر رات مرحوم اسمتھ نوں ایس کمرے دے اک اک کُھنجے وچ تکیا کراں گا، کسے نُکر توں بیٹھا گھور رہیا ہووے گا تے ازروکا کُتا پیراں وچ پیا ہووے گا۔ خوف نال میری حالت عجیب جیہی ہو گئی سی مینوں یاد اے میں بُوہے نال ڈھاسنا لائی کھلوتا سی کہ اچن چیتی خیال آیا میں جیویں ای مُڑاں گا مرحوم اسمتھ ضرور نظر آوے گا ۔۔۔۔۔ پہلاں اوہ ہولی ہولی بُوہا کھولے گا فیر رستے وچ کھلو جاوے گا، کمرے وچ چارچفیرے نظراں گھماوے گا، ہولی ہولی میرے ول ودھے گا میری دھون اُتے ہاتھ رکھ کے اُجاڑ اکھاں گڈ دیوے گا مگروں ہس پوے گا۔ فیر دیر تائیں پولے پولے مونہہ توں بے واجا ہاسا ہسدا رہوے گا ہور اوہدا جُثہ ہاسے نال کنبے گا دیر تائیں کنبدا رہوے گا۔ ایہہ خیال تصویراں ہار صاف تے نترے سن تے میرے دماغ وچ کھُب گئے سن پئی کجھ ناں کجھ ہون والا ہے تے ضرور واپر کے رہے گا۔

ٹھیک اوسے جھٹ بوہا کھُلن دی واج آرہی سی۔۔۔ میں چھیتی نال گھُم کے ویکھیا۔۔۔۔۔۔بوہا کھُل رہیا سی۔۔۔ہولی ہولی۔۔۔۔بے واج جیویں میں خیالاں وچ اُلیکیا سی ۔۔۔۔ میں چیک پیا۔ اچن چیتی اک اوبھڑ شکل بوہے وچ نظرآئی۔۔۔کوئی دو اکھیاں سن جیہڑیاں مینوں گھوری پا کے ویہندیاں پئیاں سن۔ سارے جُثے وچ کنبنی مچ گئی۔ سخت دہشت دے عالم وچ ویکھیا پئی اوہ اک نیانا سی، نکی جہی کُڑی۔ خورے اسمتھ آپ وی مینوں ناں ڈرا سکدا جیویں ایس کُڑی نے مینوں ڈرا دتا۔ اصل وچ جد میں بوہا کھولیا اوہ دروازے دے وچکار آ گئی سی تے سہم کے مینوں تکن لگ پئی سی۔ اوہ دو قدم پُٹ کے میرے کول آن کھلوتی سی۔ایہہ کوئی باراں تیراں ورھیاں دی بالڑی ہووے گی۔ چھوٹا قد، پتلی تے اینی پیلی پئی بیمار ہووے۔ کالیاں کالیاں اکھاں ، کھلرے ہوئے وال تے اک ہتھ وچ پاٹی پرانی شال پھڑی ہوئی سی۔ اک دو منٹ اسیں اک دوجے نوں ویکھدے رہے فیر میرے کول آن کے پُچھیا،

''ناناجی کتے نیں؟'' ایس سوال نال میرے ذہن توں سارے وسوسے نکل گئے کہ ویلا آگیا اے پئی باباجی ہوراں دا اتا پتہ معلوم ہوجاوے گا۔'' تیرے نانا۔۔۔۔۔۔اوہ تے مرگئے نیں'' ایہہ جملہ ناں چاہندیاں وی مونہوں نکل گیا مینوں بڑا ہرکھ ہوئیا پئی کُڑی ایس سوال لئی تیار نہیں سی ایہہ سنن دی دیر سی کُڑی کنبدی ہوئی بھوندیں پیریں زمین تے ڈگ گئی۔ میں اوہنوں سنبھالیا تے تھوڑی دیر مگروں ہوش وچ آ گئی۔'' مینوں معاف کردیو۔۔۔۔۔بیٹا مینوں معاف کردیو۔۔۔۔۔۔میرے مونہوں اچن چیتی نکل گیا میرا بچہ تینوں کیہدی کھوج ہے۔؟ اوہناں باباجی ہوراں دی جو ایتھے رہندے سن؟''

''ہاں جی'' اوہ زور لا کے بولی تے پریشان نظراں نا مینوں ویکھ رہی سی۔''اوہناں دا ناں اسمتھ سی۔۔۔۔ہے ناں؟'' میں پُچھیا۔ ''جی۔۔۔۔ہاں جی''
''اوہو۔۔۔۔۔تے، اوہ۔۔۔اچھا تے اوہ سن۔۔۔۔ہاں صبر کر میری بچی۔۔۔۔۔پر تُوں پہلے کیوں نہیں آئی؟ ہُن کتھوں آئی ایں؟ کل ہی اوہناں نوں دفنایاگیا اے ۔۔۔۔اچن چیتی اوہناں دی موت ہوگئی۔۔۔۔تُوں اوہناں دی دوہتری ایں۔۔۔۔ہے ناں؟'' کُڑی نے میرے تیز تیز تے پُٹھے سدھے سوالاں دا کوئی جواب ناں دتا تے چُپ چپیتے کمرے چوں نکل گئی۔ میں ایناں بوندلیا پئی اوہنوں ڈَک کے کجھ ہور وی پچھن گچھن دی ہمت ناں کیتی۔ بوہے کول کھڑ کے رُکی تے دماغ اُتے زور پاؤندے بولی
'' کیہ ازورکا وی مرگیا؟''
''ہاں، ازورکا وی مرگیا'' میں جواب دتا۔ بچی نے بوہا بھیڑیا تے باہر نکل گئی۔

منٹ مگروں میں اوہدے پچھے دوڑیا۔ مینوں اپنے اُتے بڑا غصہ آرہیا سی پئی اوہنوں ایویں ای جان دتا۔ پر بچی اینی کاہلی نال باہر نکلی سی پئی بروہاں توں باہر جاندیاں کوئی کھڑاک وی نہیں سنائی دتا۔ میں سوچیا '' اوہ اجے پوڑیاں تائیں نہیں اپڑی ہووے گی'' ایس خیال نال ای میں ٹھہر کے کھڑاک سننا چاہیا پر قدماں دی چاپ بالکل کنیں نہیں پے رہی سی۔ میں صرف ہیٹھلی منزل دے کواڑاں دی چرچراہٹ سنی پر فیر چُپ چان۔

میں چھیتی چھیتی پوڑیاں اُترن لگا۔ پنجویں منزل جتھے میں رہندا ساں اوتھوں چوتھی منزل دی پوڑی چکر دار سی فیر چوتھی توں پوڑی سدھی اُتردی سی۔ چارچفیرے گھُپ ہنیرا سی میں ٹھیڈے کھاندا چوتھی منزل تے پہنچیا تاں انج لگا جیویں کوئی شے مینوں پریر رہی ہووے پئی ایتھے کوئی موجود اے جیہڑا میرے توں لُکن دی کوشش کررہیا اے۔ میں ایدھر اودھر ہتھ مارن لگ پیا۔ اوہ بچی اوتھے موجود سی جو سُنگڑ کے نکرے کندھ نال مونہہ جوڑے کُرلا رہی سی۔

'' تینوں ڈر لگ رہیا اے؟'' میں کہنا شروع کیتا '' میں تینوں ڈرا دتا، ایہہ میری غلطی سی۔ مرن ویلے تیرے نانے نے تیراذکر کیتا سی اخیرلے جھٹ تیرا ناں اوہناں دی جیبھ تے سی۔۔۔۔۔۔اوہناں دیاں کجھ کتاباں پئیاں نیں ۔۔۔خورے اوہ تیریاں ای ہوون، تیرا ناں کیہ اے؟ کِتھے رہنی ایں؟ اوہ کیہا کردے سن کہ چھیویں سڑک۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔''

اجے میرا ایہہ جملہ پورا نہیں سی ہویا بچی نے چیک ماری جیویں سہم گئی ہووے پئی میں اوہدا ٹھکانہ جاندا آں۔ اوہنے سُکیاں بانہواں نال مینوں پرانہہ کیتا تے چھیتی چھیتی پوڑیاں لتھ گئی۔ میں اوہدے پچھے پچھے چلیا تھلیوں اوہدے چلن دی واج آ رہی سی۔ اچن چیتی اوہ رُک گئی۔ جد میں سڑک تے اپڑیا تے اوہ غائب ہوچکی سی۔ووزنے سینسکی پراسپیکٹ تیک گیا تے احساس ہویا ساری کوشش فضول ہے۔ اوہ گواچ چکی سی'' ہو سکدا اے اوہ کِتے لُک گئی ہووے ۔۔۔۔۔۔اوتھے ای پوڑیاں وچ '' میں دل وچ سوچیا۔
(چلدا)
اُلتھا: جیوے پنجاب


Share |


 

Depacco.com


 

 

Your Name:
Your E-mail:
Subject:
Comments:


Support Wichaar

Subscribe to our mailing list
نجم حسین سیّد
پروفیسر سعید بُھٹا
ناول
کہانیاں
زبان

 

Site Best Viewd at 1024x768 Pixels