Punjabi Wichaar
کلاسک
وچار پڑھن لئی فونٹ ڈاؤن لوڈ کرو Preview Chanel
    



مُڈھلا ورقہ >> شاہ مُکھی وچار >> ناول >> گھٹے رُلدے لوک >> گھٹے رُلدے لوک مُکھ ۹

گھٹے رُلدے لوک مُکھ ۹

فیودور دوستوئیوسکی
January 7th, 2008
4 / 5 (2 Votes)

مُکھ٩

میں ایس وار الیوشا نوں گھوری وٹ کے ویکھیا تانجے مینوں اوہدیاں اکھاں چوں بھید لبھ جاوے پئی الیوشا نے نتاشا اُتے کیہڑا منتر پھوکیا ہے کہ اوہ محبت وچ انھی ہوکے اپنیاں ذمے واریاں وی بھُلا بیٹھی اے تے نمانتا نال ساریاں شیواں نوں اوہدے تے وارن لئی تُر پئی ہے۔ فرمانبردار پتر ہوراں نے میرا ہتھ پھڑیا، اوہدیاں نظراں ایناں شریف اتے روشن سن کہ سدھیاں میرے دل وچ لتھ گئیاں۔

مینوں جاپیا پئی میں اوہدے بارے جو گویڑ لائے سن اوہ غلط ہوسکدے ہین کیونجے میں اوہنوں رقیب بن کے سوچیا اے۔ ہاں، حقی گل ہے کہ اوہ مینوں پسند نہیں سی ہور میں ایہہ وی منن نوں تیار آں کہ میں اکلا ای آں جیہنے اوہنوں چاہن دی کدی کوشش کیتی ہووے۔اوہدے گُن ای بتھیرے سن جیس توں مینوں چِڑ ہندی سی جیویں حد توں ودھ سوہنا سنکھا منہ مہاندرہ ہونا۔ پر مینوں مگروں احساس ہویا کہ ایس بارے میری پرکھ وچ کرودھ سی۔

اوہ لمے قد کاٹھ، چوڑے جُثے دا خُش باش نوجوان سی۔ والاں دا رنگ نکھڑیا نکھڑیا، وڈیاں وڈیاں، نرم ملوک تے سفنے بھریاں نیلیاں اکھاں جیہناں وچ الہڑ جوانی جھلکارے ماردی وکھالی دیندی سی۔ لال سوہے بُلھاں اُتے اچن چیتی اک وکھری جیہی مسکراہٹ آؤندی اوہ اینی معصوم تے بے جھک ہُندی پئی دل چاہندا پئی بھانویں جیہڑے مرضی موڈ وچ ہوو پر ہنگورے وچ اُنج دی ای مسکراہٹ دیوو۔ لیڑیاں تے کوئی خاص زور ناں دیندا سگوں صاف ستھرے پاؤن تے دھیان رہندا سی۔ لیڑے اوہدے سُچج وچ کوئی دخل نہیں دیندے سگوں ایہہ رب پاک دی دین ہے۔ ٹھیک ہے اوس نوجوان وچ کجھ کمزوریاں وی سن یعنی اُچیاں ہار ندھڑکی جیویں من موجی پُنا، آپ پسندی تے آکڑ۔ پر اوہ آپ ایناں سادہ تے سدھا سی کہ ایہناں کمزوریاں نوں اپنے مونہوں من دا تے بول کے ہس پیندا۔ اوہ دوجیاں تے اتبارکرلین والا انج دا نوجوان سی پئی اوہنوں دھوکا دینا یاں دُکھ دینا اک جرم یاں بے رحمی لگدی۔

نتاشا نے ٹھیک آکھیا سی اوہدیاں ایہو عادتاں اوہدے نال محبت دا کارن سن فیر جیہدے نال محبت ہوجاوے اوہدے گھُرنے وچ بالاں ہار مچل دا سی۔ جیکر کوئی مجبوری آجاندی یاں کوئی غلط حرکت ہو وی جاندی تے اپنی غلطی دا علم ہوجاون اُتے ایس روگ وچ جان دے دیندا۔ نتاشا نوں پک سی کہ اوہ ایہنوں چھیتی مُٹھی وچ کرلوے گی تے جیویں چاہوے گی ریڑھے گی۔ نتاشانے پہلاں ای ایس مزے دا گویڑ لالیا جوٹُٹ کے محبت کرن مگروں ستاؤن وچ جو سوادو آؤندا اے اوسنوں ساہمنے رکھدیاں نتاشا نے پہلے آپ قربان ہون دی بازی کھیڈی۔ نتاشا دیاں اکھاں وچ محبت چھلاں مارہی سی جدکہ اوہ وی نشے توں ٹُٹیا نتاشا نوں ویکھی جارہیا سی۔

''وانیا!'' اوہ زور نال چیکی'' میں دھرو کیتا اے میں ایہدے جوگے نہیں۔ الیوشا، میں سمجھی توں آویں گا ای نہیں۔ میری بھُل معاف کردئیں۔وانیا میں ایہدا کفارہ ادا کراں گی۔! ''اوہنے آکھیا تے ڈھیر محبت نال الیوشا نوں ویکھیا۔ اوہنے مسکراؤندے ہوئے نتاشا دا ہتھ چُم لیا تے مُڑ کے مینوں کیہا۔

''مینوں الزام ناں دینا، بڑے دناں توں میرا تہانوں جپھی پاؤن نوں جی کردا سی۔ ایہہ مینوں تہاڈے بارے ایہناں کجھ دس چُکی اے کہ لگدا اے جیویں ساڈی ملاقات ہوچکی ہے تائیں اسیں بیلی نہیں بن سکے۔ خیر، ہُن دوست بننا چاہیدا اے تے ہور ۔۔۔۔ایہہ پئی مینوں معاف کردینا۔ ''اوہنے اینا کیہا نالے منہ تے لالی کھنڈ گئی واج وچ اینا سلکھنا پن، میں تے دلوں اوہدے تے قربان ہوگیا۔

''ہاں، ہاں، الیوشا'' نتاشا وچکارے بولی ''ایہہ تے ساڈے بھراواں ہار نیں۔ سانوں پہلے ای معاف کرچکے نیں۔ایہناں توں وکھ سانوں خُشی نصیب نہیں ہوسکدی۔ میں تینوں پہلے ای دس چکی ہاں۔ افوہ، اسیں وی کِنے بے رحم لوک آں، الیوشا! اسیں نال رہواں گے۔ اساں تِنوں ای۔۔۔۔۔وانیا''۔ اوہ بولدی چلی جارہی سی تے ہونٹھ کنبن لگ پئے ''ہُن وانیا ایہناں نال واپس گھر چلاجا۔ جیکر میرے ماپے مینوں معاف ناں کرن پر فیرجدوں اوہناں نوں پتہ لگے گا پئی توں سانوں معاف کرچکیا ایں خؤرے اوہ مَٹھے پین جاون۔ توں اوہناں نوں اک اک گل دس دئیں۔ جیکر ماپیاں نے معاف نہ کیتا تے رب وی مینوں معاف نہیں کرے گا۔ اوہناں معاف نہ کیتا تے عاق کرچھڈیا تاں وی میں اوہناں لئی دعا کردی رہواں گی۔ جد تائیں جیواں گی اوہناں واسطے دعا ای نکلے گی۔ اسیں خش کیوں نہی رہ سکدے اوہ میرے ربا میتھوں کیہ ہوگیا ہے۔''اوہ اکدم چیک پئی جیویں ہوش وچ آرہی ہووے۔ اوہدا سارا جُثہ کنبن لگا تے اپنیاں ہتھاں نال منہ نوں لُکا لیا۔الیوشا نے کجھ آکھے بِناں اوہنوں آلے دوالیوں اپنیاں بانہواں وچ لے لیا۔ایہدے مگروں کئی منٹاں تائیں چپ چان رہی۔

''ہور تُسی ایس توں انج دی قربانی منگی؟'' میں اوس نوں نموشی بھریاں اکھاں نال ویکھدے کیہا۔

''مینوں الزام ناں دیوو''اوہنے اوہی اکھر دُہرائے ''میں تہانوں یقین دواندا آں ایہہ جیہڑی اوکڑ ہے صرف اک جھٹ لئی ہے۔ لوڑ ایس گل دی ہے کہ ہمت تے بہادری نال کم لئیے تاں ایس سمے نوں سیہہ جائیے۔ میں نتاشا نوں وی ایہہ آکھیا اے۔ایہہ خاندانی آکڑاں، جھیڑے، پھُدو عدالتی کارروائیاں سبھ ساریاں مصیبتاں دی جڑ ہین۔ ایہناں سبھ دا قصہ پاک ہوجاوے گا۔اسیں فیرگھُل مل جاواں گے ہاسی خُشی رہواں گے۔ایتھے تیک باباجی نوں ویکھدے ہوئے تعلقات گنڈھ لواں گے کیہنوں خبر ساڈا ویاہ دونواں بُڈھیاں وچکار صلح دا کارن بن جاوے۔ میں سمجھدا ہاں انج ہوکے رہوے گا۔ تہاڈا کیہ خیال اے؟''

''تُسی آکھیا ویاہ، فیر ویاہ کدوں ہون والا اے؟ــ'' میں نتاشا توں گوہ نال پُچھیا۔

'' کل نہیں تے فیر پرسوں۔۔۔۔بوہتے توں بوہتا پرسوں تیک۔ ویکھو مینوں آپ پک نہیں سی تے سچ آکھاں تے میں کوئی پربندھ وی نہیں کیتا کیونجے مینوں یقین نہیں سی پئی نتاشا اج آوے گی۔ ایس توں اڈ میرے پیو دا زور سی میں اوہناں نال اپنی ہون والی ووہٹی نوں ملن جاواں۔تے انج میں ویاہ دا پربندھ نہیں کرسکیاں۔ پر پرسوں تائیں ضرور ہوجاوے گی۔ کل اسیں پسکوف روڈ چلے جاواں گے جتھے میرے سکول ویلے دا بیلی رہندا ہے۔ بوہت چنگی تھاں اے تے دور وی نہیں۔ اوس پنڈ اک پادری وی ہے پر مینوں پک نہیں پئی اوہ اوتھے موجود ہے یاں نہیں۔ میں چھیتی وچ اوس دا پتہ نہیں لے سکیا خیر ایہناں ماڑیاں گلاں وچ کیہ رکھیا۔ نالدے پنڈ توں پادری سَدلواں گے۔ تہاڈی کیہ راء ہے؟ اوتھے نیڑے دے پنڈ وچ ضرور ہوون گے۔ مینوں ہرکھ ہے میں دو سطراں دا پرزہ وی نہیں لکھ سکیا۔ مینوں پہلے اوہناں نوں اطلاع گھل دینی چاہیدی ہے سی پئی اسیں آ رہے آں۔ ہو سکدا ہے میرا دوست گھر وی ناں ہووے۔ پر ایہناں نکیاں نکیاں گلاں وچ کیوں پئے جیکر ارادے پکے ہن تے فیر سبھ کجھ ٹھیک ہوجاوے گا۔ ایس سمے کل یاں پرسوں تیک نتاشا ایتھے میرے نال رہوے گی۔ میں وکھرا مکان لے لیا اے جتھے اسیں واپسی تائیں رہواں گے۔ ہُن میں اپنے پیو دے گھر نہیں جاواں گا۔کیہ جانا ایں۔ تُسی آووگے تے اسیں اوتھے ملاں گے۔میں مکان چنگا بنایا ہے میرے سکول دے یار بیلی وی اوتھے ملن آیا کرن گے۔ شام دیاں دعوتاں دا پربندھ رہوے گا۔۔۔۔۔۔۔''

میں حیرانی نال اوہدا منہ ویکھدا رہیا ۔ نتاشا دیاں اکھاں رحم جوگ عرضی کر رہیاں ہون پئی ہتھ ہولا رکھ تے الیوشا بارے چھیتی وچ کوئی فیصلہ نہ کریں۔اوہ اوس نوجوان نوں اینے لاڈ نال ویکھ رہی سی جیویں کسے پیارے ہسدے کھیڈدے بال نوں ویکھی دا ہے۔ اوہدی بکواس نوں پیار نال سُنی جارہی سی۔ میں نتاشا نوں نموشی نال ویکھیا۔ مینوں بڑی اچوائی لگی ہوئی سی۔
''کیہ تہانوں پک ہے اباجی تہانوں معاف کردین گے؟''
''کرن گے ای۔ فیر ہور کیہ کرسکدے ہن؟ اوہنے جواب دتا۔ میرا مطلب ہے پہلے مندا چنگا بولن گے عاق کردین گے۔ مینوں پک ہے انج ای ہووے گا اوہ انج دے ای بندے ہین۔اوہ میرے نال سختی وی بوہت کردے ہین ہو سکداہے میرے خلاف کوئی کارروائی وی کرچھڈن پر میرے نال محبت وی بوہت کردے نیں۔تھوڑا چر ای ناراض رہن گے فیر معاف کردین گے۔فیر کیہ سبھ نوں صبر آجاوے گا فیر اسیں سبھ خُش ہوجاواں گے۔ آپ نتاشا دا پیو وی''

''چنگا، تُسی ایہہ وی سوچیا جیکر تہاڈے پیو نے معاف ناں کیتا تے فیر کیہ ہووے گا؟''
''معاف تے کرن گے پر ہوسکدا اے چھیتی نہ کرن۔ میں ثابت کراں گا کہ میرے وچ کردار ہے۔ میں دماغ تے ارادیاں دا کمزور نہیں آں۔ اوہ ہُن ویکھ لین گے پئی میں دماغ دا نمانا نہیں۔ ویاہیا وریا ہونا کوئی مخول تھوڑی اے۔ ۔۔ہے ناں۔۔۔ ہُن مُنڈا کھُنڈا تھوڑی آں۔ مطلب میں ویاہیاں وریاں ہار ہو جاواں گا۔ دوجیاں دی کمائی تے پلن توں کِتے چنگا اے بندہ اپنی کمائی تے گزارہ کرے۔ میں آپ جاندا ہاں پئی میں من موجی تے کَم کوس بندہ آں۔ تہانوں پتہ ہے پرسوں ای میرے دماغ وچ اک ودھیا خیال آیا ہے ایہہ دسن دا ویلا تے نہیں لیکن چاہندا آں پئی نتاشا دے وی کَناں وچ پے جاوے تے تُسی ایس تے اپنی صلاح دے سکو۔ میں کہانیاں لکھیا کراں گا تے رسالیاں نوں ویچیا کراں گا جیویں تُسی کردے ہو۔ایڈیٹراں دے ماملے وچ تُسی ہتھ ونڈادیوگے ناں؟ مینوں تہاڈی توں بڑی آس ہے۔ کل دی گل ہے میں ساری رات ناول دا خاکہ سوچدا رہیاں۔ بالکل تجربے دے طور تے تُسیں جاندے او ایس توں چنگی شے نکل سکدی ہے۔ میں مضمون سکریب(٨) دی اک سطر توں لیا ہے۔ خیر فیر دساں گا۔ وڈی گل ایہو ہے پئی اوہ لوک ایہدا مُل بھردیون گے۔ تہانوں لکھن دا کیہ ملدا ہے۔۔۔۔۔ہے ناں؟''

میں ہاسا نہ ڈَک سکیاں۔
''تُسی تے ہسدے ہو'' اوہ جواب وچ مسکراؤندے بولیا '' پر ایہہ ناں سمجھنا میں جیویں نظرآؤندا بُدھو آں۔ دراصل میری سُجھاء دی قوت چوکھی ترکھی ہے۔ فیر میں کوشش کیوں ناں کراں گا ہوسکدا ہے کوئی گل بن جاوے۔اصل وچ مینوں زندگی دا کجھ پتہ نہیں ہے نتاشا تے دُوجا ہر کوئی ایہو کہندا ہے۔ میں کنج دا ادیب بناں گا۔؟ تُسیں ہس لوو پر اینا ضرور کرنا مینوں غلط تے ٹوک دینا۔ نتاشا دی گل کہواں تے سچی گل ایہہ اے پئی میں اوس دے قابل نہیں۔ خؤرے کیہ گل ہے اوہ مینوں چاہن لگی ہے میں نتاشا واسطے جان دیون توں نہیں رُکاں گا۔ پہلے پہل مینوں کوئی خوف نہیں سی پر ہُن گھابریا ہوئیا آں پئی اسیں کیہ کر رہے آں ۔ تُسیں ساڈی مدد کرو۔ تُسیں ای ساڈے بیلی ہو تے آسرا ہو۔ یقین منو میں اپنے آپ نوں تہاڈے دونواں جوگا ہوون دا جتن کراں گا'' ایناں کہہ کے اوہنے میرا ہتھ پھڑیا اوہنوں میری دوستی تے کِناں مان سی۔

''نتاشا چنگا بنن وچ مدد کرے گی۔'' اوہ بولیا ''پر تہانوں پریشان ہوون دی کوئی لوڑ نہیں۔ مینوں چنگی آس اے میں سوکھالے کم ریڑھ لواں گا۔ جیکر میرا ناول کامیاب ناں وی ہویا تاں وی۔۔۔۔۔۔۔۔میں سدھا آکھ دیواں گا کہ ناول لکھن دی گل صرف شُرلی چھڈی سی۔ جیکر حالات بہوں بھیڑے ہوگئے تاں میں سنگیت دی تعلیم دے سکدا آں اُنج تاں میں ایہو جیہے کماں توں سنگدا آں لیکن فیر وی حالات سُدھرے تاں میں کوئی نوکری شوکری کر لواں گا ابے ہوراں نوں میری نوکری دا تے چاء ای بوہت اے اوہ ہمیشاں مینوں کہندے رہندے سن پر میں صحت دا بہانہ بنا کے ٹالدا رہیاں۔ ہُن جدوں اوہناں نوں پتہ لگے گا پئی ویاہ کر کے میری وچ بتھیری تبدیلی آ گئی ہے اوہ بہت راضی ہوون گے تے میری غلطی نوں معاف کردیون گے۔''

''پر الکسنی پترووچ! کدی تُسیں ایہہ سوچیا اے پئی ہُن تہاڈے تے نتاشا دے پیو وچکار کیویں نبھے گی؟ اج شام نتاشا دے گھر کیہ کجھ ہووے گا؟'' میں نتاشا ول اشارہ کیتا جو ڈور بھوری کھلوتی سی۔

'' ہاں ہاں تُسیں ٹھیک آکھدے ہو، ایہہ واقعی خوفناک ہے'' اوہ بولیا ''میں ایس بارے پہلے ای سوچ چکیا آں تے بوہت دُکھی آں ۔۔۔۔پر اسیں کیہ کرسکدے آں۔ خورے نتاشا دے ماپے مینوں معاف کردین۔ اسیں سارے اک دوجے نوں چاہندے آں پر فیر وی مقدے بازی تے جھیڑے کھڑے کری جا رہے آں۔ میں ایہناں دی تھاں ہندا تے قصہ مُکا چکیا ہندا۔ تُسیں کیہ جاندے ہو کہ اوہناں توں ساڈی گل لُکی ہے؟ کیہ اے سانوں عاق کردیون گے پر ساڈی محبت اگے تاں نہیں کھلو سکدے۔ بس اک وار میرا پیو نتاشا نوں مل لیندا تاں اوہ وی ایہنوں چاہن لگ پیندا کیونجے نتاشا ہے ای اینی سوہنی۔ بس فیر کیہ نتاشا بارے چالبازی دا لگا داغ دھویا جاندا۔۔'' اوہ بولدا چلا گیا۔'' نتاشا سارے ای تیرے نال پیار کرن گےــ نتاشا میں تیرے جوگا نہیں پر فیر وی توں میرے نال محبت کریں۔ مینوں آس اے اج دی شام ساریاں نوں امن سکون تے چین دان کرے گی۔''

نتاشا دے بُوتھے تے موت کھنڈی ہوئی سی۔ جِنی دیر الیوشا بک بک کردا رہیا اوہدا منہ تکدی رہی۔ اوہدیاں اکھاں ڈُبدیاں چلیاں گئیاں تے اک تھاں تے گڈیاں گئیاں۔ مینوں لگا کہ اوہ اپنے خیالاں وچ غرق اوہنے الیوشا دی اخیری گل وی نہیں سُنی ہووے گی۔ الیوشا نے جدوں اچن چیتی اوسنوں واج ماری تے خورے ہوش وچ آئی۔ اوہنے چونہہ پاسے نطراں گھُما کے ویکھیا تے کاہلی نال میرے ول آئی تے الیوشا توں لکا کے جیب چوں اک پتر کڈھ کے مینوں دے دتا۔ ایہہ اوہدے ماپیاں دے ناویں چٹھی سی خورے اک دن پہلاں لکھی ہووے گی۔ اوہدیاں اکھاں دی سہم توں گویڑ ہندا سی ہُن اوہدے چیتے آیا اے کہ جیہڑا قدم اوہ چُک چکی ہے اوہ کِناں کُو خطرناک ہے۔ میں اوہدی ایہہ حالت کدی نہیں بھُل سکدا۔ اوہنے کجھ کہن دی کوشش کیتی، بُلھ ہلائے تے اکدم نڈھال ہوکے ڈگ گئی۔ میں اوہنوں ڈگدی ڈگدی نوں سنبھالیا۔ الیوشا سہم گیا۔ اوہنے نتاشا دی پُڑپُڑی تھاپڑی ، ہتھاں تے بُلھاں نوں چُمیاں۔ دو منٹاں مگروں اوہنوں ہوش آ گیا۔ الیوشا نے دور کھلوتی اپنی گڈی بلائی تے نتاشا نوں اوہدے وچ بٹھا کے لے گیا۔ گڈی وچ بیٹھن ویلے نتاشا نے اُبڑواہے میرے ہتھ زور نال پھڑ لئے تے اک گرم گرم نیر میریاں اُنگلاں تے ڈِگیا۔ گڈی چل پئی میں تھوڑی وِتھ تے گڈی نوں جاندا ہوئیا ویکھدا رہیا۔ اک جھٹ وچ میری ساری خشی گھٹے وچ رُل گئی میری حیاتی دے دو ٹوٹے ہوگئے۔ میں بڑی پیڑ محسوس کیتی۔۔۔۔۔۔موئیاں ہار اخمینف ہوراں دے گھر نوں تُرپیا۔ سمجھ نہیں آؤندا سی کہ کیہڑے منہ نال اوہناں ول جاواں تے کیہ آکھاں، میرے سارے وچار ماٹھے پے گئے تے پیراں ہیٹھوں بھوئیں نکلدی معلوم ہوئی۔

(چلدا)

اُلتھا: جیوے پنجاب

Share |


 

Depacco.com


 

 

Your Name:
Your E-mail:
Subject:
Comments:


Support Wichaar

Subscribe to our mailing list
نجم حسین سیّد
پروفیسر سعید بُھٹا
ناول
کہانیاں
زبان

 

Site Best Viewd at 1024x768 Pixels