Punjabi Wichaar
کلاسک
وچار پڑھن لئی فونٹ ڈاؤن لوڈ کرو Preview Chanel
    



مُڈھلا ورقہ >> شاہ مُکھی وچار >> ناول >> گھٹے رُلدے لوک >> گھٹے رُلدے لوک

گھٹے رُلدے لوک

فیودور دوستوئیوسکی
January 1st, 2008
5 / 5 (3 Votes)

مُکھ ٨
اوہ چُپ چپیتے، سر سُٹے کاہلی کاہلی نال چل رہی سی اوہنے میرے ول تکیا تک نہیں جدوں اوہ گلی توں نکل کے دریا دے کنڈھے کول آگئی تے ہولی ہولی پیر پُٹے تے میری بانہہ گھٹ کے پھڑ لئی'' ساہ گھُٹیا جاندا اے۔۔۔میرا دل پھٹیا جاندا اے۔۔۔۔ساہ گھُٹ رہیا اے۔'' ''نتاشا واپس چل'' میں تربھک کے کیہا۔''پر وانیا! کیہ توں سمجھدا نہیں میں ہمیشاں لئی چھڈ آئی آں۔۔۔۔اوہناں نوں ہمیش لئی چھڈ چکی ہاں۔۔۔۔ہُن میں کدی واپس نہیں جاواں گی۔''میرا دِل ڈُب گیا مینوں اوسے شام اوہناں دے گھر جاندیاں انج لگا سی کہ ایہو ای ہووے گا۔نتاشا دے مونہوں نکلے اکھر میرے تے بجلی بن کے ڈگے سن۔ اسیں دونویں دل ای دل وچ کُڑھدے دریا دے کنڈھے تے چل رہے ساں میتھوں بولیا نہیں جا رہیا سی ایسے فکر وچ میرا سِر گھُم رہیا سی۔'' کیہ تُوں مینوں قصووار سمجھدا ایں وانیا؟'' اخیر اوہنے کہہ دِتا۔'' نہیں پر ۔۔۔۔۔۔ مینوں یقین نہیں آ رہیا اے تُوں اوہدے کول جارہی ایں۔'' میں کیہا۔'' ہاں وانیا ہُن انج ای اے میں گھروں نس چلی آں تے نہیں جانندی کہ اوہناں تے کیہ بیتے گی تے ناہیں اپنے اُتے واپرن والی پتہ اے۔''تیری مَت وِچ کیوں نہیں پیندی۔۔۔۔۔۔ ایہہ ناممکن ہے میری وچاری نتاشا۔ ایہہ دیوانہ پن اے۔ توں اپنے ماپیاں نوں ماردیویں گی تے اپنے اُتے گھٹا پاویں گے۔۔۔۔سمجھ رہی ایں ایس گل نوں؟''

'' میں جانندی آں فیر کیہ کراں۔ کوئی گل نہیں بندی '' اوہ بولی تے اوہدے اکھراں وچ درد سی جیویں سولی چڑھن جارہی ہووے۔
''پرت جا۔۔۔پرت جا۔۔۔اجے وی ویلا اے'' میں بینتی کیتی پر مینوں گویڑ سی میری بینتی دا کوئی فائدہ نہیں۔ میں بھار پاؤندے کیہا '' نتاشا توں جانندی نہیں توں اپنے پیو نال کیہ سلوک کررہی ایں؟ تینوں ایہدا بھورا وی احساس نہیں؟ کدی سوچیا توں؟ تینوں پتہ ہے کہ اوہدا پیو تیرے پیودا ویری ہے۔ پرنس نے تیرے پیو دی پگ رولی، اوہناں تے پیسے کھاون دا الزام لایا، اوہناں نوں چور، بے ایمان کیہا، تینوں خبر اے جد الیوشا تہاڈے ٹھہریا سی پرنس نے تیرے ماپیاں تے الزام لایا سی کہ اوہ تیرے تے اوہدے وچکار محبت دیاں پینگھاں پا رہے نیں۔تھوڑا کُو سوچ، دھیان کر ایہناں گلاں پاروں تے پیو نوں کنیاں اوکھتاں سہنیاں پئیاں،ایہناں دو ورھیاں وچ اوہدے وال چِٹے ہوگئے۔۔۔۔۔اوہناں ول ویکھ تے سہی۔ نتاشا توں ای اوہناں دا مان سمنان، پونجی دولت ایں، توں ای اوہناں دے بُڈھیپے دا سہارا ایں۔تیرے پاپا دا خیال اے تیرے اُتے بے وجہ الزام لائے گئے نیں اوہناں دے تن بدن وچ بھانبھڑ مچے نیں۔۔۔۔۔ہُن، اُتوں ایہہ ہوگیا تے فیر اوہ سبھ کجھ سچ ثابت ہوجاوے گا۔۔۔۔ہریک نوں ایس قصے دا پتہ اے تے اوہ پرنس دی ہاں وچ ہاں ملاوے گا فیر تینوں تے تیرے پیو نوں ای قصوروار کہیا جاوے گا۔ فیر کیہ ہووے گا، اوہناں تے کیہ بیتے گی؟ جانوں چلے جاون گے اوہ۔۔۔۔۔نموشی، ذلت، رسوائی اوہ وی کس دے ہتھوں؟ تیرے ہتھوں، اپنی لاڈلی دھی دے ہتھوں۔۔۔۔تے تیری ماں دا کیہ حشر ہووے گا؟ اوہ تیرے بُڈھے پیو دے مگروں جی نہیں سکدی۔۔۔۔۔نتاشا،نتاشا ایہہ کیہ کررہی ایں؟ پرت چل! ہوش وچ آ۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔ـ

اوہ چُپ رہی اوہدیاں اکھاں وچ دل نوں ٹوٹے ٹوٹے کردین والا درد بھریا سی۔ایناں کُو درد کہ مینوں جاپدا سی پھٹڑ ہون توں پہلاں لہو ڈُلھ رہیا سی میرے لفظاں نے نمک چھڑکایا ہے۔ میں سمجھ گیا کہ اوہدا فیصلہ آپ اوہنوں کِنا مہنگا پیا اے تے میں اُپروں فضول بک بک کرے دکھی کررہیاں آں۔ میں سبھ کجھ سمجھ گیا پر باز نہ آیاں تے بولدا چلا گیاں۔

''تے فیر کیہ تُوں اوہدے نال بوہت محبت کردی ہیں؟ میں چیک کے بولیاں '' وانیا! میں تینوں کیہ دساں؟ تُوں جاں اوہنے مینوں ایتھے آؤن نوں کیہا تے میں ایتھے موجود آں۔ اوہنوں اُڈیک رہی آں۔ـ'' نتاشا نے ترکھی مسکراہٹ نال جواب دتا۔ ''فیر سن تے سہی ہُن وی ایہدا سربندھ ہوسکدا اے۔ تینوں گھرچھڈن دی لوڑ نہیں۔ نتاشا میں دسدا آں کیہ کرنا چاہیدا اے۔ تیرے واسطے ایہہ ذمے واری میں اپنے موڈھیاں تے چک لیندا آں کہ تہاڈیاں ملاقاتاں ہندیاں رہن گیاں۔ سبھ کجھ ٹھیک ہوجاوے گا پر گھر ناں چھڈ ۔۔۔۔۔۔میں تیرے پتر پہنچایا کراں گا۔ توں مزے وچ رہویں گی بربادی توں بچ جاویں گی۔۔۔نتاشا توں اپنے آپ نوں برباد کرن تے تُلی ہوئی ایں۔۔۔۔انج گھٹے وچ ناں رُل۔۔۔۔۔۔۔من جا، نتاشا۔۔۔۔۔سبھ کجھ ٹھیک ہوجاوے گا ۔۔۔اکدم سبھ کم ٹھکانے لگ جاون گے تے فیر جی بھر کے اک دوجے نال محبت کریو جدوں تہاڈے ماپیاں دے جھیڑے نپٹ جاون ۔۔۔۔۔''

''بس وانیا ۔۔۔۔۔بس کر'' اوہنے وچکارے ٹوکدے ای مینوں چُپ کرادتا تے میرا ہتھ گھٹ کے پھڑ لیا تے ہنجھواں وچ مسکراون لگی '' پیارے چنگے وانیا، توں بوہت چنگا، شریف بندہ ایں۔ اپنے لئی کجھ نہیں کہندیں! میں پہلاں وی تیرے نال دھرو کیتا پر فیر وی توں میں معاف کیتا ۔ تینوں میری خشی توں اڈ کجھ سُجھدا ای نہیں۔ توں ساڈے خط پتر تیک لیاون نوں تیار ایں۔''
اوہ رون لگی۔

'' مینوں علم اے وانیا، توں مینوں کِناں چاہندا ہندا سی تے اج وی چاہندا ایں ایس ویلے دوران توں نموشی دا اک وی اکھر نہیں بولیا۔ تے اک میں آں۔۔۔۔۔۔اف پالنہار! میں تیری کِنی قصوورا آں۔۔۔۔یاد اے تینوں وانیا، اوہ ویلا جیہڑا اسیں اکٹھاں لنگھایا؟ چنگا ہندا کہ میں کدی اوہنوں ملی نہ ہندی، اوہدے نال جان پچھان نہ ہندی۔ میں تیرے نال حیاتی لنگھاؤندی۔۔۔۔۔ پیارے، میرے چنگے وانیا، بس تیرا سنگ ہندا۔۔۔۔نہیں۔۔۔۔نہیں۔۔۔میں تیرے جوگی ہی نہیں۔ ویکھ تے سہی میں کنج دی آں بھلے دن تینوں یاد کرا رہی آں اوہ ایس اوکھے ویلے جد توں آپ گھٹ پریشان نہیں ایں۔ ایہہ کیہ کیتا تن ہفتیاں توں ساڈے ول نہیں آیا ۔۔۔۔۔۔سونہہ چک کے کہندی آں وانیا کہ مینوں اک واری وی خیال نہیں آیا کہ توں میتھوں نفرت کریں گا یاں سنگیں گاں۔ مینوں خبرسی توں دور دور کیوں رہیاں۔ توں ساڈے وچکار جیوندی جاگدی ملامت بن کے نہیں آؤنا چاہندا سی۔'' اوہدیاں اکھاں چوں نیراں دا ہڑھ آئیا ہویا سی۔۔۔۔ـ''ویکھ وانیا توں کناں سُک کے بیمار پیلا پھٹک نظر آؤندا ایں۔ کیہ توں واقعی بیمار ہوگیا سی وانیا؟ میں تیرا حال نہ پچھ سکی۔ اپنیاں ای گلاں کری جا رہی آں چل دس اخبار والیاں نال کنج دی نبھ رہی اے۔؟ کجھ اپنے نویں ناول بارے دس چنگا چل رہیا اے۔۔۔۔ٹھیک چل رہیا اے ناں؟''

''نتاشا تینوں ایس ویلے ناول دی پئی ہوئی اے؟ جیویں میرے ماملے دی کوئی حیثیت ہی نہیں۔ ٹھیک چل رہیا اے۔ جو ہووے گا ویکھیا جاوے گا۔۔۔۔ مینوں ایہہ دس اوہنے آپ تیرے نال ملن دی منگ کیتی سی یاں فیر توں؟''

'' نہیں۔۔۔اوہنے نہیں سگوں میں آپے بوہتا زور لایا سی۔ایناں ضرور سی کہ میں ملن لئی نکلاں پر میں آپ وی۔۔۔۔۔توں جا پیارے میں آپے تینوں سبھ کجھ دس دیواں گی۔ اک ہور کڑی ہے جیس نال الیوشا دی منگنی کیتی جارہی اے۔ کڑی اُچے گھر دی مالدار ہے۔ وڈے وڈے لوکاں نال رشتے داری دسی جاندی ہے۔ الیوشا دے پیو دی ضد ہے کہ پتر اوہدے نال ویاہ کرے۔ تے پیو نوں جاندا ای ایں۔۔۔۔۔اوہ اک چالباز آدمی ہے اوہنے سارے اُپرالے کرلئے پر ہن ای موقع ہے فیر دس ورہیاں تائیں نصیب نہیں ہوئے گا۔۔۔۔۔۔رشتہ داریاں تے رُپیہ پیسہ۔۔۔۔فیر ایہہ وی پتہ لگا اے کہ کڑی بڑی سوہنی، پڑھی لکھی تے نیک دل ہے۔ اوہدے وچ ہر گُن اے جیس پاروں الیوشا اوہدے ول اُلہڑیا ہوئیا اے۔ ایس توں ودھ کے پیو نوں فکر پئی اے کہ پترتوں فارغ ہوکے اپنا ویاہ رچا لوے۔ انج اوہ ساڈے وچالے گنڈھاں نوں توڑن تے آیا اے۔ اوہ الیوشا تے میرے وچکار پیار توں تربھکیا ہوئیا اے۔''

۔۔۔''تے تیرے کہن دا مطلب ہے کہ پرنس نوں تہاڈی دا محبت دا پتہ ہے؟ــ'' میں حیرانی نال وِچے ای بول پیا ''اوہنوں صرف شبہ اِی اے یاں کجھ ہور وی۔۔۔۔۔''
'' نہیں، اوہنوں سبھ پتہ اے۔ ساریاں گلاں پتہ نیں''
''کیویں۔۔۔۔اوہنوں کیہنے دَسیا؟''
''الیوشانے، کجھ دن لنگھے باپ نوں سبھ دس دتا۔ الیوشا نے مینوں آپ دسیا پئی اوہنے سبھ کجھ دس دتا ہے۔۔۔۔۔۔"
'' رب دی پناہ! ہو کیہ رہیا اے۔الیوشا نے سبھ کجھ دس دتا اوہ وی ایس ویلے۔۔۔۔۔۔۔''


''وانیا! اوہدے تے الزام نہ لا'' نتاشا بول پئی'' فقرے ناں کس۔۔۔ الیوشا تے حکم نہیں لایا جاسکدا۔ اوہ میری تیری طرحاں نہیں اے۔ اوہ تے بالکل بالڑا اے اوہنوں پالیا ای انج گیا ہے۔ الیوشا نوں جیہڑا پہلاں ملے منٹوں پہلاں دوجے نوں دماغوں باہر کڈھ ماردا ہے ۔ اوہدے کردار وچ پکیائی نہیں ہے۔ اوہ سونہہ چک کے کہے گا پئی تہاڈے نال آں لیکن اوسے سچیائی تے صداقت نال دوجے دا ہو جاوے گا مگروں تہانوں آپے آ کے دس دیوے گا۔ اوہ کوئی وی حرکت کر سکدا ہے پر اوہنوں الزام نہیں دتا جا سکدا بس صرف ترس کھایا جاسکدا ہے۔ اوہ انج دا بندہ ہے قربان ہو سکدا اے پر ایہہ کجھ چر مگروں دماغوں نکل جاوے گی۔ توں انج سمجھ جے میں پکی اوہدے کول نہ رہواں تے اوہ مینوں وی بھُلادیوے گا۔۔۔۔انج دا بندہ اے اوہ''

''ہائے نتاشا، ہوسکدا ہے کہ انج نہ ہووے سبھ سُنیاں سُنائیاں گلاں ہوون۔ منڈا ایناگھٹ عمر دا تے اوہدا ویاہ ہوجاوےـ؟ ''اوہدے پیودی وجہ توں۔ میں تینوں دس تے رہی آں۔''پرتینوں کیویں پتہ کہ کڑی سوہنی اے تے اوہنوں اوس دی کھچ پئی اے۔''
'' کیہ مطلب، اوہنے آپ دَسیا پئی اوہ دوجی زنانی نال پیار کرسکدا ہے فیر تیتھوں انج دی قربانی دی منگ کررہیا اے۔

'' نہیں وانیا! توں اوہنوں بالکل نہیں سمجھیاں۔ تیرا اوہدے نال دور دا واسطہ وی نہیں رہیا۔ اوہنوں پرکھن توں پہلاں سمجھنا پوے گا۔ دنیا بھر وچ اوس توں ودھ دل دا سچا تے سُچا کوئی ہور ہو ای نہیں سکدا کیوں؟ کیہ ایہہ چنگا ہندا کہ اوہ جھوٹھ بول دیندا؟ مکر جاندا؟ دوجی زنانی نوں ملن نال کیہ ہویا۔ جیکراوہ مینوں ہفتہ بھر نہ ملے تاں مینوں بھُلا بیٹھے گا تے اوہدا ای ہوکے رہوے گا پر جدوں میرے نال اکھاں چار ہون گیاں تے میرے پیراں وچ وِچھ جاوے گا۔ چنگا ای اے ناں مینوں ایس گل دی خبر ہے میتھوں لُگائی نہیں رکھیا۔ اوڑک مینوں شک شبہ ای ماردیندا۔ ہاں وانیا! میں ایس نتیجے تے اپڑی آں جیکر میں ہمیش اوہدے نال نہ رہی تے اوہ میری محبت نوں دلوں کڈھ دیوے گا تے مینوں بھُل جاوے گا۔اوہ انج دا بندہ اے ایہنوں کوئی وی زنانی مگرلا سکدی ہے۔ فیر میں کیہ کراں گی؟ فیر تے میں مر جاواں گی۔بالکل مر جاواں گی۔''

فیر اوہ چانچک چیک پئی ـ''جیکر ایہہ گلاں سچ ہوئیاں تے فیر اوہ کسے ہور نال پیار دی پینگھاں جھوٹ رہیا ہونا ایں۔ میں ایتھے تیرے ساہمنے اوہدی صفائی پیش کررہی آں۔ تے خورے ایس ویلے کسے ہور زنانی نال بیٹھا دل ای دل وچ ہس رہیا ہووے۔ میں وی کیہ نیچ عورت آں۔سبھ کجھ چھڈ کے نس آئی تے سڑک تے اوہنوں اُڈیک رہی آں ۔۔۔۔ہائے وانیا۔''

اوہدے دل توں اک درد ناک ہاہ نکلی میری ساری روح غم نال کنب گئی۔مینوں لگا پئی نتاشا نوں اپنے اُتے قابو نہیں رہیا ایہہ انھے واہ حسد دی اگ سی جیہنے نتاشا نوں ایہہ قدم چکن اُتے مجبورکیتا۔ ہُن میری واری سی میرے سینے اندر وی وَیردے بھانبھڑ مچ اُٹھے تے میں وی پھٹ پیا ''نتاشا۔ جو توں آکھیا میری عقل وچ نہیں پے رہیا۔ ایہہ کیویں ہو سکدا اے تینوں اوہدے تے اوہدی محبت اُتے یقین وی نہیں ناہیں عزت اے فیر وی اکھاں میٹی اوہدے کول چلی جارہی ایں۔اوہدے پچھے اپنے آپ نوں برباد کرن تُری ایں۔ اخیر ایہدا کیہ مطلب اے؟ توں اپنے آپ نوں مصیبت وچ پاویں تے ساری حیاتی بھوگیں گی اپنے ہتھیں اپنے آپ نوں عذاب وچ پاویں گی۔ توں اوہدے نال بوہت محبت کردی ایں پر سمجھ نہیں آؤندا یہہ کنج دی محبت اے۔''

''ہاں ہاں میں اوہنوں پاگلاں ہار چاہندی آں۔ ایہہ خبط ہے، پاگل پن ہے، پیر میں انج دا پیار تیرے نال نہیں کرسکی لیکن میں جاندی آں پئی اوہ مینوں دُکھ تے ہنجھواں توں اڈ ہور کیہ دیوے گا۔ایہدا علاج کیہ اے؟ اوہدا دُکھ رنج مینوں کرم لگن گے۔ توُں سمجھدا ایں کہ میں خُشی لبھن چلی آں؟ اوہدے وعدیاں دی کوئی حیثیت نہیں۔ میں بس اوہدی باندی بن جاواں۔ میں خشی نال سبھ کجھ سہہ لواں گی بھانویں اوہ دوجی زنانی نال محبت کردا رہوے میں نہیں ڈکاں گی۔ پر ایہہ ہے کہ میں اوہدے نیڑے رہواں گی کیہ ایہہ بھیڑ نہیں؟ وانیا۔ اوہنے پچھیا تے اکدم مینوں بلدیاں تے سُجیاں اکھاں نال ویکھیا۔'' اوہ مینوں چھڈ وی دے میں زمین دے اخیری کنڈھے تائیں اوہدے پچھے نساں گی۔ اوہ مینوں جھڑکے، دھتکارے وی تے میں نہ پچھے ہٹاں گی۔ تے اک توں ایں جیہڑا مینوں پرتن لئی راضی کرن اُتے لگیا ہوئیا ایں۔ پر ایس توں کیہ لبھے گا؟ اج من وی جاواں تے کل فیر نکل کھڑی ہوواں گی۔ اوہ مینوں واج مارے گا، سیٹی مارے گا جیویں کُتیاں نوں ماری دی اے تے میں دوڑی دوڑی اوہدے کول اپڑ جاواں گی۔۔۔۔۔۔ کیہ ایہہ عذاب گھٹ اے۔اوہ جو چاہے مرضی کرے میں بھجن والی نہیں۔ بس ایناں پتہ لگے کہ ایہہ ظلم اوہدا کیتا ہویا اے۔ ایہہ اوہ گل اے جو میں تینوں سمجھا نہیں سکدی وانیا''

''انج وی اوہ تیرے نال ویاہ نہیں کرن والا اے، نتاشا!''
''اوہنے ویاہ دا وعدہ تے ضرور کیتا ہے۔ ایس واسطے ای مینوں بُلایا اے کل چپ چپیتے باہر جا کے ویاہ کرلواں گے۔ پر اوہنوں آپے نہیں پتہ کہ ویاہ دے پربندھ کیویں کرنے نیں، کیویں کھسم بننا ایں۔جیکر میرے نال ویاہ کرلوے تے مصیبت وچ پے جاوے گا تے مینوں توئے پِھٹے کرے گا۔ میں نہیں چاہندی کہ میرے تے ایہہ دن آؤن پئی اوہ لعن طعن کرے جیکر ویاہ نال خشیاں کھُس جاندیاں نیں تے کھُسکن کیوں؟''

''ہو سکدا اے اوہو آوے ای ناں۔'' '' نہیں اوہنے میرے نال وعدہ کیتا سی پئی مینوں لین ایتھے آوے گا۔ اساں دونواں نے ایہو اِی متھیا سی''اوہنے دور دور اڈیکدیاں نظراں نال ویکھیا۔۔''اوہدا اجے تک ناں نشان نہیں اے تے اک توں ایں ویلیوں پہلے آ گئی ایں۔'' میں نفرت نال کیہا۔ نتاشا نوں انج لگا جیویں کوئی گجھی سٹ وجی اے۔ اوہدا چہرہ بھیڑی تکلیف نال بھخیا۔

''ہو سکدا ہے اوہ آوے ای نہ'' اوہنے کوڑا ہاسہ ہسدیاں کیہا'' پرسوں اوہنے مینوں لکھیا سی جیکر میں آؤن تے راضی ناں ہوئی تاں اوہ اپنے منصوبے توں پھِر جاوے گا۔۔۔منصوبہ کیہ ایتھوں نکل کے ویاہ کرلوے گا تے اوہ پیو نوں ووہٹی نال ملاوے گا۔ انج سدھ ساہواں لکھ دتا جیویں کوئی گل ای نہیں۔۔۔۔۔۔۔کیہ ہویا وانیا جیکر اوہ واقعی اوس کُڑی نوں ملن چلا گیا ہووے؟'' میں کوئی جواب نہیں دتا تے میرا ہتھ زور نال پھڑ کے ہلایا اوہدیاں اکھاں چمک اُٹھیاں۔۔۔۔''اوہ اوسے کُڑی کول ہووے گا۔ اوہنے سوچیا ہووے گا میں آواں گی نہیں تے فیر اوس کُڑی کول چلا جاوے گا۔۔۔۔۔۔ میری اپنی غلطی ہے۔ اوہنے آکھیا سی کہ اوہ میتھوں اَک گیا اے۔ میں پاگل ہوگئی آں۔۔ایہہ کیہ اے۔۔۔۔اوہنے پچھلی واری ایہو کیہا سی میں فیر وی اوہنوں اُڈیک رہی آں۔۔۔۔''

''لے فیر اوہ اے'' میں زور نال چیکیا۔۔۔۔۔کجھ دور دریا کنڈھے مینوں پٹڑی نال آؤندا نظر آئیا۔

نتاشا اُبھڑواہے الیوشا نوں جھور لا کے تکن لگی فیر اکدم میرا ہتھ چھڈ کے اوہدے ول نوں ہوئی۔ اوہنے کاہلی کاہلی پیر پُٹے تے اک جھٹ مگروں اوہدیاں بانہواں وچ سی۔ سڑک تے ساڈے توں سوا کوئی ہور نہیں سی۔ اوہناں اک دوجے نوں خوب چُمیا، ہسے۔۔۔نتاشا ہسی وی تے روئی وی۔۔۔انج لگدا سی کہ دونویں لمے وچھوڑے مگروں اک دوجے نوں ملے نیں۔ نتاشا دیاں پیلیاں گلھاں تے لالی پھُٹ گئی۔الیوشا دی جدوں میرے تے نظر پئی تے میرے ول نوں ہویا۔
(چلدا)

اُلتھا: جیوے پنجاب


Share |


 

Depacco.com


 

 

Your Name:
Your E-mail:
Subject:
Comments:


Support Wichaar

Subscribe to our mailing list
نجم حسین سیّد
پروفیسر سعید بُھٹا
ناول
کہانیاں
زبان

 

Site Best Viewd at 1024x768 Pixels