Punjabi Wichaar
کلاسک
وچار پڑھن لئی فونٹ ڈاؤن لوڈ کرو Preview Chanel
    



مُڈھلا ورقہ >> شاہ مُکھی وچار >> ناول >> گھٹے رُلدے لوک >> گھٹے رُلدے لوک

گھٹے رُلدے لوک

فیودر دوستوئیوسکی
December 25th, 2007
5 / 5 (2 Votes)

مُکھ7

اوہنے ٹوپی نوں پیانو اُتے رکھد دتا مُڑ میرے کول آئی
مونہوں کجھ بولے بناں اپنا ہتھ میرے ول ودھا دتا۔ اوہدے بُلھاں دی ہل جل توں جاپدا سی جیویں کہندی ہووے پئی کجھ آکھے بناں ای سلام دعا کرنا چاہندی آں ۔

سانوں ملیاں تن ہفتے لنگھ گئے سن پر میں اوہنوں حیرانی تے ڈر نال ویکھدا رہیاں ایہناں تناں ہفتیاں وچ اوہ کنی بدل گئی سی۔اوہدا پیلا مونہہ، پچکے گلھ تے بُلھاں اُتے جمی کھرنڈ نوں ویکھ کے میرا دل غم نال بھرگیا۔'' او میرے پالنہار، ایہہ اوہو سوہنی کُڑی ہے جیس نوں اوس دیہاڑے توں پہلاں ناں اینا سوہنا نہیں ویکھیا تے ناہیں مگروں۔ بھلا کیہ ایہہ اوہی نتاشا ہے جیہڑی صرف اک ورھے پہلاں میرا ناول سُندے ہوئے میرا منہ تک رہی سی تے نال نال بُلھاں نوں ہلائی جا رہی سی۔اوہو جو اوس رات دے کھانے تے اپنے پیو سنے میرے نال بے فکری نال ہاسہ مخول کررہی سی تے قہقہے لاؤندی سی؟ کیہ ایہہ اوہی نتاشا سی جیہنے اوتھے کمر ے وچ سر سُٹ کے چمکدیاں گلھاں نال مینوں ''ہاں'' آکھی سی۔

اینے وچ گرجاگھر دے گھنٹالے دی بھاری گھن گھن نے شام دی عبادت دا سدا دینا شروع کردتا ۔ نتاشا چونک گئی۔ وڈی بی بی نے سینے تے صلیب دا نشان بنایا۔


''نتاشا توں تاں گرجے جان والی سی ۔۔۔ہُن جا۔۔۔۔گرجے دا گھنٹالہ وجدا پیا اے۔۔۔۔ عبادت شروع ہون والی ہے۔ جا۔۔ عبادت کر آ۔۔۔۔ فیر گرجا کیہڑا بوہتے پینڈے تے ہے۔۔۔نالے تازہ ہوا وی پھک لویں گے۔ بند کمرے وچ کیوں بیٹھی رہنی ایں؟ ویکھ تے سہی کیویں پیلی پے گئی ایں تُوں۔ جیویں کوئی جن بھُوت وڑ گیا ہووے۔''

''خؤرے۔۔۔۔ میں اج ناں جاواں۔۔۔۔نتاشا نے رُک کے ہولی جہی کیہا جیویں کوئی کن پھُوسی کردا ہے۔'' میری طبیعت۔۔۔۔۔طبیعت چنگی نہیں میری۔۔۔۔۔''اوہنے ایہہ جملہ آکھیا تے کاغذ ہار چٹی پے گئی۔


''چنگا ہُندا جے توں چلی جاندی، نتاشا۔ تُوں آپ ای جاون نوں تیار سی فیر ٹوپی لے کے آئی ایں۔ رب توں دعا کر۔ نتاشا، دعا کر رب سائیں تینوں تندرستی دیوے۔'' آننا اندریؤنا نے اپنی دھی نوں اک وار فیر راضی کرناچاہیا۔ اوہ ایویں نیویں پا کے ویکھ رہی سی جیویں اوس توں ڈر رہی ہووے۔


''ہاں ہاں۔۔چلی جا۔۔۔۔۔دو قدم چل لویں گی۔'' باباجی نے تڑکا لایا۔ اوہناں نے وی دھی نوں پریشانی نال ویکھیا ''تیری ماں ٹھیک کہندی ہے۔۔۔ہو آ۔۔۔وانیا تینوں چھڈ آوے گا۔''


مینوں ایویں لگا کہ کوڑا ہاسہ نتاشا دے بلھاں تے دوڑ گیا۔ اوہ پیانو کول گئی، ٹوپی چُکی تے سراُتے رکھ لئی۔ اوہدے ہتھ کنب رہے سن۔ اوہدیاں ساریاں حرکتاں وچ بے اختیاری سی، جیویں بناں ارادہ کجھ ہوگیا ہووے۔ ماں باپ دونویں گوہ نال اوہنے ویکھ رہے سن۔
''رب راکھا'' اوہنے انج کیہا کہ اوکھیاں ای سُنیا۔

ماں بولی ''کیوں، میری پیاری، راب راکھا کیوں؟ کیہ ایہہ پینڈا بوہت ہے؟ بس تھوڑا ہوا کھان ای جانا ہے ناں۔ بھلا ویکھ تے سہی کیویں پیلی پے گئی ایں۔۔اُف میں بھُل گئی (سبھ کجھ بھُل جاندی آں) دھیئے! میں تیرے لئی تعویذ بنا رکھیا ہے۔ ایہدے وچ دعاواں گنڈھیاں نیں۔ کیف (١٧) دی اک راہبہ نے مینوں پچھلے ورہے دسی سی، بڑی چنگی دعا ہے۔ ہُنے ہُنے ای میں ایہہ دعا تعویذ وچ گنڈھ دتی ہے ۔ ایہنوں گل وچ پا لے نتاشا۔ رب سائیں تینوں تندرستی دیوے۔ ساڈے کول تے لے دے کے تیرا ای دم ہے۔''

ماں نے دراز چوں نتاشا دی سنہری صلیب کڈھی تے دھی دے گل وچ صلیب نال تعویذ پاؤندے ہوئے صلیب دا نشان بنایا۔ '' پا لَے! رب تینوں صحت دیوے۔ اک اوہ وی ویلا سی جد میں ہر رات سون توں پہلاں تیرے تے دعاواں دا دم کریا کردی سی تے تُوں میرے نال نال دعا دے لفظ دُہرایا کردی سی تے "ہُن ایہہ ویلا آگیا اے کہ توں پہلے ورگی نہیں رہی۔ رب تیری روح نوں چین دیوے۔ ہائے میرے بھاگ! نتاشا تینوں ہن ماں دیاں دعاواں وی نہیں لگدیاں۔''

بُڈھی مائی رون لگ پئی۔

نتاشا نے کجھ آکھے بِناں ماں دے ہتھ چُمے تے بوہے ول ہوئی پر فیر مُڑی پیو کول آ پہنچی'' پاپا ! تُسیں وی دعا کرو۔ اپنی دھی واسطے دعا کرو'' ایہہ اکھر اوہنے پیو دے پیریں پیندے ہوئے کہے۔ اسیں سارے روز ویہار توں ہٹ کے نتاشا دے ایس رویے اُتے حیران تے پریشان سن تے پیو وی کئی گھڑیاں اوہناں گواچیاں نظراں نال ویہندا رہیا۔

''نتاشا! میری بچی، میری پیاری دھی، میراننھا جیہا فرشتہ، ایہہ سبھ کیہ اے؟۔ اخیر اوہ وی رو پئے تے اکھاں توں ہنجھو کیرن لگ پئے۔ ''تینوں کاہدا دُکھ ہے؟ دنے راتیں کیوں روندی رہندی ایں؟ میں سبھ کجھ ویکھ رہیا آں۔ ساری رات مینوں نیندر نہیں آؤندی تیرے بُوہے تے میرے کَن لگے رہندے نیں۔ مینوں سبھ کجھ دس دے نتاشا۔ ایس بُڈھی جان نوں دس دے تے فیر اسیں۔۔۔۔۔''

اوہ گل پوری ناں کرسکے دھی نوں زمین توں چُک تے بانہاں وچ لہویٹ لیا۔ نتاشا اُبڑواہے پیو دی ہک نال چمبڑگئی تے اوہناں دے موڈھیاں اُتے سر رکھ دتا۔

''کجھ نہیں، کوئی گل نہیں اے۔۔۔۔۔۔۔بس۔۔۔۔میری طبیعت ٹھیک نہیں'' اوہ ایہو اکھردُہراندی رہی تے آواز گھُٹے ہوئے ہنجھواں توں لپھڑی ہوئی سی۔

''رب سائیں تینوں تَتی ہوا وی ناں لگن دیوے ایہو میری دھی نوں دعا ہے۔ میری بچی'' پیو نے دُعا دتی ''رب سائیں! تیرے ذہن نوں سکون دیوے تینوں ساریاں بریائیاں توں پاک رکھے۔ میری جان میری رب توں دعا اے کہ میری ایس دعا نوں قبول فرما''

''رب راکھا'' نتاشا نے ہولی جہی کیہا۔

بوہے وچ اک جھٹ لئی رُکی مُڑ کے ماں پیو تے اک جھاتی ماری۔ کجھ آکھنا چاہیا پر آکھ ناں سکی تے کاہلی وچکمریوں نکل گئی۔ میں اوہدے پچھے پچھے نٹھیا کتے کوئی حادثہ ناں ہوجاوے۔

(چلدا)

اُلتھا: جیوے پنجاب

Share |


 

Depacco.com


 

 

Your Name:
Your E-mail:
Subject:
Comments:


Support Wichaar

Subscribe to our mailing list
نجم حسین سیّد
پروفیسر سعید بُھٹا
ناول
کہانیاں
زبان

 

Site Best Viewd at 1024x768 Pixels