Punjabi Wichaar
کلاسک
وچار پڑھن لئی فونٹ ڈاؤن لوڈ کرو Preview Chanel
    



مُڈھلا ورقہ >> شاہ مُکھی وچار >> ناول >> گھٹے رُلدے لوک >> گھٹے رُلدے لوک

گھٹے رُلدے لوک

فیودر دوستوئیوسکی
December 16th, 2007
4.5 / 5 (3 Votes)
مُکھ6 دوجا انگ

بھلا ویلا سی! ہر شام ویہلا ہو کے اہناں لوکاں نال لنگھایا
کردا سی۔ باباجی نوں میں ادبی جگت تے ادیباں دیاں خبراں سنایا کردا سی تے خورے کیوں، اوہناں نوں اہناں دا بڑا بھُس پے گیا سی۔۔۔اوہ ''ب'' جیس بارے میں بوہت گلاں کریا کردا سی اوہدے پرکھ والے مضمون پڑھن لگ پئے اوہ خورے اوہناں نوں اہناں پرکھ والے مضموناں دی گھٹ ای سمجھ ہووے پر تعریف بڑے زور تے رولا پا کے کردے سن۔ ہور تے ہور اوہناں دے ویریاں تے جیہڑا رسالہ ''سیویرنی تروتن'' (١٦) نکلدا سی اوس تے باباجی بوہت وگڑدے سن۔

وڈی بی بی میرے تے نتاشا اُتے کڑری اکھ رکھدی سی۔ پر فیر وی ہریک شے اوہدی نظر وچ نہیں سی۔ اک نکا جیہا اکھر ساڈے وچکار کیہا سُنیا جا چکیا سی اخیر نتاشا نے ادھ کھُلے بلھاں نال بوہت ہولی آواز وچ جیہڑی ''ہاں'' آکھی سی اوہ میں سُن لئی سی۔ وڈے بابے ہوراں نوں وی ایہدی سُوہ لگ گئی سی۔ اوہناں نے ایس تے سوچ وچارتے بتھیرا دماغ لڑایا۔ آننا اندریؤنا نے دیر تائیں سر ہلایا۔ اوہناں نوں ایہہ گل اوپری تے خوفناک لگی۔ میری ایس گل دا اوہناں نوں یقین نہیں سی۔

اوہ بولی '' ہاں چنگا اے، سبھ ٹھیک اے، جے کامیابی ہوو ے تے۔ جیکر ناکامی ہوئی تے فیرکیہ ہووے گا؟ چنگا ہُندا پئی تُسیں کِتے نوکری کر لیندے''

''تے بئی وانیا، ایہو گل میں کہنی سی'' بابا جی نے فیصلے تے اپڑدے ہوئے کیہا ''ویکھ، مینوں سبھ پتہ اے۔ میں آپ ویکھ چکیا ہاں تے منندا ہاںایس توں مینوں خوشی ہوئی کہ توں تے نتاشا، یعنی کہ۔۔۔۔۔۔۔میرا مطلب سمجھیا ایں؟ پر وانیا ویکھ۔۔۔۔۔۔ بھرا تُسیں دونویں نکے ہو تے آننا اندریؤنا ٹھیک آکھدی ہے۔۔۔اجے رُکنا چنگا ہے۔۔۔۔ ٹھیک اے توں سُوجھ رکھدا ہیں سگوں ودھیر چنگی سُوجھ دا بندہ ہیں۔ پر ایویں کوئی گل نہیں پئی جینیئس یاں بے مثال ذہانت دا پُتلا ایںجیس طرحاں شروع وچ رولا پے گیا، بس ذہانت اے۔ ( میں اج ای اوہ مضمون ''سیویرنی تروتن'' وچ تیرے بارے پڑھیا اے۔ اہناں لوکاں نے تیرے نال بڑا دھرو کیتا ہے خیر ایہہ پرچے کسے کھاتے وچ نہیں) ہاں، تے توں جان وانیا، ذہانت کوئی شے تے ہے نہیں جیویں بینک وچ رقم پئی ہُندی ہے۔ فیر تُسیں دونویں غریب ہو۔ سانوں تھوڑا صبرنال کم لینا چاہیدا اے۔ ورھے ڈیڈھ ورھے، ورھا کُو سہی۔ جے تیرا کم ٹھیک ٹُر پیندا اے تاں تے خیر، اپنے پیراں تے کھلو جاویں گا تے نتاشا تیری ای ہووے گی تے جے تُوں ویکھیں پئی کم ٹھیک نہیں رہیا تے آپ ای فیصلہ کرلوو۔ تُوں بندہ ایماندار ایں۔۔۔۔۔۔۔۔سوچ لئیں۔۔۔۔۔۔''

فیر ایس گل نوں اسیں ایتھے ای چھڈیا۔۔۔۔۔فیر ورھے مگروں کیہ بنی اوہدا ذکر اگے آؤندا اے۔

ہاں تے ٹھیک اک سال دی گل اے۔ ستمبر دا چٹا روشن دن سی۔ شام ہو گئی سی۔ میں اپنے بُڈھے مہرباناں دے کول ایس حالت وچ اپڑیا پئی بیمار سی، دل وچ بے چینی سی۔ اپڑدے ای کرسی تے ڈھیہہ گیا۔ اوہناں لوکاں نے میری صورت ویکھی تے گھابر گئے۔ میرا سرچکرا رہیا سی تے دل تکلیف نال ڈبدا جا رہیا سی۔ اوہناں دے گھر وڑن لئی مینوں دس وار کوشش کرنی پئی تے فیر کِتے بُروہاں تے پیر رکھ سکیاں۔ ایہدا ایہہ کارن نہیں سی کہ میں اگا بناون وچ ناکام رہیا سی، ایہہ وی وجہ نہیں سی کہ ایس وچکار نہ تے شہرت لبھی سی تے ناہیں رُپئیا ہتھ لگا سی تے ایہہ وی نہیں کہ مینوں اتاشی دا عہدہ نہیں مل سکیا تے صحت چنگی کرن لئی اٹلی نہیں گھلیا گیا سی سگوں ایہدا سبب اُکا ایہہ سی پئی میں اک ورھا دس ورھیاں برابر لنگھایا سی۔

میں کیہ میری نتاشا نے وی ایہہ اک ورھا ایویں ای لنگھایا سی جیویں اک نہیں دس سال ہون۔۔۔ساڈے وچکار دوری بوہت ودھ گئی سی۔۔۔۔۔ مینوں یاد اے جد میں اندر وڑیاں تے باباجی دے ساہمنے بیہندیاں کجھ نہ بول سکیا تے اُنگلیاں نال اپنے ہیٹ دےاں نُکڑاں کھُرچدا رہیا جیہڑے پہلاں ای مُڑے تُڑے سن۔ میں بیٹھا، خورے کیوں، نتاشا دے آؤن نوں اُڈیکدا رہیاں۔ میرے لیڑے پُرانے تے پنڈے تے پورے نہیں سن۔ میں سُک سُک تِیلا ہوگیا سی، چہرہ پیلاپھٹک تے گلھاں اندر وڑیاں ہوئیاں سن۔ ایس توں اڈ مہاندرہ شاعراں نال نہیں رلدا سی تے ناہیں اکھاں وچ گھمنڈ آیا سی جیہدے بارے شریف نکولائی سر گینچ نوں سال بھر پہلاں ایناں خیال آئیا سی۔ بڑی بی نے دُکھی دل تے بوہت بے چینی نال میری صورت ویکھی تے دل ای دل وچ سوچیا:
'' ایہہ صاحب دی حالت اے تے بنن چلے سن نتاشا دے لاڑے۔۔۔قہر خدا دا''
''کیوں ایوان پترووچ، تھوڑی جیہی چاء پیو گے؟'' (میزتے چینک پئی سی) ''فیر کیہ حال چال نیں؟'' وڈی بی بی نے میتھوں پُچھیا ''تہاڈی طبیعت خراب لگدی ہے۔ ہے ناں؟''اوہناں اینی دُکھی واج وچ سوال کیتا کہ ہُن تائیں اوہ واج میرے کناں وچ وسی ہے۔
میری اکھاں وچ اوہدی صورت ایویں گھُمدی ہے جیویں کل دی گل اے۔ اوہ میرے نال گل کری جا رہی سی پر اکھاں توں اک ہورسوچ وی ڈُلھ رہی سی۔ اوہی سوچ دے بدل جیہناں دا باباجی دے بوتھے اُتے پرچھانواں سی۔ اوہ اپنی اُدھیڑ بنتر وِچ جُپے ہوئے سن تے پیالی وچ پئی چاء ٹھنڈی ہورہی سی۔ مینوں گویڑ سی کہ پرنس والکوفکسی نال جیہڑا اُنہاں دا مقدمہ چل رہیا سی اوہدے توں اوہ حال دی گھڑی گُجھے پریشان سن تے اوہدے وکھالے وی وگڑدے جارہے سن۔ ایہناں اخیر پریشانیاں توں اڈ کجھ ہور نویاں فکراں وی سر تے آن کھلوتیاں سن جیہناں نے نکولائی سرگینچ نوں بیماری تیک پہنچا دتاسی۔

نکا پرنس جیہدے پاروں ایہہ سارا رپھڑ ہوئیا سی مقدمے بازی تیک اپڑگیا اوہنوں اک وار کوئی پنج مہینیاں پہلے اخمنیف کھنوادے گھر جاون دا موقع مل گیا۔ باباجی تے پہلے ای پیارے الیوشا نوں پُتراں ہار چاہندے سن تے روز دیہاڑے ای اوہنوں یاد کردے سن، اوہناں نے اوس نوں ہتھوں ہتھ لیا۔ آننا اندریؤنا نوں واسی لیفسکوئے دی یاد آگئی تے اکھاں چوں اتھرو وگن لگ پئے۔ الیوشا اپنے پیو نوں دسے بناں اوتھے پھیرے پاؤن لگا۔ نکولائی سرگینچ نے اپنی نیک نیتی، اجھکی تے سچیائی پاروں اوہدیاں آنیاں جانیاں دا کوئی خیال ناں کیتا۔ اوہ اینی انکھ والے سی پئی ایہہ وی نہیں سوچیا جد پرنس نوں پتہ لگے گا کہ پُتر انج ایس کھنوادے وچ آؤن لگا اے تے اوہ کیہ کہے گا۔ اوہناں اپنے دل نوں سارےاں فکراں توں پاک کر لیا۔

پر باباجی نوں خبر نہیں سی کہ اوہناں وچ اینی طاقت ہے وی یاں نہیں کہ ہور بے عزتی جر سکن۔ ہُن ایہہ حال ہو گیا کہ نکا پرنس روز دیہاڑے اخمنیف ول جاون لگا۔ نکولائی سرگینچ اوہناں دے گھر پوری پوری شام سگوں رات تائیںرہن لگا۔ جو ہونا سی اوہی ہویا، پیو نوں اوہدی اک اک گھڑی دی خبر مل گئی۔ اوس دے مگروں جو ہویا اوہ بڑا دل توڑن والا سی۔ پرنس نے نکولائی سرگینچ نوں چٹھی لکھی جیہدے وچ ہتک والے اکھر ورتے گئے سن تے اوہی پہلا الزام مُڑلایا گیا سی۔ ایہدے نال اچن چیتی پتر نوں اخمنیف دے گھر جاون توں مناہی کر دتی۔

ایہہ واپری اوس دن توں کوئی دو ہفتے پہلے ہو چکی سی جد میں ایس حال وچ اوتھے اپڑیاں۔ نکولائی سرگینچ دا دل بہوں ہولا ہو گیا سی۔ کیہ اوہناں دی پیاری نتاشا، انج دی شریف کُڑی اوسے بھیڑے الزام وچ فیر گندی کیتی جاوے گی؟ ایس کُڑی نوں ہینا اوہی بندہ کر رہیا سی جیہڑا پیو نوں بے عزت کر چکیا سی۔ کیہ ایہہ سبھ حرکتاں انج دیاں سن کہ اہناں توں اُنج ای منہ وٹ لیا جاوے تے بدلہ نہ لیاجاوے؟

پہلے تھوڑے دناں وچ فکراں نے اوہناں نوں ہولا کرکے منجی نال پا دتا سی۔ ایہہ سبھ مینوں پتہ سی۔ ساری کہانی دا ویروا میرے کول پہنچ چکیا سی حالانجے تن ہفتے میں آپ گھر بیمار تے موئیا پیا سی تے ایہناں لوکاں نال ملن تک نہ آ سکیا سی۔ ایس توں اڈ مینوں ایہہ وی پتہ سی۔۔۔۔۔۔۔پر نہیں، میرا خیال سی۔ مینوں خبر سی پر دل نوں یقین نہیں سی آؤندا کہ اہناں پریشانیاں توں اڈ کوئی ہور وی گل ہے جیہڑی اہناں لوکاں دی جان نوں آئی ہوئی ہے۔میں دل بھیڑا کر کے اوہناں نوں ویکھ رہیاں سی۔ ہاں اندروں اندر کُڑھ رہیاں سی۔ مینوں ڈر سی کہ میرا خیال ٹھیک تے نہیں ہے۔ مندے ہوئے دل ڈر دا سی۔ میں پورا زور لایا کہ ایس بھیڑے خیال نوں دماغ چوں باہر کڈھ ماراں، ایس جان ہارے ویلے نوں پرانہہ کر دیواں۔ ہور ہویا ایہہ کہ میں اوسے لئی ایتھے پہنچیا سی جیویں اوس ڈیگر مینوں کوئی شے ایتھے دھرو لیا سی۔

''میں کہنا آں وانیا'' باباجی نکولائی سرگینچ اکدم بولے ''کِتے توں بیمار تے نہیں رہیاں؟ اینے دن ایدھر آئیا کیوں نہیں؟ میں تیتھوں معافی منگنی ہے۔ اک ویلے توں میں آپ سوچ رہیا سی کہ تینوں جا کے ملیئے۔۔۔پر کیہ کیتاجاوے۔۔۔۔۔کجھ ایہو جیہے حالات رہے کہ۔۔۔۔۔۔'' اوہ فیر سوچیں پئے گئے۔
'' جی ہاں، میری طبیعت ٹھیک نہیں رہی''

'' ہاں۔۔۔تے طبیعت ٹھیک نہیں'' اوہناں پنجاں منٹاں مگروں ساہ لیا فیر آکھیا '' تے خیریت نہیں رہی، ویکھ میں تیرے نال گل کیتی سی تے اوس ویلے خبردار کیتاسی پر توں میری سُندا نہیں۔۔۔ہونہہ! تے وانیا، بئی گل ایہہ ہے کہ سرسوتی دی مورتی چڑھاوے دے بغیر ای طاق وچ پئی رہی تے ایویں ای پئی رہوے گی۔۔۔۔ ایہہ اے کہانی''

ہاں تے باباجی موڈ وِچ نہیں سن۔جیکر اوہناں نوں آپ دل دا پھٹ بھرنا پیندا تے انہاں دے بُلھاں تے سرسوتی دی بھُکھی مورتی دا ذکر تک نہ آؤندا۔ میں گوہ نال اوہناں دی صورت ویکھی۔ مونہہ پیلا پیا سی۔ اکھاں اُجڑیاں اُجڑیاں سن تے اوہناں وچ سوال دی شکل وچ کوئی خیال سی جیس نوں سدھا پدھرا کرن دا زور باباجی وچ نہیں سی۔ اوہ بَوندلے بَوندلے جیہے سن تے ویہار دے اُلٹ کیڑے کڈھن تے جُٹے۔۔۔۔۔ تیویں بے چینی نال اوہناں دی صورت گھڑی گھڑی ویکھدی سی تے سر ہلا دیندی سی۔ جد اوہ اک وار پرتے تے آننا اندریؤنا نے مینوں سینت ماردیاں اوہناں ول معنیاں بھریا اشارہ کیتا۔
'' ہاں جی، نتالیا نکولائیونا کیویں ایں۔۔۔گھریں ہے ناں اوہ؟ میں پریشان مائی نوں سوال کیتا۔
'' ہاں سوہنیا اوہ گھر ای اے۔ گھر تے ہے'' اوہنے ایویں جواب دتا جیویں میرے سوال نال خورے گُنجھل وچ پھس گئی ہووے۔ ''اوہ تہانوں ملن آؤندی ہونی ایں۔ تُسیں وی کمال کیتا۔ بھلا تن ہفتیاں مگروں آئے او۔ اوہ تے بالکل اُنج ای ہووے گی کہ۔۔۔۔ اوہدا کجھ پتہ نہیں لگدا، بیمار اے کہ تندرست۔ رب سائیں اوہدے تے اپنا کرم کرے۔'' ایہہ آکھیا تے اپنے بندے نوں نیویاں نظراں نال تکن لگ پئی۔
''کیوں کیہ ہویا؟ اوہنوں تے کجھ نہیں ہوئیا'' نکولائی سرگینچ نے چھیتی نال بے صبرا تے بے وسا ہوکے اوہنوں جھٹکا دے کے آکھیا ''اوہ تے چنگی بھلی اے۔ کُڑی ہُن وڈی ہوون لگی ہے۔ بچپنا چھُٹدا جا رہیاہے۔ وانیا، کون جانے اہناں کُڑیاں دے من اندر کون ہُندا ہے؟''
'' نہیں نہیں من وچ ہون توں کیہ واسطہ!'' آننا اندریؤنا نے دُکھ بھری واج وچ کیہا۔
باباجی مونہوں کجھ ناں بولے تے اُنگلیاںدے پوٹیاں نال میز تے طبلہ وجاون لگ پئے۔
''رب خیرکرے، کِتے اہناں وچکار کوئی پُٹھی سدھی تے نہیں ہو گئی۔؟'' بدحواسی نال مینوں خیال آیا۔
'' ہور سُناؤ، تُسیں ادیب لوکاں دے کیہ حال چال نیں؟'' اوہناں نے نُکڑ توں سوال کیتا'' کیہ ہُن وی ''ب'' صاحب اپنی پرکھ لکھدے ہین؟''
''ہاں لکھدے تے ہین'' میں جواب دِتا۔
''او ہو وانیا وانیا'' اوہناں ہتھ ہلا کے مُکاون دے انداز وچ کیہا '' بھلا، ہُن پرکھاں توں کیہ ہُندا ہے۔''
اینے وچ بوہا کھُلیا تے نتاشا اندر وڑی۔

Share |


 

Depacco.com


 

 

Support Wichaar

Subscribe to our mailing list
نجم حسین سیّد
پروفیسر سعید بُھٹا
ناول
کہانیاں
زبان

 

Site Best Viewd at 1024x768 Pixels