Punjabi Wichaar
کلاسک
وچار پڑھن لئی فونٹ ڈاؤن لوڈ کرو Preview Chanel
    



مُڈھلا ورقہ >> شاہ مُکھی وچار >> ناول >> گھٹے رُلدے لوک >> گھٹے رُلدے لوک: قسط ستویں

گھٹے رُلدے لوک: قسط ستویں

فیودرد ستوئیفسکی
December 1st, 2007
4.5 / 5 (2 Votes)
مُکھ ۵

خیرانج اخمنیف ٹبر پیٹرز برگ چلا گیا۔ اینی لمی جُدائی مگروں میری نتاشا نال ملنی ہوئی میں ایہناں چار ورھیاں وچکار اوہنوں بھُلا نہیں سکیاں۔ اوہدا خیال کیہڑے جذبیاں نال آؤندا سی ایہناں نوں میں آپے وی چنگی طرحاں جان سکدا سی، ہاں فیر جدوں اسیں ملے تے جھٹ ایہہ خیال آیا کہ بھاگاں نے اوہنوں میرا بنایا اے۔ پہلے پہل انج لگدا سی کہ ایہناں چار ورھیاں وچ اوہ بھورا وی وڈی نہیں ہوئی بالکل اُنج دی نِکی جیہی بالڑی جیہنوں نکھڑن ویلے چھڈ آئیا سی، پر ہر دن کجھ بدلیا بدلیا جیہا نظر آؤن لگا تے ایہہ نویں بدلی اجیہی سی جیس دی مینوں کجھ سوہ ای نہیں سی، جیویں میتھوں جان بُجھ کے لُکائی گئی ہووے، جیویں بُرقعے وچ کُڑی دی تھاں زنانی لُکی ہووے۔

باباجی پہلے پہل پیڑز برگ وچ چڑچڑے تے پریشان جیہے رہے۔ اوہناں دے مسئلے وگڑدے جا رہے سن۔ اوہ بھخے رہندے، آپے توں باہر ہو جاندے، گل نہ جردے تے ساتھوں بے خبرے اپنے کاغذاں تے فائلاں وچ پھسے رہندے سن۔ آننا اندریؤنا پہلے پہل تے کسے گواچی گاں ہار ٹُری پھردی سی، اوہنوں کسے شے دی سُدھ بُدھ نہیں سی۔ پیٹرز برگ نے اوہناں نوں چنگے بھمبل بھوسے پا دتا سی۔ گھابر کے چیکاں ماردی سی۔ اخمنیفکا نالے پچھلے وسیب نوں یاد کرے ہوکے بھردی۔ ہر ویلے فکر مند رہندی کہ نتاشا ہُن ویاہن جوگی ہوئی گئی اے پر کسے نوں اوہدی پرواہ نہیں۔ ہولی ہولی اوہنے لیجھ نوں اپنا ہمدم تے ہمراز بنایا کیونجے ایتھے ہور کوئی اوہدی سُنن والا نہیں اے۔

ایہہ اوسے ویلے دی گل اے میں اپنا پہلا ناول لکھ ہٹیا سی جیہدے توں میرے ادبی پندھ دا مُڈھ بجھا نالے نواں نکور ہون وجہوں مینوں ایہہ وی خبر نہیں سی پئی ناول تاں لکھ لیا، ہُن دیواں کیہنوں؟ میں اخمنیف ٹبر چوں کسے نال وی ایس بارے کوئی گل ناں کیتی۔ اوہ میرے اُتے ورہدے رہندے پئی میں اک بیکار جیہی حیاتی لنگھا رہیا آں، نہ ملازمت کر رہیا آں تے ناہیں کسے چنگی نوکری دی کھوج وچ آں۔ باباجی نکولائی سرگینچ وی میرے اُتے بوہت چڑھے تے دبکا وی ماریا۔ پر ایس غصے وچ پیوواں ہار پیار سی۔ مینوں اوہناں لوکاں نوں ایہہ کہندیاں وی شرم آؤندی سی کہ اجکل میں کیہڑے دھندیاں وچ پیا ہوئیا آں۔ بھلا میں کیویں صاف صاف آکھدا کہ صاحب! میرا ارادہ نوکری کرن دا اُکا ای نہیں ہے، میں تے بس لکھدیاں رہنا چاہندا ہاں۔ فیر اوہناں نوں وقتی طور تے ٹالیا تے دھوکے وچ رکھیا کہہ دتا پئی نوکری نہیں او لبھدی پر ایس واسطے جان مار رہیا ہاں۔

باباجی کول اینا ویہل کتھے سی کہ اوہ ڈونگھیائی وچ جاندے۔ مینوں چیتا ہے کہ اک دیہاڑے نتاشا جو ساڈی گل بات سُن چکی سی، مینوں اوہلے وچ لیجا کے ہنجو بھریاں اکھاں نال کہن لگی کہ اپنے اگے دی فکر کر۔۔۔ اوہنے میرے کم کاج بارے سوہ لاون واسطے مینوں کئی سوال کیتے جدوں میں بھید دی ایہہ گنڈھ کھولن توں انکار کردتا فیر اوہنے میرے توں سونہہ لئی پئی اپنی حیاتی سوہل تے ناکاریاں ہار ضائع نہیں کراں گا۔ حالانجے میں اوہدے ساہمنے اپنا کم نہیں دسیا پر فیر وی چیتے اے کہ میرا جی چاہندا سی کہ تبصرہ نگاراں تے قدر داناں توں جو داد مینوں مگروں لبھنی ہے اوہ سبھ محنت تے اپنے پہلے ناول بارے نتاشا دے لباں توں تعریف دے ادھے پچھدے لفظ دا وٹاندرا کر لواں۔

اوڑک میرا ناول (٨) چھاپے چڑھ گیا۔ چھپائی توں پہلاں ای ادبی حلقیاں وچ ایس دیاں دُھماں پے گئیاں سن۔ ''ب'' نے جدوں میرا مسودہ ویکھیا تے بالاں ہار خوشی نال کھل اُٹھے سن۔ نہیں، میں جے کدی خوش ہوئیا آں اوس ویلے نہیں جدوں کامیابی دا نشہ مینوں پہلے پہل چڑھیا سی سگوں ایس توں بوہت پہلے جدوں میں آپے اپنا مسودہ نہیں پڑھیا سی تے ناہیں کسے نوں پڑھن لئی دتا سی۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔ اصل خوشی تے اوہناں لمیاں راتاں وچ ہوئی جدوں سِک زوراں تے سی اپنے سُفیناں اندر جُٹیا ساں تے اپنے کم نال محبت ودھدی جاندی سی۔ اودوں مینوں اپنے خیالاں دے پلاٹ، اُلیکے پاتراں نال گوڑھا پیار سی اوہ اِنج جاپدے سن جیویں اوہ میرے ای ٹبر دے لوک ،سچ مُچ دے بندے ہون۔

آننا اندریؤنا نوں تے یقین ای نہیں آؤندا سی کہ ایہہ نواں ادیب جیہدی بوہت تعریف ہو رہی ہے اوہی مُنڈا وانیا اے جیہنے ایہہ اوہ کیتا ہے۔۔۔۔۔ پہلے پہل باباجی نے کن کھڑے نہ کیتے فیر مگروں گھابر گئے کہ تیرا مستقبل پھیتی پھیتی ہو گیا اے، ادیباں دی کوئی زندگی نہیں ہندی۔ اخباراں وچ تبصریاں، لوکاں توں سُنن مگروں جد اوہناں نوں پتہ لگا کہ میرے کول اکواری بوہتا پیسہ آ گیا ہے فیر اوہ اپنے شک چھڈ کے میریاں کامیابیاں اُتے بچیاں ہار خوش ہوون لگے میرے مستقبل بارے ودھیر تانگھاں تے سُفنے ویکھن لگے فیر نویں نویں منصوبے تے پلان سجھن لگے۔ سُفنیاں دے ایہناں محلاں دے ٹُٹن دے ڈر نال اوہ کدی کدی آکھدے '' ادیب، شاعر کیہو جیہی گل اے ایہہ لوک کدی دنیا وچ اگے لنگھے نیں، کسے اُچی تھاویں؟ آلتو فالتو لوک کاغذ خراب کرن والے۔۔۔۔۔۔ایہناں توں آس کرنا فضول اے۔''

مینوں جاپیا کہ ایہہ وہم تے گُنجھلاں شام نوں ای اوہناں دے دماغ نوں چڑھدیاں سن۔ نتاشا تے میں ہُن اوہناں نوں چنگی طرحاں جان گئے ساں تے ویلے توں پہلاں ای ہاسہ مخول شروع کر دیندے تے اوہناں نوں خوش کرن واسطے انج دیاں کہانیاں سُناؤندے کہ سماروکوف (٩) نوں جنرل دا عہدہ مل گیا سی، درژاوین (١٠) ادیب سی لیکن نسوار دی صندوقچی اشرفیاں نال بھری انعام وچ ملی تے ملکہ ایکاتیربنا لومونوسف (١١) نوں آپ ملن گئیاں میں پوشکن تے گوگول دیاں کہانیاں سُنائیاں۔

''میرے وِیر! مینوں سبھ پتہ اے۔ وانیا، مینوں خوشی تیریاں کوششاں توں اے تیری شعروشاعری توں نہیں۔ شاعری تے نِری بکواس ہے۔ میں بڈھا بندا ہاں میری گل من شاعر کیہ اے اکھراں دی اُچھل کُد۔۔۔بس ایہو ای تیرے جیہے نوجواناں نوں پاگل خانے لے جاندی اے۔ من لیا پوشکن وڈا بندہ سی پر اگے کیہ، شعربازی صرف بکواس ہور کیہ شے اے؟ صرف وقتی شے۔ نثر دا ماملہ وکھرا ہے نثر نگار سکھلا سکداہے۔ ماں دھرتی نال محبت پیدا کر سکدا ہے۔ سمجھ نہیں آؤندا کیویں سمجھاواں بھراوا خیر ۔۔۔۔چل۔۔۔۔پڑھ۔۔۔پڑھ۔۔۔۔۔ توں۔ جد اخیرمیں اپنی کتاب لے آیاں تے فیر '' پڑھ۔۔۔سُنا توں کیہ گھسیٹیا اے۔۔۔۔ویکھاں۔۔۔۔تیرے بارے بڑا رؤلا پیا اے لوکاں وِچ۔۔۔۔ویکھاں تے سہی۔۔۔۔۔۔سُناں تے سہی۔

میں کتاب کھولی تے پڑھن لگا۔ میرا ناول اوسے دن چھپ کے آئیا سی اک جلد چُک کے نسیا کہ لوکاں نوں اپنی کوشش پڑھ کے سُناواں۔

مینوں بڑا ہرکھ سی کہ جدوں مسودہ میرے ہتھ وچ سی میں کیوں نہ اوہناں نوں سنایا۔ نتاشا تے دُکھ نال رو پئی فیر غصے نال مینوں آکھن لگ پئی ایہہ کیہ حرکت ہوئی۔۔۔۔۔ جد دوجے لوک پڑھ لین گے فیر ساڈی واری آوے گی۔۔۔۔۔۔خیر ہُن اسیں میز دے دوالے اکٹھے سی تے باباجی چوکھی سنجیدگی تے تنقیدی تیوڑیاں پا کے میری لکھت نوں ٹھوک وجا ''اپنی تسلی'' کر لینا چاہندے سن۔ بڑی بی وی بوہتیاں چڑھیاں سن خورے ایہو دن واسطے وڈا جیہا ٹوپا پایا ہوئیا سی، اوہناں نوں تھوڑے دناں پہلاں میری تے نتاشا دی محبت دی سُوہ لگ گئی سی کہ اوہدے نال گلاں کر دیاں میرا ساہ پھُل جاندا ہے اکھاں بند ہو جاندیاں ہین تے نتاشا وی میرے نال اکھاں ملاؤندے ہوئے پہلے توں بوہتا کھِل جاندی ہے۔ ودھیا۔۔۔۔ہُن کامیابی دے دور، سنہری اُمیداں تے خوشیاں دا ویلا سبھ کجھ اکٹھا آیا سی۔ بڑی بی نوں ایہہ وی محسوس ہو رہیا سی کہ باباجی ہُن میری حد توں ودھ تعریف کرن لگ پئے نیں، اپنی دھی تے مینوں معنی خیز نظراں نال ویکھن لگ پئے ہین۔ اچن اچیتی اوہ ایس گل توں گھابر گئیاں۔

۔۔۔۔۔ آخر میں کوئی رئیس زادہ نہیں سی نہ وڈا حاکم، کسے ریاست دا تعلقہ دار نہیں ناں کوئی جنرل۔۔۔۔۔۔نوجوان تے سوہنا۔۔۔۔۔جیہدی چھاتی تے بِلے لگے ہوون۔۔۔۔آننا اندریؤنا نوں ادھی پچدی آس کرنا پسند نہیں سی۔ ''ایس بندے دی تعریف کیتی جاندی ہے۔'' اوہنے میرے بارے وچاریا۔۔۔۔۔'' پر کس واسطے؟ پتہ نہیں خورے کیوں؟ لیکھک ہے، شاعر ہے۔۔۔۔۔۔۔ بھلا ادیب ودیب ہونا کیہڑی وڈی گل اے؟ــ''

اُلتھا: جیوے پنجاب
Text box

Share |


 

Depacco.com


 

 

Support Wichaar

Subscribe to our mailing list
نجم حسین سیّد
پروفیسر سعید بُھٹا
ناول
کہانیاں
زبان

 

Site Best Viewd at 1024x768 Pixels