Punjabi Wichaar
کلاسک
وچار پڑھن لئی فونٹ ڈاؤن لوڈ کرو Preview Chanel
    



مُڈھلا ورقہ >> شاہ مُکھی وچار >> ناول >> گھٹے رُلدے لوک >> گھٹے رُلدے لوک ۔ قسط چوتھی

گھٹے رُلدے لوک ۔ قسط چوتھی

فیودرد ستوئیفسکی
November 11th, 2007
5 / 5 (1 Votes)

قسط چوتھی

 

مُکھ ٢



اوس ویلے مضمون لکھداں سی تے کوئی اک ورھے توںمیں کجھ رسالیاں لئی کم کررہیا سی، مینوں پک سی پئی اک ناں اک دِن کوئی چنگی جیہی، مہان رچنا لکھ لواں گا۔ اوہناں دِناں وچ میں اپنے وڈے ناول دی تیاری کر رہیا سی۔ پرلبھا کیہ پئی ہُن میں ہسپتال پیا ہوئیا آں تے ایویں جاپدا اے کہ چھیتی ہی میرا انت ہون والا اے۔ جدوں انت بالکل نیڑے اِی ہووے تے سوال اُٹھدا ہے پئی ہڈورتیاں کیوں لکھاں؟

مینوں اپنی حیاتی دا پچھلا ورھا ہر ویلے بے وَسا یاد آؤندا اے جیہڑا اینی مصیبت نال کٹیا سی۔ جو کجھ بیتی اے سبھ کجھ لکھ دینا چاہندا آں۔ جیکر مینوں ایہہ شغل ناں ملیا ہوندا تاں میں اچوائی نال مر گیا ہندا۔ پچھوکڑ دِیاں ایہو سبھ گلاں مینوں کدی کدی اینیاں کچیچیاں وٹدیاں نیں پئی ہُوک اُٹھدی اے تے اوکھا لنگھدا اے۔ قلم ہیٹھ آؤندے سار اِی سبھ کجھ پرسکون ہوجاندا اے تے اک برابری آجاندی اے۔ فیر ایہناں وچ سٹھیاون دا زور نہیں رہندا، خاب پریشان جیہا عالم نہیں رہندا۔ میں تے انج سمجھنا آں پئی صرف لکھ دیون دی بہوں اہمیت ہے۔ لکھنا مینوں تسلی دے گا، تپ نوں ٹھار دیوے گا، میرے اندر لکھن دی پرانی عادت فیر پیدا کردےوے گا، میریاں یاداں تے بیمار خاباں نوں کم تے رُجھیویں وچ بدل دیوے گا۔ ہاں، چنگی سُجھی مینوں۔ ہورایہہ وی اے پئی کسے کمپاؤنڈر نوں وراثت وچ کجھ نہ کجھ مل جاوے گا۔ گھٹ توں گھٹ ایناں تے ہووے گا پئی جدوں سیال آوے گا تے اوہ میریاں پوتھیاں دے کاغذاں نوں اوتھوں باری دی ڈبل چوگاٹھ اُتے چمبیڑدیوے گا۔(٧)

میں اپنی کہانی نوں، پتہ نہیں کیوں، وِچکاروں کِتوں شروع کردِتا اے۔ جیکرساری کہانی لکھنی ہووے تے ریت موجب اوہنوں مُڈھ توں لکھنا چاہیدا۔ چنگا تے، فیر شروع توں اِی مُڈھ بنھیا جاوے۔ جیکرمیری ہڈورتی بوہت لمی چوڑی نہ ہووے گی۔

میرا جنم ایتھے نہیں سگوں بوہت دور دراڈے دے اک صوبے وِچ ہوئیا سی۔ فرض کرلو پئی میرے ماپے بھلے لوک سن، پر ایان پنے وِچ مینوں یتیم تے لاوارث چھڈ کے دنیا توں چلانا کر گئے میں نکولائی سر گیسچ اخمنیف دے گھر وِچ پلیا ودھیا۔ ایہہ صاحب نیڑلے علاقے دے نمانے زمیندار سن جیہناں نے ترس کھا کے مینوں اپنے چھاویں لے لیا۔ اُنہاں دی اِکو اِی اولاد سی۔ نتاشا ناں دی کُڑی، میتھوں تِن سال چھوٹی۔ اسیں دونویں بھین بھرا ہار پلدے رہے۔

ہائے، میرا ایان پُنا! جد عمر دا ٢٥ واں سال ہووے، اوس ویلے ایان پُنے نوں چیتے کرنا، اوس واسطے تڑفنا اودوں جد ٢٥ ورھے دی عمر وِچ بندہ موت دی منجی تے اِکلم اِکلاپیا ہووے، ایان پُنے دی یاد واہوا خشی تے احسان مندی دے جذبے دا نال کرنا ۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔ کیہ واہیات گل ہے! اوس سمے اسمان تے سورج کِنے روشن سن جو اج دے پیٹرزبرگ دے سورج توں کِناں وکھرا ہندا سی نالے ساڈے ننھے ننھے دِل خُشی نال کیویں دھڑکیا کردے سن۔ چارچفیرے ہریالی سی، جنگل سن، ہُن وانگوں نہیں کہ بے جان پتھر دے مکان سر تے چڑھے ہوئے نیں۔ واسی لیفسکوئے تعلقے وِچ باغ تے پارک کیویں سچجے تے من کھچویں ہندے سن۔ اوتھے نکولائی سر گینچ پردھان سی۔ نتاشا تے میں، اسیں دونویں باغ وِچ نچدے بھڑکدے پھردے ساں، باغ دے اوس پار اک بوہت وڈا جنگل سی جیس وِچ اک واری اسیں دونویں گواچ گئے ساں ۔۔۔۔۔۔

بڑا سوہنا زمانہ حیاتی نے پہلی وار اپنے بھیداں تے رِیجھ بھریاں اداواں توں سانوں جانوں کیتا سی۔ ایہناں توں جانوں ہونا کِناں نرول سی۔ اوہنیں دنیں ایویں جاپدا سی پئی ہر جھاڑی اوہلے، ہر رُکھ پچھے کوئی ان ڈٹھی ہستی لُکی بیٹھی اے۔ افسانیاں دی دنیا حقیقی دنیا وچ رل مِل گئی سی۔ ہور شام نوں جد وادیاں دیاں ڈونگھیائیاں وِچ کورا پے جاندا سی تے ساڈی زبردست کھڈ دی پتھریلی پسلیاں نال چمبڑی جھاڑیاں دے مُڑے تُڑے تے بھورے پودےاں نوں جھولی وِچ بھر لیندا سی،تے میں تے نتاشا۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔اسیں دونویں۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔ہتھاں وچ ہتھ پائے کھڈ دے کگارے توں تھلے ڈونگھیائیاں وِچ ہولی ہولی حیرانی نال جھاتیاں ماردے۔ دِل دھڑکدا سی پئی اوہ ویکھو، کسے ویلے وی کوئی نکل آوے گا یاں کھڈ دیاں ڈونگھیائیاں وِچ وِچھی ہوئی دُھند وچوں لمک کے آجاوے گا، تے ساڈی ماسی نے جن پریاں دیاں کہانیاں سنائیاں سن اوہ بالکل سچ ثابت ہوون گیاں۔

ایس باہجھوں واہوا چر دی گل اے پئی میں نتاشا نوں یاد دِوایا پئی '' بالاں دیاں کہانیاں'' ناں دی اک کتاب سانوں ملی اے تے اسیں دونویں چھیتی کسے باغ دے تالاب پاسے دوڑدے دوڑدے گئے تے اوتھے میپل دے پرانے سنگھنے رُکھ ہیٹھ اپنی اُچیچی ہری بینچ تے جا بیٹھے تے بیٹھدے اِی اسیں ''الفانسو تے دلیندا'' پریاں دی کہانی پڑھنی شروع کردِتی۔ اَج وی میرا ایہہ حال ہے پئی اوہ کہانی یاد آوے تے اوہدے نال دل نوں اک اولی جیہی کھچ پیندی ہے، ہور اک ورھے دی گل ہے پئی جد میں نتاشا نوں اوس کہانی دی پہلی سطر سناون بیٹھا پئی '' الفانسو'' اوس کہانی دا ہیرو پرتگال دا وسنیک سی۔ اوس دے پیو دا ناں سی وون رامیرو۔۔۔۔'' وغیرہ تے میریاںاکھاں وِچ اتھرو آ گئے۔ ویکھن وِچ میرا ایہہ کم بہوں مورکھاں والا جاپدا ہووے گا تے ایسے لئی نتاشا اوس ویلے دی میری جذباتی روڑھ تے اوپرا جیہا مُسکرا دِتا۔ پر مینوں چیتا ہے پئی اوہنے اپنا ہاسا روک لیا تے آپ وی میری خاطر بیتے دِناں نوں یاد کرن لگی۔ گل توں گل نکل اِی آئی فیر آپ وِی رون لگ پئی۔

عجیب سلکھنی شام سی۔ اک اک شے تے اسیں گل کیتی، اوہنوں دہرایا۔ فیر یاد تازہ ہوئی پئی جد میں شہر بورڈ سکول نوں گھلیا گیا سی، تے نتاشا کیویں بھیڑی طرحاں تڑفی سی۔تے چھیکڑلی وار جدوںمیں واسی لیفسکوئے توں ہمیشاں واسطے ٹر گیا سی تے اوہدے تے کیہ واپری سی۔ اوس ویلے تائیں میں بورڈنگ سکول توں ویہلا ہو گیا سی تے یونیورسٹی وِچ داخلہ لین لئی مینوں پیٹرزبرگ گھلیا جا رہیا سی۔ اوس ویلے میری عمر ستاراں تے اوہدا پندرہواں ورھا ہووے گا۔ نتاشا دا کہنا اے پئی میں اوس زمانے وِچ ایناں بھیڑا تے لما سی پئی جو ویکھدیاں ہی اُس دا ہاسا چھُٹ پیندا۔ جد اسیں اک دوجے توں وَکھ ہوون لگے تاں میں اوہنوں اک پاسے لے گیا جیویں کوئی بوہت ہی اہم گل کہنی ہووے پر جِیبھ تالو نال چمبڑ گئی تے مونہوں کجھ نہ نکلیا۔ اوہنوں اجے تائیں چیتے ہے پئی میں اوس ویلے بڑی جذباتی کھچ دھرو وِچ ساں۔ ظاہر ہے گل بات اگے نہ ودھ سکی۔ میری سمجھ وِچ نہیں آؤندا پئی اگے کیہ کہنا ایں تے خؤرے اوہنوں میری گل سمجھ ہی نہیں لگی۔ میں دھاہاں مار کے رو پیاتے بناکجھ کہے سُنے تُرپیا۔ بس۔ ایس توں مگروںمیری تے نتاشا دی ملنی ورھیاں مگروں پیٹرزبرگ شہر وِچ ہوئی۔ ایس گل نوں اجے دو سال ہوئے نیں۔ بُڈھے نکولائی سر گینچ پیٹرزبرگ وِچ اپنے مقدمے دے سلسلے وچ آئے سی جدوں میں اُنہاں دِناں ادبی حیاتی شروع کیتی ۔


Share |


 

Depacco.com


 

 

Your Name:
Your E-mail:
Subject:
Comments:


Support Wichaar

Subscribe to our mailing list
نجم حسین سیّد
پروفیسر سعید بُھٹا
ناول
کہانیاں
زبان

 

Site Best Viewd at 1024x768 Pixels