Punjabi Wichaar
کلاسک
وچار پڑھن لئی فونٹ ڈاؤن لوڈ کرو Preview Chanel
    



مُڈھلا ورقہ >> شاہ مُکھی وچار >> ناول >> گھٹے رُلدے لوک >> گھٹے رُلدے لوک ۔ قسط دُوجی

گھٹے رُلدے لوک ۔ قسط دُوجی

فیودرد ستوئیفسکی
October 31st, 2007
5 / 5 (1 Votes)

قسط دوجی

ایس ہٹی دے بوہتے گاہک جرمن سن۔ ایہہ لوک اوسے سڑک ووزنے سینسکی پراسپیکٹ دے ہر پاسےوں ایتھے اکٹھے ہندے سن۔ ایہناں وِچ بوہتے آپے کسے نہ کسے کاروبار دے مالک سن یعنی اُوہناں وِچ فٹر، مستری، بیکری والے، رنگ والے، ہیٹ تے زین بناون والے۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔ مطلب ایہہ بئی ٹھیٹھ جرمن معنیاں وِچ ہر قسم دے خاندانی لوک۔۔آپ ایہہ ہٹی، ملر مٹھیائی والا کاروبار وی خاندانی وِیہار تے چلاوندا سی۔ ہٹی دا مالک وی کئی وار اپنے گاہکاں دی میز تے آ بیہندا تے اوہناں نال کافی پولش(شراب) پی لیا کردا سی۔ ایس گھر دے کتے تے بال بچے وی نکل کے گاہکاں کول آ پہنچدے سن تے گاہک وی کُتیاں تے بالاں نوں پیار نال تھاپڑی دیون لگدے سن۔ ایہناں سبھناں دی اِک دوجے نال جان پچھان سی تے ہور اوہ اک دوجے دا آدر کردے سن۔ جدوں پروہنے جرمن اخباراں دے ورقے پھرولن وِچ رُجھے ہندے تے ہٹی والے دے اندرلے مکان دے بوہے توں جرمن گانے '' اگسٹین'' دی دُھن اک پرانے پیانو تے وجدی سنیندی۔ ایہہ دُھن ہٹی دے مالک دی سبھ توں وڈی کُڑی وجایا کردی سی، جیہیدیاں سنہیری گھنگھریالیاں زلفاں سن، ایویں جاپدی سی جیویں چِٹی ولایتی چوہی۔۔۔۔والز دی ایس دُھن نوں عام طور تے لوک پسند کر دے سن۔ میں آپ اوتھے ہر مہینے دی پہلی تاریخاں وچ جایا کردا سی تانجے اوتھے آوندے روسی رسالے پڑھ سکاں۔

جد میں اندر وڑیاں تے کیہ ویکھدا ہاں پئی بزرگ ہوریں روز ویہار موجب باری نال ڈَٹے ہوئے نیں تے کتا وِی رِیتاں مطابق اُنہاں دے پیراں وِچ پیا اے۔ میں چپکے اک پاسے بہہ گیا تے دل اِی دِل وِچ سوال کرن لگا پئی بھلا، ایتھے جد میرا کوئی کم نہیں اے تے آئیا کیوں، فیر اوہ وِی اوس ویلے جدکہ میری طبیعت خراب ہے۔ مینوں چھیتی گھر اپڑنا چاہیدا اے تے چاء پی کے بستر ے تے لمے پے جانا چاہیدا! میں کیہ صرف ایسے لئی آیا آں پئی بابے نوں گھورےاں پاواں؟ مینوں اچوائی لگ لگی۔ ''بھلا مینوں ایہدے توں کیہ لینا دینا'' ہور انجانے عجیب جیہے درد ناک جذبے دا خیال آون لگا جو بابے نوں سڑک تے ویکھ کے میرے وِچ پیدا ہوئیا سی ''تے ایہناں سبھ ناخُش جرمناں نال میرا کیہ واسطہ؟ ایہہ کیہ انوکھا موڈ اے ۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔ بغیر سر تے پیراں دے؟ ایہہ کیہ حرکت ہے پئی نکیاں نکیاں جیہیاں گلاں تے چنتا۔۔۔ کجھ دِناں توں ایہہ مینوں اپنے اندر نظر آون لگا سی تے ایس نویں حالت نے آپے حیاتی وِچ تے جیون دی صاف تصویر اکھاں ساہمنے پاڑیا ہوئیا سی۔ اک وڈے تبصرے کار نے میرے پچھلے ناول تے تبصرہ کردےاں ہوئےاں ایس اُتے تِرکھی تنقید کیتی سی تے بڑی چِھل لاہی سی۔'' میں جیکر ایس توں ذہن نوں پاک تے پرانہہ کرن دی کوشش کیتی پر کیہ لبھیا، میں اجے وی اوتھے دا اوتھے اِی رہیاں فیر ایس وچکار میری طبعیت ہور بوہتی وِگڑن لگی اوڑک ایہہ ہوئیا پئی ایس گرم آرام دائیک کمرے توںجاون تے سنگن لگا۔ میں فرینکفرٹ توں چھپن والا اخبار چُکیا، اوہدیاں اک دو سطراں تے جھاتی پائی تے اپنی تھاں سوں گیاں۔ مینوں ایتھے بیٹھے جرمناں دی کوئی پرواہ نہیں سی۔۔۔۔اوہ لوک اخباراں پڑھدے، سگرٹاں چھِکدے تے وِچوں وِچ گھنٹے ادھ گھنٹے مگروں فرینکفرٹ دے اخبار دا کوئی ایدھروں اودھروں ٹوٹا یاں اوس جرمن مخولییئے دا کوئی مخول یاں پھٹکل ہولی آواز وِچ سُنا دیندے جو ''مسافر'' دے ناں توں مشہور اے۔ ایس دے مگروںاوہ فیر دُونے قومی غرور نال اخبار پڑھن وچ کھب جاندے۔

میں کوئی ادھ گھنٹا نیندرے پیا رہیا فیر اک سخت کھُتکھُتی ہوئی تے میری نیندر ٹُٹ گئی۔ یقینا ہُن گھر ٹرجانا لازمی سی۔ مگر اوسے سمے اک بے آواز سین جیہڑا اوس کمرے ہوئیا مینوں اُٹھن توں روک دِتا۔ میں پہلے اِی دَس چُکیا ہاں پئی جیویں بابے ہوریں کرسی تے جَمے ہوئے سن اوہ اپنیاں اکھاں وی کسے شے تے گَڈ دیندے سن فیر جد تائیں بیٹھے رہندے اوتھوں نظراں نہیں چُکدے سن۔ کئی وار میرے نال وی ایہہ ہو چکیا سی۔ میں وی ایس ایویں، اخیری تے انھی گھور دا نشانہ بن چکیا سی۔ ایہدے ولیویں وچ آکے اُنج دا اوپرے جیہے احساس دی حالت محسوس ہندی سی تے میں عام طور تے جد وی موقع ملدا اپنی بیٹھک اوتھوں بدل دیندا تے دوجی کرسی تے جا بہندا۔ اَج دی شام اک چھوٹا جیہا گول مٹول، بوہت صاف ستھرا جرمن ایہناں اکھاں دی ولیویں وِچ آگیا۔ ایس جرمن دے کالر ودھ کلف لگے، آکڑے ہوئے تے مونہہ حدوں ودھ لال سی۔ ایہہ بندہ ہٹی تے ہُنے اِی آئیا سی۔ اوہ آپ ریگا شہر دا دُکاندار سی تے ناں سی اوہدا ایڈم ایوانچ شوتس۔ مینوں مگروں پتہ لگیا سی کہ ایڈم ایوانچ ایس ہٹی دے مالک ملر دا بڑا سجن سی۔ پر اجے تائیں اوہدی بابے یاں ہٹی وِچ آؤن والے دوجیاں گاہکاں نال پچھان نہیں ہوئی سی۔ مزے نال شراب گھُٹ بھردےاں نالے (
Dorfbarbier) پڑھدےاں اوہنے جو اِکدم اکھ چُکی تاں ویکھدا کیہ اے پئی بابے ہوراں اوس تے ڈِیلے گَڈے ہوئے نیں۔ انج اُچاپائی ہوون لگی۔ اوہ وی سارے ''جرمن شرفائ'' وانگوں بہوں نَک چڑھیا تے حساس سی۔ ایہہ گل اوہنوں عجیب تے ہینی لگی پئی اوہنوں ایویں غیر مہذب طریقے نال گھُوری پائی جاوے۔ اپنے غصے نوں روک کے اوہنے بدتمیز پروہنے وَلوں مونہہ پھیر لیا، مونہہ اِی مونہہ وِچ بُڑبُڑ کیتی تے اخبار نوں مونہہ اگے ڈھال بنا لیا۔ فیراک دو منٹ مگروں اوہنوں اچوائی ہوئی تے شک شُبے دے نال اوہنے اخبار دی کنڈھ توں جھاتی ماری۔ اجے تائیں اوہی اک تار گھوری اکھاں، اوہی ایویں ایں ٹکٹکی اُس تے لگی ہوئی سی۔ ایڈم ایوانچ ہُن وی کجھ ناں بولیا۔۔۔پر جد تیجی واری وی اوہنوں ایہو منظر وکھالی دِتا تے اوہ اُبل پیا فیر اوس نے فرض جانیا پئی آپے اپنے آدر دا لحاظ کرے تے اک اِنج اکٹھ دی نظراں وِچ رِیگا جیہے عالی شان شہر دی توہین نہ ہوون دے۔ ظاہر اے ایس ویلے تے اوہو آپ اِی رِیگا شہر دا راکھا سی۔ غصے دے انگ وچ اوہنے اخبار نوں میز تے سُٹ دِتا تے زور نال اوس دی ڈنڈی نوں ہلایا جیہدے وچ اخبار لگا ہوئیا سی۔ اپنی آن شان وِچ کھُل کے، شراب دے نشے وچ لال ہو کے'، غصے تے ہتک وِچ تَپ کے اوس بندے نے اپنیاں نکیاں نکیاں لال تے سُجیاں اکھاں نوں اوس تنگ کرن والے بُڈھے تے ٹَکا دِتا جیویں اوہ دونویں یعنی جرمن تے اوہدے ساہمنے والا بُڈھا اِک دوجے نوں ترکھی مقناطیسی نظراں نال ڈھاون دے جتن کر رہے ہون تے دونویں اُڈیکدے ہوون پئی ویکھیئے کیہڑا ڈھاؤندا اے تے اَکھاں مِیٹدا اے۔ اخبار والی ڈنڈی نوں جیس کھڑاک نال سٹیا سی اوہنے تے ایڈم ایوانچ دیاںفضول حرکتاں نے سارے گاہکاں دا دھیان اپنے وَل کھِچ لیا۔ ساریاں نے اپنا اپنا کم دھندا اک پاسے رکھ دتا، گمبھیر تے خاموش حیرانی نال اہناں دوہاں دشمناں نوں تکن لگ پئے۔ منظر بہوں مخولیا ہندا جا رہیا سی۔ پر ایس چھوٹے جیہے لال بھبھوکے جنٹلمین دیاں اکھاں دی مقناطیسی بالکل ضائع ہو گئی۔ بڈھا بابا ٹس توں مس نہ ہویا، بِناں غصے نال اُبال کھاندے اوس بندے نوں اُنج دا اُنج گھوردا رہےا۔ اوہناں نوں بھورا وی ایس دا گل دا احساس نہ ہوئیا پئی اوہ عام حیرت تے پریشانی دا مڈھ بنے ہوئے نیں۔۔۔۔۔اوہ ایویں بے پرواہ گھوردے رہے جیویں اوہناں دے خیال زمین تے نہیں سگوں چن دی دنیا دے چکر کٹ رہے ہون۔ اوڑک ایڈم ایوانچ دا صبر ٹُٹ گیا تے اوہ پھٹ پیا:۔

''توں کون ہنداایں مینوں انج گھورن والا؟'' جرمن بولی وِچ بہوں تیز تے زوردار آواز وِچ ورہیا
پر دشمن انج چُپ بیٹھا رہیا جیویں اوس نے ایس سوال نوں نہ سمجھیا سگوں سُنیا تک نہیں۔ ایڈم ایوانچ نے متھ لیا پئی روسی بولی وِچ گل کرے۔
    ''سُنو اسیں تیرے کوں پُچھیا پئی توں سانوں کاہدے لئی ٹکٹکی بنھ کے گھوردا ایں؟'' اوہ دُونے غصے نال چیکیا'' سانوں دربار وِچ سبھ پچھاندے نیں۔ تینوں تاں کوئی نائی وی نہیں جان دا'' اوس نے دوجا جملہ کیہا تے کُرسی توں ٹپ کے کھڑا ہوگیا۔
بابے ہوریں ایہدے تے وی ناں ہِلے۔ جرمناں وِچ پھُوں پھاں ہوون لگی۔ ہٹی دے مالک ملر نے وی ایس رولے وَل دھیان کیتا تے اوہ وی کمرے وِچ آ گیا۔ جدوں ساری کہانی دا پتہ لگا تے اوہ سمجھیا پئی بُڈھا بولیا اے۔ اوہ اوہناں دے کَناں کول مونہہ لے گیا تے پوری جان نال چیک کے بولیا:۔

''شوتس صاب تہاڈے نال بول رہے نیں پئی تُسیں اُوہناں نوں اِنج گھور گھور کے ناں تَکو'' اوہ پورا زور لا کے چیکیا تے اوس عجیب بُڈھے دا مونہہ ویکھن لگا۔

بڈھے نے نہ چاہندیاں ہوئیاں ملر وَل ویکھیا تے چانچک اوس مونہہ تے جیس تے ہُن تائیں کسے قسم دا کوئی تاثر پیدا نہیں ہوئیا سی، اوس تے کسے ڈراؤ خیال، کسے بے چین ہلچل دےاں نشانیاں ظاہر ہوئیاں ہوون۔ ہتھ پیر پھُل گئے، اوہ کنبدے کنبدے جھُکیا پئی ہیٹ چَک لیئے، چھیتی چھیتی اوہنے نے ہیٹ تے سَوٹی سمبھالی تے اپنی کرسی توں اُٹھ کھلوتا۔۔۔۔۔۔ اک رحم دی منگت، نمانی مسکراہٹ دے نال جیہڑے بھک منگے دے مونہہ تے آ جاندی اے جیہنوں غلط تھاں بیہہ جاون دے پاروں اُٹھا دِٹا گیا ہووے، اوہ کمرے توں نکلن لئی کھلو گیا۔ وچارے بُڈھے دی ایس بے زبان تے فرمانبردار پھُرتی وِچ کجھ اِنج دی پیڑ سی پئی اوہدے تے ضرور ترس آجاندا، ویکھن والے دا دِل مسوسیا جاندا۔ اوتھے ساریاں لوکاں دا ورتارا، جیہناں وِچ آپ ایڈم ایوانچ وی شامل سی، چھیتی بدل گیا۔ ایہہ گل کھُل گئی سی پئی بڈھا کسے بندے دی توہین کرنا تے دور دی گل ، ایس گل دا ہر وقت احساس رکھدا سی جو اوس نوںکدی وی بھک منگے وانگوں کڈھ دِتا جا سکدا اے۔

ملر اک نرول دل تے دِیالو بندہ سی۔

'' نہیں نہیں'' اوہنے بڈھے نوں حوصلہ دیندے ہوئے اوہدی کنڈ تے تھاپڑی دِیندیاں ہوئیاں کیہا'' بیٹھو۔۔۔۔ویکھو ناں۔۔۔ اوہ مسٹر شوتس تے صرف ایہہ کہہ رہیا سی پئی اُوہناں نوں گھورو ناں۔۔۔۔سرکار دربار وِچ ناں عزت دار بندے ہوئے نیں اوہ''

لیکن وچارا خؤرے ایہنوں سمجھ نہ سکیاتے پہلے توں ودھ بَوندل گیا تے اپنا رومال فرش توں چکن لئی جھکیا، رومال کیہ سی نیلے رنگ دی اک لیر سی جیہڑی اوہدے ہیٹ توں نکل کے زمین اُتے ڈِگ گئی سی۔ اوہنے اپنے کُتے نوں واج ماری جیہڑا اجے تائیں فرش تے مُوندھاپیا سی۔ انج جاپدا سی پئی کُتا نَساں پنجیاں تے پائے ڈونگھی نیندرے پیا اے۔

''ازورکا، ازورکا!'' بزرگ نے دُکھی ہوکے آکھیا تے اپنی سَوٹی اوہنوں چوبھی پر کُتا ایہدے تے وی ناں ہِلیا۔

سَوٹی بزرگ دے ہتھوں ڈِگ پئی۔ اوہ گَوڈیاں بھار مُوندھا ہوئیا، آ کڑیا تے ازورکا دا سِر اپنے دونواں ہتھاں نال چُکیا۔ بے چارہ ازورکا! اوہ موئیا پیا سی۔ ازوکا چُپ چپیتے اپنے مالک دے پیراں وِچ مر گیا، بُڈھیپے توں مریا ہووے گا یاں خؤرے بھُکھ دا ماریا دنیا چھڈ گیا ہووے گا۔ بُڈھے نے اوس مرے کُتے نوں ساہ گھُٹ کے انج ویکھیا جیویں اوہدے تے بجلی ڈِگ پئی ہووے، جیویں اوہدی سمجھ نہ آرہیا ہووے پئی ازورکا سچی مر گیا۔ فیر اوہنے ہولے جیہے پرانے سیواکار تے سنگی دے کول گَوڈے لائے تے اپنی پیلی گلھ کتے دے مرے ہوئے مونہہ نال لا دِتی۔ کجھ چر چپ رہی۔ اسیں سبھ متاثر ہو گئے۔ اوڑک بے چارہ بُڈھا اُٹھیا۔ اوہدا مونہہ پیلا ہوگیا سی تے اوہ آپ وِچھوڑے توں کنب رہیا سی۔

(چلدا)


Share |


 

Depacco.com


 

 

Your Name:
Your E-mail:
Subject:
Comments:


Support Wichaar

Subscribe to our mailing list
نجم حسین سیّد
پروفیسر سعید بُھٹا
ناول
کہانیاں
زبان

 

Site Best Viewd at 1024x768 Pixels