Punjabi Wichaar
کلاسک
وچار پڑھن لئی فونٹ ڈاؤن لوڈ کرو Preview Chanel
    



مُڈھلا ورقہ >> شاہ مُکھی وچار >> ناول >> بہشتی لارا >> بہشتی لارا: ملاپ (اخیرلی قسط)

بہشتی لارا: ملاپ (اخیرلی قسط)

عبدالحلیم شرر
October 29th, 2007
زمرد: سرکار ایہہ کم میری ذمے واری اے، میتھوں اڈ ہور کوئی راہ نہیں جاندا پر اپنے نال دیاں نوں حکم دے دیو کہ جدوں تیکر محل وچ وڑ نہ جاون کوئی کھپ نہ پاوے۔ جے پہلوں پتہ لگ گیا تے محل دا پھاٹک بند کر دتا جاوے گا تے قلعے ول جانا اوکھا ہو جاوے گا۔
زمرد دے آکھن موجب ہلاکو خان نے ساریاں نوں ہولی ہولی ٹُرن دا حکم دے دتا تے قلعے ول نوں ٹُر پئے۔ حسین اگے اگے سی اوہدے مگر ہلاکو خان تے سجے پاسے بلغان خاتون تے کھبے پاسے زمرد سی تے اوہناں دے مگر پنج ہزار تاتاریاں دا جتھا سی جیہڑے ہولی ہولی ٹُرے جا رہے سن۔
پُل تے اپڑ کے زمرد نے پھاٹک دا جندرا کھولیا تے فیر زمرد دے دسن موجب اک سوہنے جہے راہ توں ہندیاں اک ذخیرے وچ اپڑے جتھے رُکھاں دے وچ خورشاہ دے محل دا بُوہا لُکیا ہویا سی۔ بُوہا ویکھدیاں ای سارے نس کے اندر جا وڑے تے ایس توں پہلوں کہ کسے نوں پتہ لگدا اندر باغ وچ پہنچ گئے۔
اہناں نوں ویہندیاں ای کجھ راکھے اسلحہ لے کے نسے پر جدوں پتہ لگا کہ ایہہ تاتاری نیں تے ڈر کے پچھانہہ نوں نس پئے۔ دو چار مارے گئے تے باقیاں نے سارے محل وچ بھاجڑ پا دتی۔ قلعے وچ مذہبی عید دیاں رسماں ہو رہیاں سن۔قلعے دے تے باہرلے واہو لوک اکٹھے سن جے بھورا سُرت نال کم لیا جاندا تے لڑائی وی ہو سکدی سی۔ پر اوہنیں دنیں تاتاریاں دا رعب سارے جگ وچ سی۔ اوہناں دے قلعے وچ وڑن دا سُندیاں سار ای ساریاں نوں اپنی اپنی پئے گئی۔ آپوں خورشاہ وی کھلوتا خطبہ پڑھ رہیا سی، منبر توں اُتر کے کسے پاسے لُکن لئی نس پیا۔
ہن قلعے وچ بھاجڑ پئے گئی سی تے ہر پاسے قتلام ہو رہیا سی۔ نیانے سیانے سارے وڈھے ٹُکے جا رہے سن تے زنانیاں وین پا رہیاں سن۔ کسے نوں اپنی سُرت نہیں سی تے اوہ سپاہیاں دے جان بخشی لئی ترلے پا رہے سن۔
ایہہ قتلام ویکھ کے زمرد دیاں وی چیکاں نکل گئیاں۔ اوہنوں ڈریا ویکھ کے بلغان خاتون اوہدے کول آئی تے آکھن لگی، ''زمرد مینوں پتہ ہندا کہ توں اینی تھڑ دلی ایں تے میں تینوں نال لیاؤندی ای ناں''
زمرد: (روندیاں ہوئیاں) شہزادی ایہہ سارا میرا کیتا کرایا اے۔ جیہڑی رت وی ڈُلھ رہی اے اوہدا گناہ میرے سر ای پینا۔
بلغان خاتون: ایہہ تے تیرے دل دا ڈراوا اے، نہیں تے اہناں نوں مارنا گناہ نہیں۔ ایہہ تے سوچ کہ اسیں ایس ویلے کیہو کیہو جہے مقدس بزرگاں دے قتل دا بدلہ لے رہے آں، جنے لوک ایتھے مارے جاون گے، اوناں ای اوہناں بزرگاں دیاں روحاں ساڈے لئی دعا کرن گیاں۔
زمرد: جو کجھ وی اے میرے کولوں ایہہ نہیں ویکھیا جاندا۔
بلغان خاتون: توں اوہناں ظلماں نوں وی ویکھ جیہڑے اہناں ظالماں نے جگ تے کیتے نیں۔
کجھ چراں وچ ای قلعے دی ادھی توں ودھ آبادی ماری گئی، ہر پاسے لوتھاں تڑف رہیاں سن۔ تے تاتاری حالے وی وڈھ ٹُک کر رہے سن۔
ہن ہلاکو خان اوسے منبر تے کھلوتا سی جیہدے تے خورشاہ کھلوتا خطبہ دے رہیا سی۔ لہو نال لبڑی تلوار اوہدے ہتھاں وچ سی۔ اوہدی بھین منبر دے نیڑے اوہدے کول ای کھلوتی سی۔ حسین بھاویں فوجی بندہ نہیں سی پر فیر وی اوہنوں وی دل دا ساڑ کڈھن دا واہوا موقع لبھا سی۔ اوہ اوہناں بندیاں نوں لبھدا پھردا سی جیہڑے اوہنے پہلوں ای متھ لئے سن۔ اچن چیتی اک بندہ نس کے اوہدے نال چمبڑ گیا تے آکھن لگا،
''حسین مینوں بچا لئے۔ مینوں پتہ اے توں معرفت دے رُکھ دی ٹہنی آں''۔ حسین سمجھ گیا کہ ایہہ کاظم جنوبی اے۔ اوہدا دل تے کیتا کہ اکو ای وار وچ اوہدی دھون لاہ دیوے فیر سوچیا خورے ایہدے کولوں طور معنی تے علی وجودی دا پتہ لگ جاوے۔ کجھ موہ وکھاؤندیاں اوہدے کولوں طور معنی دا پچھیا۔ اوہنے سر چُک کے ویکھیا تے فیر اک مندے حال بُڈھے ول سینت ماری جیہڑا ننگے سر بیٹھا سی۔ فیر حسین دے پیریں پئے کے آکھن لگا مینوں پناہ دے۔ حسین نے اکو وار وچ اوہدی دھون لاہ چھڈی۔
کاظم جنوبی نوں تڑفدا چھڈ کے اوہ اوس بڈھے ول چلا گیا۔ اوہنوں گلوں پھڑ کے دھرویا تے آکھن لگا، ''اج تے میں ستر ہزار پردے آپے کھول لئے تے طور سینا نوں ویکھ لیا''۔ ایہہ سندیاں ای اوہنے حیرانی نال حسین نوں ویکھیا تے پچھیا، '' توں کون ایں جواناں؟ لگدا اے توں جانوں ایں۔''
حسین: ہاں بڑی چنگی طرحاں جاندا آں۔ پر توں مینوں نہیں سیہانیا؟
طور معنی: نہیں
ایہہ سندیاں ای حسین نے کاوڑ وچ آ کے اوہدے منہ تے تُھک دتا تے آکھیا، '' اک اوہ ویلا سی جدوں میری صورت ویکھے بناں ای پچھان گیا سیں، تے اج ویکھ کے وی نہیں پچھاندا؟ تیرا سارا بھید کھل گیا اے دھوکھے بازا''۔ جواب وچ طور معنی حسین دے پیر چُمن رحم منگن لگ پیا۔
حسین نے آکھیا ''ایہہ نہیں ہو سکدا توں اک فتنہ ایں جیہدے توں جنی چھیتی ہو سکے جہان نوں پاک کر دینا چاہی دا اے۔'' ایہہ آکھ کے حسین اوہدے سینے تے چڑھ بیٹھا، تلوار اک پاسے رکھ دتی تے لک نال بدھا خنجر کڈھ کے آکھن لگا، '' ایہو ای اوہ فدائیت دا خنجر اے جیہڑا مینوں دتا سی۔ ایہدے نال ای میں امام ناصر الدین احمد ورگے بندے دی جان لئی سی ہن ایسے نال ای تینوں وی ماراں گا۔'' ایہہ آکھ کے اوہنے خنجر اوہدے سینے وچ گڈ دتا تے اپنی تلوار چک کے اُٹھ پیا۔
حالے چنگی طرحاں کھلوتا وی نہیں سی کہ ویکھیا کہ کجھ وتھ تے ہلاکو خان دے کول ای اک تاتاری کسے بُڈھے نوں دھرو رہیا اے۔ اوہنوں ویکھدیاں ای حسین نے پچھان لیا تے اُبڑواہے اودھر نس پیا۔ علی وجودی دی پگ پھڑ لئی تے آکھیا، '' ایہہ میرا مجرم اے''۔
تاتاری: کاہدے لئی؟ پھڑیا میں تے مجرم تیرا ہو گیا؟
حسین: آہو، ایس لئی کہ ایہہ میرا پرانا جرم دار اے۔
ایہہ سُن کے ہلاکو خان نے اوس تاتاری نوں سینت ماری کہ ایہہ قیدی حسین نوں دے دیوے۔ حسین نے علی وجودی دے عمامے نوں کھچیا تے پچھیا، '' پچھانیا مینوں؟''
علی وجودی بوندلیا پیا سی۔ حسین دی واج سندیاں ای پچھان کے آکھن لگا، '' اوئے حسین! میں تے تینوں ای لبھ رہیا سی۔ جدوں مینوں تیرے الموت دے قلعے چوں کڈھے جاون دا پتہ لگا تے مینوں بڑا ہرکھ لگا۔ جے توں میرے کول آ جاندا تے انج نہ ہندی تیرے نال''۔ اوہنوں نہیں سی پتہ کہ حسین ہن اوہدے عقیدے دے خلاف ہو گیا اے۔ اوہ حسین نوں اوہو پرانا مرید ای وچار رہیا سی۔
حسین: پر سرکار تہانوں تے ساریاں گلاں غیب توں پتہ لگ جاندیاں نیں۔ تہانوں تے آپے پتہ لگ گیا ہونا ایں کہ میں کتھے کھجل ہندا پھرداں۔
ایہہ سن کے علی وجودی نے حسین نوں گھوریا تے آکھیا، ''غیب توں اوس بندے بارے پتہ لگدا اے جیہنوں دل کھچ پاوے۔ میں کدی تیرے بارے دھیان ای نہیں دتا فیر''
حسین: پر مینوں ایہہ آس نہیں سی کہ میرے ورگے مرید نوں تسیں اکلا چھڈ دیو گے۔
علی وجودی نے نموشی نال سر نیواں لیا تے آکھن لگا تینوں ہن رحم کرنا چاہی دا اے۔
ایس جواب تے حسین نوں بڑی تپ چڑھی پر اوہنے آپنے آپ نوں قابو کیتا تے آکھیا۔ '' رب ظلم نوں پسند نہیں کردا ایسے لئی امام نجم الدین نیشاپوری دی روح اج وی آکھدی اے کہ میرا لہو علی وجودی دے سر اے''
فیر حسین نے اوہو ای خنجر کڈھ لیا تے اوہدیاں اکھاں اگے کردیاں آکھیا، '' ایہو ای خنجر اے جیہڑا توں مینوں دتا سی۔ ہن ایہو تیرے سینے وچ وی لتھے گا۔ اہنوں چنگی طرحاں پچھان لئے تیری اخیر ہوون والی اے''۔
علی وجودی: مینوں نہ مار۔ ہن میں کدے وی باطنیہ مذہب دی گل نہیں کراں گا۔
حسین: پر تیرا ایہہ وعدہ میرے ہتھوں تیرے کروائے ہوئے خون تے نہیں پرتا سکدا۔
ایہہ آکھ کے اوہنے علی وجودی نوں ڈھا لیا تے سینے تے چڑھ بیٹھا۔ خنجر اوہدیاں اکھاں اگے کر کے آکھن لگا، '' پچھان لے ایہہ تیرا ای خنجر اے''۔ علی وجودی نے گھابر کے اکھاں میٹ لئیاں تے حسین نوں آکھیا، '' رب دا ناں ای مینوں چھڈ دے، میرے تے رحم کر''۔
حسین: نہیں، جیہدے دل وچ رب دا خوف نہیں اوہدے تے ترس کھانا گناہ اے۔
علی وجودی: تے ظالما مینوں چھیتی مار دے ایس عذاب توں جان چُھٹے۔
حسین: میں تینوں موت دا چنگی طرحاں تماشہ وکھا کے ماراں گا۔
اخیر جدوں حسین نے ویکھیا کہ واہوا چر ہو گیا اے تے نیڑے تیڑے قلعے دی ساری آبادی قتل ہو گئی اے تے اوہنے خنجر علی وجودی دے سینے وچ گڈ دتا۔ فیر اوہ ہلاکو خان کول آ گیا۔ ہن تاتاریاں نوں مارن لئی کوئی بندہ ای نہیں لبھ رہیا سی تے اوہ جانوراں وانگوں ایدھر اودھر لبھدے پھردے سن کہ کوئی لبھے تے اوہنوں مارن۔
ہن خورشاہ دی واری سی تے اوہ اوہنوں ای لبھ رہے سی۔ اخیر اک تاتاری تہہ خانے وچوں کڈھ لیایا اوہنوں۔ جیویں ای اوہ ہلاکو خان دے ساہمنے آیا، حسین نے اوہنوں مارن دا ارادہ کیتا پر ہلاکو خان نے اوہنوں ڈک دتا۔
ہلاکو خان: ایہہ ایتھوں دا بادشاہ اے تے لاچار ہو کے پناہ منگدا آیا اے۔ ایس لئی ایہنوں چھڈ دینا چاہیدا اے۔
حسین: سرکار! جے ایہہ بچ گیا تے جہان اُتے اک وڈا فتنہ بچ جاوے گا۔ ایہو سارے فساد دی جڑ اے۔
ہلاکو خان: ہن ایہدے نال دے ای نہیں رہے تے ایہہ کیہ کرے گا؟
حسین: ایہہ گل نہیں اے۔ سارے جگ تے ایہدے مرید کھلرے ہوئے نیں۔
ہلاکو خان: جتھے جتھے وی ایہدے منن والے نیں میں اوہناں نوں وی مکا دیواں گا۔ پر ایہدے لئی ایہو سزا بڑی اے کہ ایہنوں دیس نکالا دے دتا جاوے۔ فیر خورشاہ نوں آکھیا، '' تیرا فتنہ تے بوہت وڈا اے پر تیرے تے ترس کھا کے تینوں بخش دیناں۔ نال ای حکم دیناں کہ ترکستان چلا جا جتھے تینوں کوئی مرید نہ لبھے۔ ایتھے جنیاں زنانیاں نیں اوہناں وچوں تینوں کوئی وی نہیں دتی جاوے گی۔ ترکستان جا کے بھاویں کسے تاتاری زنانی نال ویاہ کر لویں۔''
جدوں قلعہ ویہلا ہو گیا تے تاتاری لُٹ مار کرن تے محلاں نوں ساڑن لگ پئے۔ ساری جنت ساڑ کے سواہ کر دتی گئی۔
اپنا ساڑ کڈھ کے حسین جدوں زمرد دے کول گیا تے اوہ بڑی پریشان سی۔ اوہنوں ویکھ کے پچھن لگا، '' زمرد ہن کیوں پریشان ایں؟''
زمرد: اینا خون خرابہ ہو گیا اے تے توں پچھدا ایں پریشان کیوں آں؟
حسین: اہناں ظالماں دی بربادی تے خوش ہونا چاہی دا اے یاں پریشان؟
زمرد: توں ای خوش ہو لا جیہدا دل رب نے پتھر دا بنایا اے۔ میں تے کدی اینی بربادی دا سوچیا وی نہیں سی۔
حسین: اچھا ہن دس کیہ کرنا اے اگے؟
شہزادی بلغان خاتون کول ای کھڑی سی۔ ایہہ سندیاں ای کول آ کے آکھن لگی، '' ارادہ کاہدا! ہن تسیں دوہویں میرے نال چلو۔ زمرد نوں میں بھیناں وانگوں رکھاں گی تے تینوں وی کوئی تکلیف نہیں ہووے گی۔''
زمرد: نہیں شہزادی! اسیں دوہاں نے بڑے گناہ کیتے نیں۔ حج لئی گھروں نکلے سی، تقدیر نے مصیبتاں دے وس پا دتا۔ ہن ساڈا فرض اے کہ پہلوں حج کر لیئے فیر کوئی ہور کم کراں گے۔ جے حیاتی دے چار دیہاڑے ہور باقی نیں تے ایہہ بھار لاہ کے اسیں اوتھے قراقرم وچ ای تہاڈے کول آ جاواں گے۔ جدوں تیکر میں رب کولوں معافی نہ منگ لواں دل نوں سکون نہیں آوے گا۔
حسین: زمرد ٹھیک آکھدی اے۔ میرا دل وی مینوں لعنتاں پاؤندا اے۔ خورے رب دے گھر جا کے دل نوں سکون لبھ جاوے۔
بلغان خاتون: کیویں دساں۔ تہاڈے توں نکھڑن نوں دل نہیں کردا۔ پر ہن تسیں فرض پورا کرن لئی جانا ایں تے روکنا وی نہیں چاہی دا۔ پر میری اک گل من لوو۔
زمرد: جو تہاڈا حکم ہووے گا اوہنوں مننا ساڈا فرض اے۔
بلغان خاتون: تسیں دوہویں ویاہ کرن دا سوچ کے نکلے سی۔ میں چاہنی آں کہ نکھڑن توں پہلوں تہاڈا ویاہ کر دیواں تاں جے وطن پرتن توں پہلوں مینوں پک ہو جاوے کہ تسیں اک ہو گئے او تے ایہو یاد کر کے میں دل خوش کر لیا کراں گی کہ تہاڈیاں تانگھاں میرے ہتھوں توڑچڑھیاں۔
ایہہ اک ایہو جہی گل سی جیہدے توں کسے نے نانہہ نہیں سی کرنی۔ حسین نے تے اوسے ویلے ہاں کر دتی پر زمرد نے شرما کے سر نیواں لیا تے آکھن لگی، '' میں تے تہاڈی نوکر آں، جو آکھو گے من لواں گی''۔
اگلے دن سویرے ہلاکو خان نے جت دی خوشی وچ تے مال ونڈن لئی اک بڑا وڈا جشن کیتا۔ تے ایسے جشن وچ حسین تے زمرد دا نکاح وی پڑھایا گیا۔
ایس توں مگروں سارے آپو آپنے راہ پئے۔ بلغان خاتون اپنے جتھے دے نال قراقرم دے راہ پئی۔ ہلاکو خان اپنی فوج نوں لے کے آذربائیجان ول چلا گیا۔
حسین تے زمرد فیر اوسے طرحاں جویں پہلوں گھروں نکلے سی، حج کرن چلے گئے۔ رب دے گھر جا کے دوہاں نے رب کولوں رو رو معافیاں منگیاں۔
دل دا بھار ہولا کر کے دوہیں پچھانہہ پرت آئے تے کجھ دیہاڑے اپنے شہر آمل وچ رہے۔ فیر باقی حیاتی قراقرم وچ جا کے شہزادی بلغان خاتون کول لنگھائی۔
٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭

Share |


 

Depacco.com


 

 

Your Name:
Your E-mail:
Subject:
Comments:


Support Wichaar

Subscribe to our mailing list
نجم حسین سیّد
پروفیسر سعید بُھٹا
ناول
کہانیاں
زبان

 

Site Best Viewd at 1024x768 Pixels