Punjabi Wichaar
کلاسک
وچار پڑھن لئی فونٹ ڈاؤن لوڈ کرو Preview Chanel
    



مُڈھلا ورقہ >> شاہ مُکھی وچار >> ناول >> بہشتی لارا >> بہشتی لارا: بدلہ

بہشتی لارا: بدلہ

عبدالحلیم شرر
October 29th, 2007

ایہہ سُن کے زمرد دیاں اکھاں ہنجواں نال بھر گئیاں تے ہرکھی ہوئی واج وچ آکھن لگی '' میرے بھاگاں وچ ای ایہہ سی کہ تینوں دھوکہ دیندی''۔ زمرد نوں ہرکھیا ہویا ویکھ دے حسین دے دل تے سٹ جہی وجی تے اُبڑواہے اُٹھ کے اپنی معشوق دے ہنجو پونجھدیاں آکھن لگا، ''زمرد مینوں نہیں سی پتہ کہ ایس سوال نال تینوں ہرکھ ہووے گا۔ میں وعدہ کرناں کہ فیر کدی وی ایہو جہی گل نہیں کراں گا۔''

زمرد: توں تے پھٹاں تے لُون چھڑکدا ایں۔ ہن تیکر توں سارا کجھ پچھ لیا پر ایہہ نہ پچھیا کہ تیتھوں نکھڑ کے میں نکھٹڑی تے کیہ بیتی۔ تینوں تے کھلہہ سی۔ جگ تے پھردا سی۔ پر میں تے بندی وچ سی۔ تے کیہ دساں کیس سیاپے نوں پئی سی۔ ایہہ میرے وس وچ نہیں سی کہ کسے نوں ایس گل دی سینت وی مار سکاں۔ (ایہہ آکھ کے زمرد فیر روون لگی)
حسین: (زمرد نوں گل نال لا کے تے ہنجو پونجھ دے) میرے کولوں بھل ہوئی کہ ایہہ گلاں تیتھوں نہ پچھیاں۔ جو کجھ میں پچھیا اے اوہ وی جان کے نہیں پچھیا سگوں حیرانی نال آپے مونہوں نکلدا گیا۔ ایس بے سُرتی وچ کوئی بھل ہو گئی اے تے معاف کر دے مینوں۔

زمرد: ہن توں ایہہ قصہ چھیڑ ای لیا اے تے فیر سُن۔ ایہہ باغ فدائیاں تے باطنیاںدے منن موجب جنت اے پر جے سچ پچھیں تے ایہہ الموت دے شاہاں دی موجاں مانن دی تھاہر تے اوہناں دے حرم وانگوں اے۔ ڈیڈھ سو ورھے دے جتناں نال ایہدی رونق دنوں دن ودھدی جا رہی اے۔ کیوں جے ایس تھاہر توں مذہبی کم لیا جاندا اے ایس لئی ہر شئے بناؤن وچ ایہہ جتن کیتا گیا اے کہ ایہنوں ویکھ کے بندہ بھنبھل بھوسے پئے جاوے۔

ایہہ محل تے ماڑیاں جیہڑیاں سونے چاندی تے لعلاں دیاں بنیاں جاپدیاں نیں اہناں تے اُکا سونے چاندی دا رنگ چاڑھیا ہویا اے باقی تے اوہو ای مٹی روڑے نیں۔
تے ہور وی جو کجھ کھیڈ تماشے نیں ایتھے اودوں ای کیتے جاندے نیں جدوں کسے نوں جنت دی سیر کراؤن لئی لیایا جاندا اے۔
حسین: ایہہ تے بڑا وڈا دھوکہ ہے! لوکاں دی تے آپے مت ماری جانی اے۔ اچھا زمرد! توں جنت دیاں گلاں دسن وچ اپنی کتھا تے سناؤنی بھل ای گئی۔
زمرد: میری کیہ پچھدا ایں۔ ایہہ میرا ای دھن جگرا سی کہ ایہہ سارا کجھ جر گئی۔ جے کوئی ہور ہندا تے مٹی وچ رُل جاندا ہُن تائیں۔
حسین: نہ سوہنیئے ایہو جہیاں گلاں نہ کر، میرا دل دُکھدا اے۔ رب دا شکر اے کہ سارے دھونے دھوتے گئے تے اسیں اک واری فیر مل گئے۔

زمرد: اصلوں تاں میں اُکا حور بناؤن لئی لیاندی گئی سی۔ خورشاہ تے اوہدے درباری سدا ای سوہنیاں زنانیاں بھالدے نیں تاں جے اوہناں دے حسن نال جنت وچ لوکاں لئی ہور کھچ پائی جاوے۔ جدوں میں خورشاہ ساہمنے پیش کیتی گئی تے ماڑی قسمت میں ساریاں نالوں ودھ سوہنی سی۔ اوہنے سوچیا مینوں اپنے لئی رکھ لوے۔ میں ایہہ سن کے حدوں ودھ ہرکھ گئی تے دل وچ متھ لیا کہ بھاویں ٹوٹے کر دین ایہہ بے عزتی نہیں کرواؤنی۔ پہلوں تے مینوں ون سونے لوبھاں وچ پھساؤن دا جتن کیتا گیا۔ مینوں آکھیا کہ اوہدی بی بی بن جاواں تے میرے سر تے تاج رکھیا جاوے گا تے میں رانی بن جاواں گی پر میں نہ قبولیا۔ جدوں اوہ میرے ولوں بے آسا ہو گیا تے فیر مینوں ون سونے پھٹ لائے جاون لگے۔ ڈھائی مہینے ایسے حال وچ لنگھے کہ ہر گھڑی موت نوں اڈیکدی سی۔
فیر زمرد نے اپنے نال بیتی ہوئی اک اک گل حسین نوں دس دتی۔ جدوں اوہدی گل مکی تے حسین نے زمرد نوں ہک نال لا لیا۔
حسین: چنگا ہو گیا کہ اینیاں اوکڑاں مگروں آپاں فیر مل گئے۔ پر ہن میں اہناں ظالماں کولوں بدلہ لواں گا۔ جدوں تیکر بدلہ نہ لے لواں مینوں چین نہیں آوے گا۔ میرے گناہواں دا دھونا ایہو ای اے کہ میں جگ نوں خورشاہ، علی وجودی تے طور معنی دے پلیت وجود توں پاک کردیواں۔ جویں پہلوں اہناں لوکاں دا فدائی سی، ہن دین دا سچا فدائی ہوواں گا۔ اہناں دیاں تھاہراں تے جاواں گا تے اہناں لوکاں نوں جنت دی تھاں جہنم وچ گھلاں گا۔
زمرد: تینوں کدھرے جاون دی لوڑ نہیں۔ ہن عید قائم قیامت اے تے سارے ایتھے ای آئے ہوئے نیں تے اہناں نوں سزا دین دا سارا پربندھ وی ہو گیا اے۔ اج نماشیں تینوں موقع لبھ جاوے گا۔ شہزادی بلغان خاتون دے نال خورشاہ دے محل وچ تے قلعے وچ وڑ کے تناں نوں اکو واری مار دیویں۔
حسین: تینوں ایہہ ساریاں گلاں کیویں پتہ نیں؟
زمرد: حوراں تے جنت والیاں کولوں کیہڑی گل لُکی ہوئی اے۔ کئی حوراں خورشاہ دے محل وچ جاندیاں نیں تے جدوں پرتدیاں نیں تے سارا کجھ دس دیندیاں نیں۔ اچھا ایہہ دس کہ شہزادی دے نال کنی فوج آئی اے؟
حسین: فوج؟ تھوڑے جہے جوان ہوون گے۔

اینے وچ رولا پین لگا تے دوہیں گھابر کے باہر نکل آئے تے سپاہیاں دا جتھ ویکھ کے اوس محل ول نسے جتھے شہزادی بلغان خاتون آرام کر رہی سی۔
انج جاپدا سی جیویں جنت وچ قیامت آگئی ہووے۔ جتھے رونا پٹنا حرام دسیا جاندا سی اوتھے ہر پاسے پٹ سیاپا پیا ہویا سی۔ تاتاریاں دا اک وڈا لشکر جنت وچ آ وڑیا سی۔ سوہنیاں زنانیاں تے منڈے پھڑے جا رہے سن۔ زمرد شہزادی دے محل دا بوہا کھڑکاؤن ای لگی سی کہ اک وحشی اوہدے ول ودھیا۔ حسین کول کوئی ہتھیار تے ہے نہیں سی اوہ اپنا فدائیت دا خنجر لے کے اوہدے ول نسیا۔ پر دوہاں دی لڑائی توں پہلوں ای محل دا بوہا کھلیا تے شہزادی بلغان خاتون باہر نکلی تے تاتاری بولی وچ کڑک کے بولی ''رک جا''۔
شہزادی دی شکل ویکھدیاں ای تاتاری نس کے اوہدے پیراں تے جا ڈگا تے عرض کیتی کہ اوہ شہزادی نوں ای لبھ رہے سن۔

شہزادی: توں میرے نال دیاں وچوں ایں؟
تاتاری: نہیں
شہزادی: (خوش ہو کے) میرا بھرا پُج گیا؟
تاتاری: ہاں جی۔
اینے چر نوں تاتاریاں دا اک وڈا جتھہ نظریں آیا جیہناں وچ ننگی تلوار ہتھیں پھڑی ہلاکو خان آپوں وی سی۔ ہلاکو خان نوں آؤندیاں ویکھ کے بلغان نے اوہنوں جی آیاں آکھیا
بلغان خاتون: بھراوا توں کدوں آیاں؟ مینوں تے فکر لگی ہوئی سی۔
ہلاکو خان: توں آکھدی تے میں نہ آؤندا؟ تیری چٹھی ویکھ کے میں اچن چیتی آ گیا۔ جتن تے بتھیرا کیتا کہ سویرے تڑکے اپڑ جاواں پر نہ پج سکیا۔ چلو حالے وی بوہتی کویل نہیں ہوئی۔
ایس توں مگروں شہزادی نے زمرد تے حسین نوں ہلاکو خان دے قدماں تے سٹیا تے آکھیا، '' ایہناں لوکاں دی مدد نال ای میں ایتھے پجی آں''۔ ہلاکو خان نے اوہناں نوں چک کے ہک نال لایا تے آکھیا ''آپنی بھین ولوں میں وی تہاڈا شکرگزار آں''۔
دوہاں نے اوہدے پیر چُمدیاں آکھیا '' تہاڈے پاروں ای اسیں ایس بندی خانے توں چھٹے آں نہیں تے آس ای کوئی نہیں سی۔''

فیر ہلاکو خان نے شہزادی کولوں قلعے دا راہ پچھیا۔
بلغان خاتون: بھراوا توں تھکا ہویا ہوویں گا جھٹ آرام کر لے۔
ہلاکو خان: (ہسدیاں ہوئیاں) ساڈا آرام ایہو ہے کہ لڑن لئی کوئی چنگا میدان لبھے۔ جدوں تیکر جت نہیں جاندے اونی دیر کوئی شئے ساڈا تھکیواں نہیں لاہ سکدی۔
حسین: (بڑے جوش وچ اگانہہ ودھ کے) حضور اڈیکن دی لوڑ ای کوئی نہیں۔ مینوں اہناں لوکاں نے اہنے دھوکے دتے نیں تے میرے ہتھوں اینے گناہ کروائے نیں کہ جدوں تیکر اوہناں تن بندیاں نوں مار نہ لواں چین نہیں آوے گا۔
ہلاکو خان: اچھا دس تینوں کیہ دھوکا دتا گیا؟

حسین نے ساری واپری دا ویروا کیتا تے اخیر آکھیا کہ '' زمرد دی محبت دے ناں تے اینے دھوکے دتے گئے کہ جدوں تیکر جیوندا آں اپنے آپ نوں لعنتاں پاؤندا رہواں گا۔''
ہلاکو خان نے حیران ہندیاں آکھیا، '' سچی گل اے اہناں نے تے جگ نوں دھوکے تے فریب دے عجیب جہے جال وچ پھسایا ہویا اے۔ ہن ایس قلعے نوں فتح کرن مگروں میرا ارادہ ہے کہ ملاحدہ دے ایس گند توں سارے جگ نوں پاک کر دیواں۔''
حسین: جے ایہہ ہو جاوے تے رب تہاڈے توں بوہت راضی ہووے گا تے ایہہ جہان سدا لئی تہاڈا احسان منے گا۔
ہلاکو خان: تے فیر چلو۔ ہن کویل کرن نال نقصان وی ہو سکدا اے۔ ساڈی فوج جیہڑی قلعے دے باہر کھڑی اے فکر کر رہی ہووے گی۔

(باقی اگلی قسط وچ)

Share |


 

Depacco.com


 

 

Your Name:
Your E-mail:
Subject:
Comments:


Support Wichaar

Subscribe to our mailing list
نجم حسین سیّد
پروفیسر سعید بُھٹا
ناول
کہانیاں
زبان

 

Site Best Viewd at 1024x768 Pixels