Punjabi Wichaar
کلاسک
وچار پڑھن لئی فونٹ ڈاؤن لوڈ کرو Preview Chanel
    



مُڈھلا ورقہ >> شاہ مُکھی وچار >> ناول >> بہشتی لارا >> بہشتی لارا: راز دیاں گلاں

بہشتی لارا: راز دیاں گلاں

عبدالحلیم شرر
October 29th, 2007

زمرد: صبر کر۔ اچھا تے فیر ہویا ایہہ کہ توں اوتھے بے سُرت ہو گیا سی تے اوہ مینوں پھڑ کے ایتھے لے آئیاں۔ میں نہ ماری گئی تے نہ شہید ہوئی۔ پر تینوں میرے مرن دا پک کروان لئی اوہناں نے پہلوں میرے بھرا دی قبر وچ کجھ بدلی کیتی تے اوسے ویلے رات نوں میرا ناں پُچھ کے بھرا دے ناں دے نال میرا ناں وی پتھر تے اُلیک دتا۔ ایہدا ٹیچا اُکا ایہو ای سی کہ توں میرا کھیہڑا چھڈ دیویں تے اوتھوں ٹُردا ہوویں۔ ہر پچھن دسن والے نوں ایس وادی توں ڈراویں تے اہناں پریاں دا ڈر ہر کسے دے اندر پا دیویں۔

حسین: تے توں جیوندی ایں؟ (ایہہ آکھ کے اوہنے زمرد نوں سر توں لے کے پیراں تیکر گھوریا)
زمرد: (وٹ کھاندیاں) نہیں بھوتنی بن گئی آں۔ (حسین نے ایس گل دا کوئی جواب نہ دتا تے زمرد ساہ لے کے فیر شروع ہو گئی) تے تینوں دھوکھا دتا گیا تے مینوں اوہناں زنانیاں وچ رلا دتا جیہڑیاں ایتھوں دیاں حوراں اکھواؤندیاں نیں۔ کجھ دیہاڑیاں مگروں پتہ لگا کہ توں تے اوسے طرحاں میری قبر تے مجاور بن کے بیٹھا ایں تے جان ای نہیں چھڈ دا۔ فیر ایتھے ایس گل تے گوہ گوچرا کیتا گیا کہ تیتھوں کیویں جان چھڈائی جاوے۔ بوہتیاں نے آکھیا کہ قتل کر دینا چاہی دا اے۔ پر میں چال چلی تے ایہہ متھیا گیا کہ کسے ایہو جہے طریقے تینوں دیس نوں گھلیا جاوے کہ تینوں کوئی شک وی نہ ہووے تے وادی وی ویہلی کر دیویں۔ ایس سجھاء دا تت میری پہلی چٹھی سی جیہدے وچ تینوں میری وصیت پوری کرن دی عرضی کیتی گئی سی۔ اوہ چٹھی میرے ہتھوں ای لکھوائی گئی سی تے میرے کولوں گلاں پچھ کے اوہدا سرناواں لکھیا گیا سی۔ پر حسین! اوہ چٹھی لکھدے ویلے میں لُک لُک کے بڑا روئی سی۔ کیوں جے جاندی سی اپنے ہتھیں تینوں نکھیڑن دا پربندھ کر رہی آں۔ خیر اوہ چٹھی تینوں اپڑی تے پتہ لگا کہ توں تے اوسے طرحاں بیٹھا ایں تیرے تے کوئی اثر نہیں ہویا میری چٹھی دا۔
حسین: آہو کوئی اثر نہیں سی ہویا۔ زمرد! میں تے مر کے وی اوہ تھاں نہ چھڈ دا۔

زمرد: جدوں ایہہ پتہ لگا تے اوہ لوک فیر اک واری فکر مند ہو گئے۔ کئی واری مینوں آکھیا گیا کہ ایس سجھاء دا تے کوئی فیدہ نہیں ہویا ہن کیہ کریئے؟ ہن مینوں تے آپ کجھ سمجھ نہیں سی لگدی تے اندرو اندریں ڈردی وی سی کہ کدھرے ایہہ لوک تینوں مارن دا فیصلہ نہ کر لین۔ رب دا بھانا اوہنیں دنیں اک خبر آئی کہ امام نجم الدین نیشاپوری باطنیاں دے خلاف وعظ کر رہے ہین تے متے پکائے جا رہے سن کہ کسے فدائی ہتھوں اوہناں نوں قتل کروا دتا جاوے۔ ماڑی تقدیر میرے مونہوں نکل گیا کہ اوہ تیرے چاچا جی نیں تے تیرے مرشد تے استاد وی نیں۔ جویں ای ایہہ خبر ایتھوں دے بادشاہ خورشاہ نوں اپڑی تے اوہنے گویڑ لایا کہ جے امام تیرے ہتھوں قتل ہوون تے بوہتی چنگی گل اے۔ انج سارے جگ نوں پتہ لگ جاوے گا کہ باطنیہ مذہب دا دلاں تے کنا ڈونگھا اثر پیندا اے کہ بندے نوں اپنے ساکاں پیاریاں، استاد تے مرشد دی وی سار نہیں ہندی۔ تیرے خنجر نال اوہناں دا قتل ہونا اکو واری اہناں گلاں دا پک کروا سکدا اے کہ بھتیجے نے چاچے نوں، شاگرد نے استاد نوں تے مرید نے مرشد نوں بنا جھکدے ثواب سمجھ دے قتل کر دتا۔

زمرد نے ایتھوں تیکر آکھیا سی تے حسین نے اک ہؤکا بھریا تے ہنجو بھری واج وچ بولیا، '' کنے ہرکھ دی گل اے کہ میں اک بزرگ تے رب پچھانن والے مرشد دے لہو نال ہتھ رنگے۔ زمرد! ایہہ تیرے ای چاء وچ تے تیرے ای آکھن تے ہویا نہیں تے میں ایڈے وڈے ظلم دی جر
أت کدے نہ کردا''۔

زمرد: حسین! میں پہلوں وی آکھیا سی تے ہن وی آکھنی آں کہ ایس گناہ وچ مینوں نہ رلا۔ مینوں جدوں ایہہ چیتا آؤندا اے، دل کنب جاندا اے۔ ایس گل نوں جان دے۔ اک ہونی سی جیہنوں کوئی نہیں ٹال سکدا سی۔ میں جے تینوں ایہدے لئی آکھیا سی تے میں اپنے وس وچ نہیں سی تے جے توں راضی ہو گیا تے تینوں اپنی سُرت نہیں سی۔
حسین: (سینہ پٹدیاں) پر زمرد! ایہہ بہانے رب دے ساہمنے تے نہیں کیتے جانے۔ میں نہ سُرتی سی نہ بے سُرت۔ نظر آ رہیا سی کہ اک بوہت وڈا گناہ کر رہیاں، پر تیرا چاء دل نوں ہلُونی جاندا سی۔

زمرد: (اُبڑواہے گل ٹوکدیاں) فیر میرا ناں! رب دا ناں ای حسین مینوں اپنے نال نہ لے جا۔ میں جو کیتا اے مجبوری تے بے وسی وچ کیتا اے۔ میرا دل تے مینوں لعنتاں پاؤندا ای پیا اے تیرے مونہوں وی اوہو ای سُندی آں۔
ایہہ آکھ کے زمرد رون کرلاؤن لگی۔ حسین نے کاہلی نال اوہدے ہنجو پُونجھے تے آکھیا:
''زمرد! بے شک توں قصوروار نہیں۔ جے میں تیرا دل دکھایا اے تے مینوں معاف کر دے تے اگے دس کہ کیہ ہویا؟''
زمرد: (رومال نال ہنجو پونجھدیاں) فیر تینوں دُوجی چٹھی لبھی جیہدے وچ تینوں جودی پہاڑ دے کھوہ تے خلیل شہر دے تہہ خانے وچ چلہ کٹن تے فیر حلب جا کے شیخ علی وجودی نال ملن دی مت دتی گئی سی۔ اوہ چٹھی وی ایویں ای گھلی گئی سی کہ لکھ کے مینوں دتی گئی تے جدوں میں اپنے ہتھیں لکھ دتی تے میری قبر تے رکھوا دتا گیا۔

حسین: پر جے اینا ای کم سی کہ امام نجم الدین نیشاپوری قتل کر دتے جاون تے فیر مینوں اینے بھنبھل بُھوسے وچ کیوں پائی رکھیا تے میری راہ کیوں کھوٹی کیتی گئی؟
زمرد: ایس لئی بئی توں چاء چاء وچ انھا ہو جاویں۔ جے اینے چلے کٹواؤن تے بنا علی وجودی کول گھلیاں ای اک ورھا اُڈیکن لئی آکھیا جاندا تے توں کدی وی ایہہ کم نہ کردا۔
حسین: زمرد! تیرا موہ میرے دل وچ اینا سی کہ جیہڑے کم نوں آکھیا جاندا میں اوسے ویلے کرن لئی راضی ہو جاندا۔
زمرد: ایہہ تے اوہناں نوں نہیں سی پتہ کہ توں اینا جُھڈو ایں تے تیرا اخلاق اینا ماڑا اے۔

حسین: زمرد تینوں کیہ دساں، مینوں تیریاں گلاں دا وساہ ای نہیں۔ اہناں اکھاں نے ایہو ایہو جہیاں کرامتاں تے بندے دی عقل توں باہریاں گلاں ویکھیاں نیں کہ اہناں لوکاں دی رب مانتا نوں ردن دی جر
أت ای نہیں ہوئی۔ جیہناں کھوتیاں تے اسیں ایتھے آئے سی اوہ تے مر گئے سی پر مینوں اک چنگا بھلا تگڑا کھوتا اوسے رُکھ نال بدھا لبھا تے اوہ اینا سوہنا تے تکھا سی کہ اوس ویلے مینوں ایہو جاپدا سی کہ میرے لئی اُچیچا رب کولوں آیا اے۔
زمرد: اوہ کھوتا ایتھوں ای گھلیا گیا سی۔ جیس ویلے تیرے ناں دی چٹھی قبر تے رکھوائی گئی سی اوسے ویلے اوہ کھوتا اک ہور راہ توں دی گھل کے اوس اُکھ نال بنھوایا گیا سی۔

حسین نے حیرانی نال ایس جواب نوں سُنیا تے آکھیا '' عجیب گل اے میرا شک فیر وی نہیں نکلدا۔ شیخ علی وجودی نوں میرے سارے حالات کیویں پتہ لگ گئے۔ اوہ ایتھوں دس ہزار کوہ دی وِتھ تے نیں۔
زمرد: تیرے جاون دے نال ای اوہنوں سارا کجھ لکھ کے گھل دتا گیا سی۔ اوہنوں دسیا گیا سی کہ امام نجم الدین دے بھتیجے تے شاگرد تے مرید کولوں اوہناں نوں قتل کرواؤنا اے تے اوتھے اپڑن توں پہلوں توں جودی پہاڑ دی کھوہ تے خلیل دے تہہ خانے وچ چلہ کٹیں گا۔ ایہہ ساریاں گلاں اوہنوں ہور راہیں پتہ لگ گئیاں سن پر اوہنے غیب دانی تے کرامت دی شان وکھا کے تینوں موہ لیا۔

حسین حالے وی بڑا حیران سی۔ اوہدا شک نکلدا ای نہیں سی۔ زمرد گل کر کے چپ کر گئی تے اوہ سوچاں وچ ڈُبیا رہیا۔ فیر آکھن لگا توں سچ آکھدی ایں یاں مینوں دھوکھا دے رہی ایں؟ مینوں تے اپنی لنگھی حیاتی اک سُفنا جاپدی اے۔ کیہ میں اینا ای جُھڈو آں کہ ایس جال وچ پھس گیا۔ پر زمرد جے ایہہ ساریاں گلاں سکھایاں ہوئیاں سی تے شیخ علی وجودی نوں ایہہ کیویں پتہ لگا کہ مین خلیل شہر دے مجاوراں ہتھیں چڑھ گیا سی؟

زمرد: توں بڑا سدھا سادھا ایں، میں ایہدی وجہ بنا جانن دے ای سمجھ گئی تے توں نہ سمجھیا۔ پر اصل وچ توں وی مجبور ایں۔ تیرے دل تے دماغ تے ہر پاسیوں اینا اثر پا دتا گیا اے کہ تیرے اندروں ایہہ گلاں اوکھیاں ای نکلن گیاں۔ تینوں نہیں پتہ باطنی سارے جگ وچ کھلرے ہوئے نیں۔ علی وجودی دے نال توں پورا اک سال لنگھایا اے تینوں تے پتہ لگ جانا چاہی دا سی۔
حسین: آہو میں ویکھیا سی سارے جگ چوں اوہدے منن والے آؤندے سی تے لک لکا کے رات براتے اوہنوں مل کے چلے جاندے سی۔
زمرد: ایس توں ای سمجھ سکدا ایں کہ اوہدے کول خبراں لین دے کنے وسیلے نیں۔

حسین: مینوں حیرانی ایس گل دی نہیں۔ ایس گلوں حیران آں کہ شیخ کہندا سی کہ اوہدے آکھن تے ای باطنیاں نے دھاڑا مار کے مینوں اوتھوں کڈھایا سی۔
زمرد: حیرانی دی کوئی گل نہیں۔ وجودی نے ای تینوں چھڈاؤن لئی اپنے منن والیاں کولوں دھاڑا مروا کے تینوں چھڈایا ہونا ایں۔
حسین: زمرد! ہرکھ والی گل اے کہ ایہہ سارا جھوٹھ سی۔ شیخ علی وجودی ورگا بندہ وی اینا دھوکھے باز۔ میں امام نجم الدین کول وی رہیا آں پر جیہڑی گل مینوں شیخ علی وجودی وچ نظریں آئی امام نجم الدین تے اوہدے کولوں کھیہ کے وی نہیں لنگھے۔

زمرد: انج ای ہویا ہونا ایں۔ پر گل ایہہ سی کہ امام نجم الدین تے سدھے سبھا سارا کجھ آکھ دیندے ہوون گے اوہناں کدی کسے تے اثر پاؤن دا جتن نہیں کیتا ہونا، تے شیخ علی وجودی دا ہر اکھر اثر پاؤن لئی ہندا ہووے گا۔ دھوکھے باز دیاں گلاں عام ویہار دے بندے نالوں بوہتا ای سوادی ہندیاں نیں۔

حسین: ہن تے ساری حیاتی دا پچھتاوا اے۔ پر کیہ دساں، ایہہ ساریاں گلاں تے حالے وی سُفنا ای جاپدیاں نیں۔ طور معنی تے اوہدے نورانی محل دی صورت تے حالے تیکر میریاں اکھاں ساہمنے پھردی اے۔
زمرد: آہو! اوہ وی ایس مذہب دا اک وڈا انگ اے۔ ایس ویلے الموت دے شاہ نوں دو ای بندے ایہو جہے لبھے نیں جیہناں توں ودھ بندہ ایس مذہب نوں نہیں لبھا۔ طور معنی تے علی وجودی۔ اہناں نے اپنیاں چالاں نال ہزاراں عالماں نوں مار دتا اے۔ ایہہ لوکاں نوں کراہے پاؤندے نیں۔ طور معنی وی لوکاں نال ملدا اے پر وجودی نے جگ نوں بوہت خراب کیتا اے۔ دین نوں جنا گھاٹا ایس بندے نے پایا اے خورے ای کسے ہور ہتھوں ہویا ہووے۔

حسین: پر طور معنی دا محل تے اصفہان وچ اے۔ اوتھوں ایتھے میں کیویں اپڑ گیا؟
زمرد: الموت دا ناں مشہور ہو گیا اے تے لوک خار کھاندے نیں۔ جیہناں بارے ایہہ وچار ہووے اوہناں نوں بے سُرت کر کے اُوٹھاں تے الموت گھل دتا جاندا اے۔ راہ وچ ہر پڑاء تے رات نوں اوہناں لوکاں نوں ہوش وچ لیا کے کجھ کھلا پیا دتا جاندا اے تے فیر بے سُرت کر کے اگانہہ گھل دتا جاندا اے۔
حسین: (حیرانی نال) تے ایہہ بے سُرت کیویں کردے نیں لوکاں نوں؟
زمرد: حشیش نال۔ کدی اوہدا شربت پیا کے تے کدی اوہنوں روٹی وچ رلا کے۔

حسین: ہرکھ والی گل اے مینوں نشے والیاں شیواں وی پیائیاں گئیاں تے کوئی گناہ کرواؤن والا باقی نہیں چھڈیا۔ پر توں ناراض نہ ہوویں کیوں جے تیرے ملن دی آس نے مینوں انھا کیتی رکھیا۔ موہ دا ایہہ حال اے کہ تیرے بوسے دا نشان جیہڑا میرے متھے تے اے مینوں جانوں ودھ پیارا اے۔ میری ایہہ سک ای رہی کہ ایس نشان دا بوسہ لے کے دل نوں تسلی دے لواں پر میرے ایہہ بُلھ اوتھے تیکر اپٹ ای نہیں سی سکدے۔

حسین دی ایس گل تے زمرد نوں اینی لج آئی کہ اوہدے چپ ہوون تے وی کنا ای چر اکھاں نیواں کے بیٹھی رہی تے فیر آکھن لگی، '' حسین بوسہ لین نال نہ تے کسے دے پنڈے تے داغ پیندا اے تے نہ میں اینی بے حیا آں''۔
حسین: (ٹوک کے) تے فیر تیتھوں اڈ ہور کیہنے میرا بوسہ لیا ہونا۔ میں تے کسے نوں منہ نہیں لایا۔
زمرد: ہن میرے نال اینی بے حیائی دیاں گلاں نہ کر۔ ایہہ تینوں دھوکھا دتا گیا سی۔ ایہہ بوسے دا نشان نہیں اے سگوں اک اچیچی نشانی اے جیہڑی ہر بندے دے متھے تے لوہے نال داغ کے بنائی جاندی اے جیہڑا جنت وچ لیاندا جاوے۔

ایس توں مگروں حسین اندرو اندری اپنے حال تے ہرکھ کردا رہیا تے فیر اچن چیتی بولیا، '' زمرد توں ایہہ گلاں مینوں اودوں کیوں نہ دسیاں جدوں مینوں تیرے کول لیاندا گیا سی؟ اودوں تے توں وی آکھدی سی ایہہ ساریاں جنت دیاں شیواں نیں۔''

(باقی اگلی قسط وچ)


Share |


 

Depacco.com


 

 

Your Name:
Your E-mail:
Subject:
Comments:


Support Wichaar

Subscribe to our mailing list
نجم حسین سیّد
پروفیسر سعید بُھٹا
ناول
کہانیاں
زبان

 

Site Best Viewd at 1024x768 Pixels