Punjabi Wichaar
کلاسک
وچار پڑھن لئی فونٹ ڈاؤن لوڈ کرو Preview Chanel
    



مُڈھلا ورقہ >> شاہ مُکھی وچار >> ناول >> بہشتی لارا >> بہشتی لارا: زمرد نال فیر ملنی

بہشتی لارا: زمرد نال فیر ملنی

عبدالحلیم شرر
October 29th, 2007

بلغان خاتون: توں جنت وچ اپڑ گیا ایں، ہن صبر کر زمرد نال وی تینوں ملا دیواں گی۔
حسین نوں جنت وچ اپڑ جان دا پک ہو گیا سی۔ شہزادی دی ایہہ گل سندیاں ای اوہدے پیراں تے ڈگ پیا تے آکھن لگا
''تسیں میری اگوائی کیتی جدوں مینوں شیخ علی وجودی ولوں وی کوئی آس نہیں رہ گئی سی۔ تہاڈا ایہہ احسان میں ساری حیاتی چیتے رکھاں گا''۔
بلغان خاتون: (حسین نوں بھوئیں توں چُکدیاں) بھورا صبر کر لے۔ زمرد نال ملن لئی شرط ایہہ ہے کہ چپ کر کے نال ٹریا چل۔ جے انج کاہلا پویں گا تے گل وگڑ جاوے گی۔ ایہہ آکھ کے شہزادی نے زمرد دی چٹھی کڈھ کے اک واری فیر پڑھی تے دوہاں نال دیاں نوں لے کے اک پاسے نوں ٹُر پئی۔ کجھ گھڑیاں مگروں ای اوہ محلاں تے ماڑیاں دے کول سی۔
حسین ایہہ سارا کجھ بڑی حیرانی نال ویکھ رہیا سی تے اچن چیتی اک سوہنی کڑی شہزادی دے ساہمنے آئی تے آؤندیاں ای اوہدے پیر چُمن لئی ہیٹھاں ہوئی۔
بلغان خاتون: توں کون ایں؟ (ایہدے نال ای حسین نے اوہنوں ویکھیا تے اوہدے مونہوں اُبڑواہے ''زمرد!'' نکلیا تے اوہنے نس کے اوہنوں جپھی پا لئی)
زمرد: (حسین نوں پرانہہ کردیاں) صبر کر لے پہلوں میں شہزادی دا شکریہ تے ادا کر لواں۔
بلغان خاتون: تے توں ای زمرد ایں۔ (ایہہ آکھ کے اوہنوں ہک نال لا لیا تے آکھن لگی) '' بھین میریئے میرا کاہدا احسان اے۔ میں تے آپ تیرا دین نہیں دے سکدی۔ جے توں ہتھ پلا نہ پھڑاؤندی تے میرا ہرکھ ساری حیاتی نہ مُکدا۔
زمرد: (مسکا کے تے کجھ نموشی نال) پر شہزادی، ایہدے وچ میرا لوبھ وی تے سی۔
بلغان خاتون: ایہنوں لوبھ نہیں آکھنا چاہی دا۔ ایہہ ایس جھلے جہے بندے تے تیرا احسان ہے کہ تیرے دل وچ ایہدے لئی موہ اے تے توں اہنوں ایڈے وڈے دھوکے وچوں کڈھیا۔
ایس توں مگروں زمرد نے حسین ول ویکھیا تے پچھیا، '' ہن تے تینوں سارا چانن ہو گیا؟''
حسین: کاہدا چانن؟ میں تے شہزادی دا حکم اُکا ایس لئی منیا سی کہ توں آکھیا سی۔
بلغان خاتونـ: نہیں۔ میں اہنوں حالے کجھ نہیں دسیا تے نہ ای تیری کوئی چٹھی پڑھائی اے۔ پر جدوں دا باغ وچ وڑیا اے ایہہ اُکا ای بوندل گیا اے۔ اہنوں لے جا نال تے جو کہنا اے کہہ لا تاں جے اہنوں کوئی سُرت آوے تے ایہہ بندیاں والی جُون وچ آوے۔
زمرد: ہرکھ والی گل ایہہ اے کہ ایہہ ایہو ایہو جہے کم کیتی بیٹھا اے کہ ہن تے اہنوں سکون لبھنا اوکھا ای جاپدا اے۔
بلغان خاتون: چنگا ایہو ای اے کہ اہنوں اپنے محل وچ لے جا تے اہدیاں اکھاں اگوں ایہہ جھوٹ دا پردہ لاہن دا جتن کر۔ پر پہلوں مینوں ایہہ دس جا کہ ایتھے کوئی ڈر خوف تے نہیں؟ تیرے لکھن تے میں آ تے گئی آں پر ڈر لگدا اے مینوں کہ کوئی سیاپا نہ پئے جاوے۔
زمرد: شہزادی! تسیں فکر نہ کرو۔ کوئی ڈر نہیں اے۔ اج نماشیں تیکر توں بنا ڈر خوف دے ایتھے رہ سکدے او۔ پر جو میں لکھیا سی تسیں اوہدا وی کوئی پربندھ کیتا؟
بلغان خاتون: میں سارا پربندھ تے کر آئی آں پر مینوں کجھ شبہ جہیا اے ایس بارے۔
زمرد: اوہ کیہ؟
شہزادی: چل چھڈ، کوئی گل نہیں ۔ فیر دساں گی۔
ایہہ آکھ کے اوہنے اوس اخیرلے جوان نوں جیہڑا نال آیا سی کجھ آکھیا تے اوہ وی پچھانہہ پرت گیا۔ فیر زمرد کولوں پُچھن لگی '' ایہہ دس کہ قلعے تے دھاڑا کیہڑے پاسیوں ماریا جا سکدا اے؟''
زمرد: تسیں قلعے دے وچ ای او۔ پر اینا حصہ وکھرا کر دتا ہویا اے۔ بھاویں اوبھڑ بندیاں نوں نہر ویرنجان راہیں تے باہرلی کندھ ہیٹھوں دی کڈھ کے لیایا جاندا اے پر ایسے نہر دے ایس پاسے خورشاہ دا محل اے۔
حسین: خورشاہ دا محل ایتھے کتھوں آ گیا؟ اوہ تے الموت وچ اے۔
بلغان خاتون: (ہسدیاں ہویاں) ہن اہنوں اوہناں محلاں تے ماڑیاں وچ چھڈ آ جیہناں نوں ویکھن دا ایہنوں چاء ہووے گا۔ رہندیاں گلاں فیر آ کے کریں۔ جے ایہہ ایتھے رہیا تے گل کھیہ تے سواہ ہونی آ۔
زمرد: سچ آکھدے او شہزادی۔ میں ایہنوں اوتھے بٹھا کے آؤنی آں۔
ایہہ آکھدیاں اوہنے حسین نوں بانہوں پھڑیا جیہڑا بوندلیا ہویا اوتھے منہ چک کے کھلوتا سی تے شہزادی نوں اوتھے ای چھڈ کے حسین نوں اپنے محل ول دھرو کے لے گئی۔ راہ وچ حسین فیر ون سونّے سوال پچھدا گیا پر زمرد نے وی ہر سوال دے ایہو پرتاوا دتا کہ فیر دساں گی۔ اوہنوں محل وچ چھڈ کے تے شہزادی دے ساہمنے آئی۔
بلغان خاتون: اچھا ہُن دس، خورشاہ دے محل نوں راہ ایتھوں جاندا اے؟
زمرد: ہاں جی۔ اوہ ایتھے روز عیش کرن آؤندا اے۔ تسیں ایس راہ توں اپنے سنگیاں نال اوتھے سدھا ای اپڑ جاؤ گے۔
بلغان خاتون: کسے نوں ساڈے آؤن دا پتہ تے نہیں لگا؟
زمرد: نہیں۔ پہلی گل تے ایہہ کہ ایتھے کوئی بندہ ہے ای نہیں جیہڑا اوہناں نوں جا کے دس دیوے تے کوئی زنانی خورے نس کے چلی وی جاندی پر سویرے شہر دے پُل دے پھاٹک تے میں جندرا مار دتا سی تے کنجی میرے کول اے۔
بلغان خاتون: چلو ایہہ تے چنگا ہو گیا۔ اج نماشیں اسیں دھاڑا مار دیواں گے۔ پر زمرد مینوں اک گل دا ڈر اے۔ جیہڑی فوج میں اپنی مدد لئی سدی سی اوہدا تے حالے پتہ سُر ای کوئی نہیں تے میرے نال اُکا پنج سو سپاہی نیں جیہڑے گھٹ نہ جان۔
زمرد: میرا تے خیال اے کہ پنج سو سپاہی وی ایدھروں جا کے قلعے تے قبضہ کر لین گے۔
بلغان خاتون: پر مینوں پک اے کہ ساڈی امداد لئی فوج آ جاوے گی بس نماشیں تیکر اڈیکنا پوے گا۔
زمرد: نماشیں ویلے کیوں، تسیں کل تیکر وی ایتھے لُک سکدے او۔ ڈر ای کوئی نہیں۔ جدوں تیکر فوج نہیں اپڑدی تسیں ایتھے لک سدھا کر لوو تھکے ہوئے ہوو گے۔
بلغان خاتون: چلو ٹھیک آ۔ پر مینوں پہلوں جنت دی سیر تے کرا دے تے نال ای پُل تے سڑک وی وکھا دے تاں جے میں راہ پچھان لواں۔
زمرد: چلو
ایس توں مگروں اوہ جنت وچ پھردیاں رہیاں تے اخیر زمرد دے متھے ہوئے اک محل وچ چلیاں گئیاں۔ واہوا چر دوہیں بیٹھیاں گلاں کردیاں رہیاں۔ جدوں شہزادی لمی پئے گئی تے زمرد نے اُٹھ کے بوہا بھیڑیا تے اپنے محل نوں ٹُر پئی۔
دوجے پاسے حسین بوندلیا ہویا بھنبھل بھوسے پیا سی۔ اوہنوں یقین نہیں آؤندا سی کہ ایہہ جنت اے۔ سوچاں وچ ڈُبا ہویا سی کہ اوہنوں زمرد آؤندی نظریں پئی۔
اوہنوں ویکھدیاں ای اگل واہنڈی نس کے گیا تے دوہاں نے اک دوجے نوں جپھی پا لئی۔
حسین: زمرد! مینوں دس میں کتھے آں تے کیہ ویکھ رہیاں؟
زمرد: اوہو ای جو پہلوں ویکھیا سی اک واری۔
حسین: ایہہ اوہو ای جنت اے؟
زمرد: جو کجھ ایتھے نظریں آ رہیا اے اوہنوں ویکھ کے تے اہنوں جنت ای آکھنا چاہی دا اے۔
حسین: کہنا چاہی دا اے؟ کیہ ایہہ اصل نہیں؟
زمرد: توں اپنے دل کولوں پچھ۔ توں ایس تھاں نوں دھرتی تے ویکھ رہیا ایں یاں اسماناں تے؟
حسین: آیا تے دھرتی راہیں آں۔
زمرد: تے فیر اہنوں دھرتی تے ای سمجھ۔
حسین: پر کیویں سمجھاں؟ تیری قبر تے اوہ چٹھیاں ایتھے لیائیاں نیں۔ اہناں نوں ویکھداں تے لگدا اے کوئی ہور جہان اے تے ایتھوں دیاں موجاں وی دھرتی نالوں وکھریاں نیں۔
ایہہ گلاں کردے اوہ محل وچ جا وڑے۔ زمرد نے آکھیا '' بھاویں ایتھوں دیاں موجاں وکھریاں نیں پر ایہہ نہ سمجھ کہ توں جہان چوں نکل کے کسے ہور تھاں آ گیا ایں۔
حسین: تے فیر پہلوں جو کجھ واپر گیا اے اوہدے بارے کیہ سوچاں؟
زمرد: ایہہ سارا میری مجبوری تے تیرے جھلے ہوون دا تت اے۔
حسین: کیہ مطلب اے تیرا؟
زمرد: گھابر نہ۔ سارا کجھ سمجھ جاویں گا۔ پر ہرکھ دی گل ایہہ ہے کہ جنا سمجھیں گا اوناں ای پریشان ہوویں گا تے اپنی کیتی تے پچھتاویں گا۔
حسین: زمرد! ہن تے مینوں تیری صورت تے وی شبہ ہو رہیا اے کہ توں اوہو ای زمرد آں جیہڑی میرے نال 'آمل' توں آئی سی؟
حسین دے مونہوں سادگی بھریا سوال سن کے اوہنوں ہاسہ آ گیا پر اوہ نپ گئی تے شوخی نال بولی '' نہیں۔ دوجی آں''۔ ایس جواب نوں حسین نے سنیا ای نہیں تے اوہدا ہتھ پھڑ کے گوہ نال ویکھ کے بولیا، '' ایہہ اوہو ای ای نورانی پنڈا اے یاں میرے ورگا مٹی دا بُت؟
زمرد: سُرت وچ آ، توں ای اُکا ای جھلا ہو گیا ایں۔ تیریاں اکھاں ساہمنے اک بڑا وڈا جھوٹ ٹُٹا اے جیہنے تینوں بے سُرت کر دتا اے۔ توں کجھ سُرت سمبھال تے میں سارا کجھ دس دینی آں۔
حسین: سوہنیئے چھیتی دس۔ میں تے کملا ہو گیاں۔
زمرد: اوس وادی وچ اسیں جیہڑیاں پریاں ویکھیاں سی ناں، اوہ پریاں نہیں ایس جھوٹھی جنت دیاں حوراں سی۔
حسین: (وِچے بولدیاں) جھوٹھی جنت! ایہہ اوہ جنت نہیں جیہدا کارا مومناں نال کیتا گیا اے؟

(باقی اگلی قسط وچ)

Share |


 

Depacco.com


 

 

Your Name:
Your E-mail:
Subject:
Comments:


Support Wichaar

Subscribe to our mailing list
نجم حسین سیّد
پروفیسر سعید بُھٹا
ناول
کہانیاں
زبان

 

Site Best Viewd at 1024x768 Pixels