Punjabi Wichaar
کلاسک
وچار پڑھن لئی فونٹ ڈاؤن لوڈ کرو Preview Chanel
    



مُڈھلا ورقہ >> شاہ مُکھی وچار >> ناول >> بہشتی لارا >> بہشتی لارا: بلغان خاتون دا سفر

بہشتی لارا: بلغان خاتون دا سفر

عبدالحلیم شرر
October 29th, 2007
جیس دیہاڑے حسین نے اپنی معشوق دی چٹھی بلغان خاتون نوں اپڑائی سی اوہدے توں اک ہفتہ مگروں سویرے سویرے تاتاری شہزادی اپنے بھرا منقو خان کول گئی تے آکھیا کہ اک کم آئی آں۔
منقو خان: کیہ گل اے؟
بلغان خاتون: بھراوا توں تے بڑے معرکے مارے نیں پر میرا دل کردا اے کہ اک کم میں اپنے ہتھیں کراں۔
ایہہ سندیاں ای سارے حیران ہو گئے تے منقو نے اوہنوں گھوری پائی۔
منقو خان: خیر تے ہے؟ کیہ چاہنی ایں! میں حالے اینی جوگاں ہیگاں کہ توں بس گل دس دے میرے جاون دی وی لوڑ نہیں تے جیہڑے ملک یاں قوم نوں آکھیں گی میرے سورمے برباد کر دین گے۔
بلغان خاتون: ایہہ تے ٹھیک اے پر میں چاہنی آں ایس کم نوں اچیچا میں آپ سرے لاواں۔
منقو خان: اخیر اوہ کیہڑا کم اے؟ کیہدے تے چڑھائی کرنی اے؟
ایہدے جواب وچ بلغان خاتون نے زمرد دی اوہ چٹھی بھرا ساہمنے رکھ دتی تے آکھیا، '' پہلوں اہنوں پڑھ لوو، فیر پچھنا۔'' منقو خان نے چٹھی نوں مڈھ توں اخیر تیکر پڑھیا تے چٹھی مکن توں پہلوں ای اوہنوں تاء چڑھ گیا تے اوہنے چٹھی اک پاسے سُٹدیاں آکھیا، '' توں فکر نہ کر میں سویرے ای ہلاکو خان نوں سد لینا۔''
بلغان خاتون: نہیں ایہہ میرا کم اے۔
منقو خان: توں جا کے کیہ کریں گی۔ جنگاں لڑنا زنانیاں دا کم نہیں اے۔
بلغان خاتون: ایسے وچار نوں تے میں جگ توں مٹا کے ثابت کرنا چاہنی آں کہ زنانیاں وی اونیاں ای دلیر ہندیاں نیں جنے بندے۔ جے موقع دتا جاوے تے اوہ وی بندیاں توں گھٹ دلیر نہیں ہندیاں۔ نالے اجے تے ایہہ وی نہیں پتہ کہ اوتھے لڑن دی لوڑ پوے گی وی یاں نہیں۔
منقو خان: لڑنا تے پوے گا۔ ایہدے بنا جتیا نہیں جا سکدا، تے جتھے تیکر زنانیاں دی دلیری دی گل اے میں مننداں کہ زنانیا دی پردھانی بندیاں نالوں وڈی ہندی اے۔ وڈے وڈے شاہ جیہڑے جہان نوں پُٹھا کر دیندے نیں اوہناں تے وی زنانیاں دا راج ہُندا اے۔ پر زنانیاں دا اسلحہ وکھرا ہندا اے۔ اوہ تیراں تلواراں نال نہیں سگوں نخریاں تے اداواں نال لڑدیاں نیں۔
بلغان خاتون نے شرم نال سر نیواں لیا تے فیر آکھن لگی ''میں اوسے طرحاں دلیری نال ٹکراں گی جویں اک دلیر تاتاری زنانی نوں ٹکرنا چاہی دا اے۔
منقو خان: مینوں پتہ اے پر جنی دیر اسیں جیوندے آں تینوں لڑن لئی نہیں گھلاں گے، تے فیر تینوں جاون دی لوڑ وی کیہ اے؟
بلغان خاتون: ایہہ میرا ای کم اے تے میں ایہہ فرض آپ پورا کرنا چاہنی آں۔
منقو خان: چل جے تینوں اینا ای چاء اے تے میں وی تیرے نال چلداں۔ میں ایہہ نہیں جر سکدا کہ مغل ٹبر دی شہزادی اکلی جنگ لڑن چلی جاوے۔
بلغان خاتون: پر بھراوا، اوتھے کسے لڑائی دی آس ای نہیں اے۔ ساڈے کجھ سپاہی وی ہوئے تے اسیں جت جاواں گے۔
منقو خان: ایہہ نہ سمجھیں۔ جیہڑے لوک سردار دے آکھن تے جان دین لئی راضی ہو جاون اوہناں توں ڈر کے رہنا چاہی دا اے۔
بلغان خاتون: پر تاتاریاں دا تے اجکل اینا دابا اے کہ مینوں لگدا اوہ لڑے بنا ای ہتھیار سٹ دین گے۔
منقو خان: ساڈا رعب تے اینا ای اے پر فیر وی ڈیڈھ دو سو ورھے پرانے شاہی تے مذہبی ٹبر نوں جڑوں پُٹنا کیہڑا سوکھا اے۔
منقو خان بڑی دیر سمجھاؤندا رہیا۔ جدوں شہزادی نہ منّی تے ایہہ متھیا گیا کہ شہزادی پنج سو سپاہی نال لے کے جاوے گی۔ تے نال ای منقو خان نے آکھیا کہ دو چار دن ٹھہر جا چار ہزار سپاہیاں دا اک جتھہ ہلاکو خان دی مدد لئی جا رہیا اے تے اوہناں وی اودھر نوں ای جانا اے توں وی نال ای چلی جاویں۔
ایہہ گل کر کے آئی تے شہزادی نے حسین نوں سد کے آکھیا کہ تیار ہو جا پرسوں جانا اے۔ حسین نے سر نیواں کے آکھیا جدوں حکم ہووے گا میں تُر پواں گا۔
فیر تاتاریاں دا لشکر نکلیا تے راہ وچ وڈھ ٹک کردا تے شہراں نوں برباد کردا اگے ودھیا۔ جدھروں دی ایہہ لنگھدے لوک گھر چھڈ کے نس جاندے تے اوہناں دے ویران گھراں نوں ساڑ دتا جاندا۔ ایہہ لشکر ہلاکو خان ول چلا گیا تے بلغان خاتون نے پنج سو سپاہیاں نال طالقان دے پہاڑ کول ڈیرہ لا لیا (اوس تھاں جتھے ایس ناول دے شروع تے اسیں زمرد تے حسین نوں ویکھیا سی)
کجھ دن اوتھے ڈیرے لائی رکھے تے فیر اک دیہاڑے تن سپاہیاں نوں نال لے کے شہزادی تُر پئی حسین اگوائی کر رہیا سی۔ باقی بندے اوتھے ای چھڈ دتے۔ اوکڑاں جھلدے اخیر اوس تھاں اپڑ گئے جتھے زمرد دی قبر سی۔ بلغان خاتون نے زمرد دی چٹھی کڈھ کے اک واری فیر پڑھی تے قبر تے پئے پتھر پھرولن لگ پئی۔ وعدے موجب زمرد دی دوجی چٹھی وی لبھ گئی۔ اوہنے چٹھی پڑھی تے فیر اک سپاہی دے کن وچ کوئی گل کیتی۔ سپاہی گل سنندیاں ای پرت گیا تے آپ اوہنے حسین نوں آکھیا ''چل تُر''
حسین: کتھے؟
بلغان خاتون: جتھے میں لے جاواں۔
ایہہ آکھ کے اوہنے باقی دوہاں سپاہیاں نوں سینت ماری تے تُر پئی۔ حسین وی نال تُر پیا۔
بلغان خاتون وادی دے اُتری پاسے نوں چلی گئی۔ اودھر ای جدھروں حسین نے پریاں آؤندیاں ویکھیاں سن۔ تُردیاں تُردیاں دو گھنٹے ہو گئے تے اوہ اک ہرے بھرے پہاڑ کول جا پُجی۔ اودھر راہ تے کوئی نہیں سی دسدا فیر وی اوہ تُردی رہی۔ حسین تے مریداں وانگوں اوہدے مگرے مگر تُریا جا رہیا سی پر سپاہی بڑے حیران سن کہ شہزادی اوہناں نوں کدھر لئی جاندی اے۔ سگوں اک نے تے آکھ وی دتا تے اودھر راہ تے ہے ای نہیں۔ شہزادی نے آکھیا چُپ کر کے تُرے چلو۔ پہاڑ دی جڑ کول اپڑ کے اوہ اک ہنیری کھوہ وچ وڑ گئی تے نال دیاں نوں آکھیا ایویں چلو کہ کوئی کھڑکا نہ ہووے۔ سارے انھیاں وانگوں ٹوہندے تے ٹھیڈے کھاندے تُرے رہے۔
پندراں ویہہ منٹاں مگروں کجھ وتھ تے چانن نظریں آیا جیہدے توں پتہ لگا کہ کھوہ دا منہ اودھر اے۔ اخیر باہر نکل آئے پر ایتھے بڑا سنگھنا جنگل سی تے ہر پاسے ہنیرا ای جاپدا سی۔
جنگل وچ شہزادی کھبے ہتھ مُڑ گئی تے ہن اوہ لہندے ول جا رہی سی۔ اخیر ایہہ جنگل اک پہاڑ کول جا کے مُک گیا۔ ایتھے شہزادی نے دوجے سپاہی دے کن وچ کوئی گل کیتی تے اوہ وی پرت گیا۔ ہن اوہ حسین تے اک سپاہی نوں لے کے اک پہاڑی گلی جہی وچ وڑ گئی۔ اوتھے اک باری وچ اوہنوں اک زنانے تے دو مردانے کپڑیاں دے جوڑے لبھے۔ مردانے جوڑے واہی واناں طرحاں دے سن۔ شہزادی نے دوہاں نوں اوہ لیڑے پاؤن لئی آکھیا تے آپ زنانہ جوڑا پا لیا۔ جدوں ساریاں نے لیڑے پا لئے تے حسین حیرانی نال شہزادی نوں ویکھن لگا۔
بلغان خاتون: کیہ گل اے حسین! حیران کیوں ایں؟
حسین: کیہ دساں جی۔ ایہہ لیڑے پا کے تے تسیں ایس جہان دی شہزادی نہیں اسمان دی حور جاپدے او۔
بلغان خاتون ہسی تے آکھن لگی ''بس ہُن چپ کر کے تُرے چلو''۔ فیر اچن چیتی راہ اک چٹان نال بند ہو گیا۔ ہیٹھاں ویکھیا تے اک نکی جہی موری نظریں آئی جیہدے وچوں اوکھے ہو کے اک بندی لنگھ سکدا سی۔ شہزادی اوس موری وچوں آپ وی لنگھ گئی تے نال دیاں نوں وی لنگھن دا حکم دتا۔ اوتھوں اگے تُرے تے اک ہور اوکڑ آ پئی کہ اگے لوہے دا اک وڈا سارا بُوہا سی جیہڑا دوجے پاسیوں بند سی۔ بلغان خاتون نے بوہے دے سجے پاسےوں اک روڑا کڈھیا تے اک موری بن گئی اوہنے ہتھ پا کے بوہے دی کنڈی کھولی تے فیر دوہاں جنیاں نے زور مار کے بوہا کھول لیا۔ تے سارے اندر وڑ گئے۔
اندر وڑدیاں ای بلغان خاتون حیران ہو گئی۔ بڑا سوہنا منظر سی اندر دا۔ پُھلاں دیاں بہارا تے پکھواں دے گاؤن سن کے اوہدے مونہوں 'واہ' نکل گئی۔ ایہہ سن کے حسین آکھن لگا مینوں تے ایہہ بہشت جاپدی اے۔
بلغان خاتون: ہن میں تینوں حور لگدی آں تے فیر ایہہ جنت ای ہووے گی پر دھیان نال ویکھ ایہہ اوہو ای جنت اے جیہدے توں سیر کیتی سی؟
حسین: لگدا تے اوہو ای آ۔ میریا ربا میں جاگ رہیاں کہ کوئی سُفنا ویکھ رہیاں، ویکھو پکھو وی اوہ اوہو ای گا رہے ہین کہ تہاڈے تے سلامتی ہووے ، تسیں پاک ہو گئے تے سدا لئی جنت وچ داخل ہو جاؤ۔
حسین ہر شئے نوں گھابر گھابر کے ویکھ رہیا سی تے گھڑی مُڑی آکھدا سی، ''یاں تے میں اسمان تے اپڑ گیاں یاں فیر بہشت ہیٹھاں آ گئی اے۔ ایہہ تے اوہو ای باغ اے جیہدے وچ میں زمرد نال سیراں کردا پھردا سی''۔

(باقی اگلی قسط وچ)

Share |


 

Depacco.com


 

 

Your Name:
Your E-mail:
Subject:
Comments:


Support Wichaar

Subscribe to our mailing list
نجم حسین سیّد
پروفیسر سعید بُھٹا
ناول
کہانیاں
زبان

 

Site Best Viewd at 1024x768 Pixels