Punjabi Wichaar
کلاسک
وچار پڑھن لئی فونٹ ڈاؤن لوڈ کرو Preview Chanel
    



مُڈھلا ورقہ >> شاہ مُکھی وچار >> ناول >> بہشتی لارا >> بہشتی لارا: بلغان خاتون دے دربار وچ

بہشتی لارا: بلغان خاتون دے دربار وچ

عبدالحلیم شرر
October 29th, 2007
5 / 5 (2 Votes)
راہ وچ گھڑی مُڑی اوہدے من وچ آؤندی سی کہ زمرد نے مینوں اوتھے کیوں گھلیا ہے؟ فیر اوہ ایہہ سوچدیاں گل منوں جھٹک دیندا کہ زمرد نے ایس بارے کجھ وی جانن توں ہٹکیا سی۔ بس اک گل دی چنتا جان نہیں چھڈ دی سی کہ زمرد نے آکھیا سی کہ شہزادی دے ہر سوال دا سچا جواب دیویں تے میں کجھ ایہو جہے کم وی کیتی بیٹھاں جیہڑے دسن نال مارے جاون دا وی ڈر ہے۔ کیہ ایہہ دس دیواں کہ امام نجم الدین نیشاپوری نوں میں قتل کیتا ہے؟ یاں امام نصر بن احمد نوں نماز پڑھدے نوں مار دتا؟ ہور تے ہور جے اوہناں نوں پتہ لگ گیا کہ میں باطنیہ فرقے دا ہاں تے مینوں تھاں تے مار دیون گے۔
پینڈا کردیاں کئی مہینے لنگھ گئے تے اہناں وچاراں وچ ای ڈُبا رہیا۔ اخیر اک دیہاڑے ترکستان پج گیا تے کجھ دناں مگروں قراقرم دے شہر اپڑ گیا جیہڑی تاتاریاں دی شاہی سی۔ قراقرم وچ وی کئی مہینے لنگھ گئے پر شہزادی بلغان خاتون نال نہ مل سکیا جیہدے حسن دیاں دھماں پئیاں ہویاں سن تے ایہہ وی مشہور سی کہ پیو دے مارے جاون دے ہرکھ وچ سارا کجھ چھڈ چھڈائی بیٹھی ہے۔
اک دیہاڑے شہر وچ کھپ پئے گئی کہ شہزادی آ رہی ہے۔ اوہ وی سڑک دے کنڈھے کھلو گیا۔ شہزادی سکھیاں نال آئی تے چلی وی گئی۔ خورے اوہ حوصلہ کر کے چٹھی اوہنوں دے ای دیندا پر زمرد نے آکھیا سی کہ اوہنوں اکلی نوں دیویں۔ اک واری فیر موقع آیا پر گل نہ بنی۔ اینے دن قراقرم وچ رہندیاں کجھ ایہو جہے سجن بنا لئے سی جیہناں دی سفارش نال شہزادی دے محل وچ گھوڑیاں نوں سانبھن دی نوکری لبھ گئی۔ نوکری کردیاں وی دو مہینے لنگھ گئے پر گل فیر نہ بنی۔
اخیر اک دن سویرے سویرے شہزادی نہاؤن لئی جا رہی سی تے سی وی اکلی۔ اوہ اچن چیتی ساہمنے چلا گیا تے سلام کیتا۔ شہزادی نے پچھیا کیہ گل ہے؟
حسین: (بھوئیں نوں چُمدیاں) شہزادی نوں اک چٹھی اپڑاؤنی سی جیہنوں چھ مہینے توں ایس لئی لئی پھرداں کہ گھلن والے نے آکھیا سی کہ اودوں دینی اے جدوں تسیں اکلے ہوو۔ ایسے لئی مجبوری وچ تہاڈی نوکری کیتی تے اج کدھرے بھاگاں نال ایہہ ویلا آیا اے۔ ایہہ آکھدیاں چٹھی کڈھ کے شہزادی نوں دے دتی۔
شہزادی بلغان خاتون نے چٹھی پھڑدیاں ای اوہنوں گوہ نال ویکھیا تے فیر حسین کولوں پچھیا ''ایہہ چٹھی کہنے گھلی ہے؟''
حسین: شہزادی نوں پڑھن مگروں آپے پتہ لگ جاوے گا۔ مینوں تے اُکا ایہو پتہ ہے کہ ایہہ چٹھی کسے بھوئیں واسی دی نہیں سگوں اک حور دی ہے۔
بلغان خاتون نے ایہہ سن کے حیرانی نال حسین دی صورت ویکھی تے پچھیا ''جے ایہہ کسے حور دی چٹھی ہے تے تیرے ہتھ کتھوں آئی تے تیرا اوہدے نال کیہ سانگا ہے؟
حسین: بس اینا سانگا ہے کہ اوہنوں یاد کردا رہناں تے کدی کدی اوہ کسے روحانی طریقے راہیں چٹھی مینوں اپڑا دیندی ہے۔
تاتاری شہزادی ایہہ سن کے حیران ہو گئی تے کنا ای چر حسین ول ویکھدی رہی۔ فیر دل وچ سوچ کے آکھن لگی، '' اچھا ہن توں جا۔ میں چٹھی پڑھ کے تینوں سد لواں گی''۔
حسین: چنگا جی! پر ایہہ خیال رکھنا کہ جدوں وی ایس بارے کجھ پچھنا ہووے تے ایسے طرحان اکلیاں سد کے پچھ لینا۔ میں اپنے راز نوں کسے ہور دے ساہمنے نہیں کھول سکدا۔
بلغان خاتون: میں اکلی ای ملاں گی۔
ایہہ چٹھی تے حسین دیاں گلاں ایویں جہیاں ای نہیں سن۔ شہزادی نہاؤناں بھل گئی تے حسین دے جاندیاں ای اپنے کمرے نوں پرت گئی۔ چٹھی کھولی تے پڑھن لگی۔ لکھیا سی۔
'' اے نیک شہزادی! تینوں اپنے پیو دے مرن دا دکھ ہے جیہڑا باطنیاں دے فدائی دیدار دے ہتھوں دھوکے وچ ماریا گیا۔ مینوں تیرے ہرکھ تے ترس آؤندا اے۔ ایسے لئی تینوں ایہہ دس رہی ہاں کہ دیدار ایتھے الموت دے قلعے وچ جنت دا چس مان رہیا ہے۔ جے اپنے پیو دے قتل دا بدلہ لینا چاہنی ایں، جے جگ چوں اک وڈے فتنے نوں مکاؤناں چاہنی ایں تے حسین دے نال میری قبر تے آ کے قبر تے پئے پتھر نوں چک۔ اوہدے ہیٹھاں میری دوجی چٹھی لبھے گی جیہڑی تیری اگوائی کرے گی تے توں اپنے پیو دا بدلہ لین دے نال نال جگ دا سبھ توں وڈا راز وی کھولیں گی۔ اوس ویلے تینوں پتہ لگے گا کہ ایس جہان تے جنت وچ کنا فرق ہے۔ توں حسین کولوں ایتھے دا حال پچھیں گی تے تینوں پتہ لگے گا کہ اوہدے دل تے ایس جنت دا کنا اثر ہے۔ جتھے میں ہاں، ایہو جنت میں تینوں بنا منگے دکھا دیواں گی تے تیرا مجرم وی تینوں لبھ جاوے گا۔ ایس لئی چھیتی بوہڑیں۔ اینا خیال رکھیں کہ رمضان دی 27 تاریخ دی سویر توں میری قبر تے ہوویں۔ اپنے نال واہوا سارے تاتاری لڑاکیاں دا جتھہ وی لے آویں پر میری قبر تے دو چار توں ودھ بندے نہ لیاویں''
جنت واسی زمرد
بلغان خاتون لئی ایہہ چٹھی جادو رنگی سی۔ پڑھدیاں پڑھدیاں اوہ کدی غصے وچ آ جاندی تے کدی حیران ہو جاندی۔ اوہنے کئی واری چٹھی نوں پڑھیا تے فیر سوچیں پئے گئی۔ اخیر حسین نوں سد لیا تے پچھن لگی،
بلغان خاتون: تینوں پتہ اے کہ ایس چٹھی وچ کیہ لکھیا اے؟
حسین: نہیں، مینوں اک اکھر دی وی خبر نہیں۔
ایہہ سن کے بلغان خاتون نے گھور کے حسین نوں ویکھیا تے پچھیا '' توں باطنی فرقے دا منن والا ایں؟''
حسین: (ڈردیاں ڈردیاں) آہو جی۔
بلغان خاتون: توں جنت وی ویکھی ہوئی اے؟
حسین: اک واری ویکھی اے تے دوجی واری ویکھن دی تانگھ اے۔
بلغان خاتون: تیری ایہہ سک وی پوری ہو جاوے گی، ایہہ دس کہ توں وی فدائی ایں؟
حسین: ہاں جی۔
ایہہ سن کے بلغان خاتون نے حسین نوں گھوری پائی تے پچھیا، '' کنے بندیاں نوں ماریا اے توں؟''
حسین: دو بندیاں نوں۔ تے بندے وی بڑے ڈاڈھے، جیہناں نوں مارن دا مینوں آپ بڑا ہرکھ اے۔
بلغان خاتون: اوہناں نوں مارن لگیاں تینوں بھورا وی ترس نہ آیا؟
حسین: آیا سی پر مرشد دا حکم سی جیہنوں ٹال نہیں سی سکدا۔
بلغان خاتون: (حیرانی نال) مرشد دے آکھے تے ایڈا وڈا گناہ کردیاں تینوں چنگے مندے دی وی سوچ نہ آئی؟
حسین: چنگا مندا سانوں کتھے وکھدا اے۔ اسیں ہر چیز دا باہرلا پاسہ ویکھدے ہاں تے شیخ اندر دیاں گلاں دا جانو اے
بلغان خاتون: جے مرشد آکھے کھوہ وچ چھال مار دے تے مار دیویں گا؟
حسینـ: اوسے ویلے۔ ایہو ای ساڈا عقیدہ اے۔ مرشد جیس گلوں حکم دیندا اے اوہدے ساہمنے اس بھیڑ یاں گناہ دی کوئی ہستی ای نہیں۔
بلغان خاتون: زمرد تیرے نالوں کیویں نکھڑی؟
حسین: میں بتھیرا ہٹکیا پر اوہ نہ منی تے البرز پہاڑ دی اوس گھاٹی وچ چلی گئی جتھے پریاں آؤندیاں نیں۔ ساڈے اوتھے جاندیاں ای پریاں وی آ گئیاں تے اوہناں نے آؤندیاں ای اوہنوں مار دتا تے اوہدی قبر اوتھے بنا دتی تے میں اوتھے روندا کرلاؤندا رہ گیا۔ شہادت پاروں زمرد جنت وچ چلی گئی تے میں اوہدی قبر تے اپنی موت نوں اڈیکدا رہیا۔ فیر اوہنے اک چٹھی راہیں اوہنے مینوں باطنیہ فرقے وچ رل کے جنت وچ جان دا راہ دسیا۔ اوہدی من کے میں اک واری اوہدے نال مل لیا اے پر دوجی وار ملن دی کوئی آس نہیں رہ گئی۔ ہن تہاڈے راہیں اوتھے تیکر اپڑن دا واہ لا رہیاں۔ اوہدی گل سن کے بلغان خاتون آکھن لگی
'' میں اپنی مراد پا جاواں گی تے تیری تانگھ وی پوری ہو جاوے گی۔ توں مینوں اوس تھاں تے لے جا جتھے زمرد دی قبر ہے تے جتھے توں کہنا ایں پریاں آؤندیاں نیں''۔
حسین: ایس گل دا تے مینوں حکم ہو گیا اے۔ شہزادی دا جدوں جی کرے چلیاں چلن۔ ایہہ غلام نال جاوے گا۔
بلغان خاتون: حسین جے میں تینوں کسے نوں قتل کرن لئی آکھاں تے توں اوہنوں قتل کریں گا؟
حسین: بے شک، پر اوہنوں قتل کرن وچ ہوئی ہرج نہ ہووے۔
بلغان خاتون: ایہہ شرطاں توں مرشد نال وی کردا سی؟
حسین: نہیں۔ مرشد دا رشتہ مریداں نال ہور ہندا اے۔ اوہناں دے ہتھاں وچ مریداں نوں بے جان آلے وانگوں رہنا چاہی دا اے۔
بلغان خاتون: ہن میں تیاری کر لواں۔ توں وی تیاری پھڑ۔
ایہہ آکھ کے شہزادی نے حسین نوں گھل دتا تے آپ نہاؤن چلی گئی۔ اوہدی حیرانی گھٹدی ای نہیں سی جیہڑا وی کوئی کجھ پچھدا اوہ اگوں چپ وٹی رکھدی۔
دوجے دن سویرے اوہنے اک بندے نوں چٹھی دے کے کسے پاسے گھلیا تے آپ وی جان دی تیاری پھڑی۔ ایہدے لئی لوڑیندا سی کہ اوہ اپنے بھرا تے ترکستان دے شاہ منقو خان کولوں اجازت لوے۔ تے ایسے لئی اوہ نس بھج کر رہی سی۔

(باقی اگلی قسط وچ)

Share |


 

Depacco.com


 

 

Your Name:
Your E-mail:
Subject:
Comments:


Support Wichaar

Subscribe to our mailing list
نجم حسین سیّد
پروفیسر سعید بُھٹا
ناول
کہانیاں
زبان

 

Site Best Viewd at 1024x768 Pixels