Punjabi Wichaar
کلاسک
وچار پڑھن لئی فونٹ ڈاؤن لوڈ کرو Preview Chanel
    



مُڈھلا ورقہ >> شاہ مُکھی وچار >> ناول >> بہشتی لارا >> بہشتی لارا: ازلی مردود

بہشتی لارا: ازلی مردود

عبد الحلیم شرر
October 29th, 2007
الموت قلعے دے پھاٹک تے حسین نوں ڈک دتا گیا۔ اوہدے کول اندر وڑن دا اجازت نامہ تے ہے نہیں سی ایس لئی اوہو ای چٹھی جیہڑی شیخ علی وجودی کولوں لیایا سی پیش کر دتی۔ ایہہ چٹھی رکن الدین خورشاہ نوں اپڑائی گئی جیہڑا اوہنیں دنیں باطنیاں دا امام سی۔ خورشاہ نکی عمرے ای امام بن گیا سی کیوں جے اوہناں دا عقیدہ سی کہ امام جمدیاں ای امام ہندا ہے ایس لئی نکے وڈے دا کوئی فرق نہیں۔ ایہہ سلطنت تے مذہب دوہیں حسن بن صباح دے جتناں نال بنے سی تے ڈیڈھ سو ورھے لنگھن مگروں وی الموت دے قلعے وچ کوئی مخالفت نہیں کر سکدا سی۔
شیخ علی وجودی دی چٹھی ویکھدیاں ای حسین نوں اندر واڑ لیا گیا تے خورشاہ دے ساہمنے پیش کر دتا گیا۔ دربار پجدیاں ای حسین خورشاہ دے پیریں ڈگ پیا تے رولا پا دتا، ’’توں ای میرا امام ایں‘‘۔ درباریاں وچوں کجھ وڈھکیاں نے آکھیا ’’بے شک ایہو ای زمانے دے امام نیں توں جو آکھنا اے آکھ دے‘‘۔
خورشاہ: جواناں! تیرے وچ کیہڑی ایہو جہی گل ہے کہ وادئ ایمن تےنوں اینا وڈیاؤندے نیں۔ اوہ تیرے علم تے تیری دلیری نوں وی سلاہندے نیں۔
حسین: ایس لئی بئی میں اوہناں دی دلوں سیوا کیتی ہے تے کدے اوہناں دا حکم نہیں ٹالیا۔
خورشاہ: تے ہن ایتھے کیویں آیا ایں؟
حسین: اے امام قائم قیامت! میں اک واری جنت ویکھنا چاہناں۔
خورشاہ: (کجھ سوچدیاں) اجے تے ایہہ نہیں ہو سکدا۔
حسین: سرکار جے تسیں چاہو تے کیہ نہیں ہو سکدا۔
خورشاہ: اوئے بے صبریا! تینوں اجے کوئی آس نہیں دوائی جا سکدی۔
ایہہ آکھ کے خورشاہ کسے ہور بندے نال گل کرن لگا سی کہ حسین نے روندیاں ہوئیاں آکھیا، ''سرکار فیر مینوں اجازت دیو کہ میں ایتھے رہ کے اوس ویلے نوں اڈیکاں جدوں میری سک پوری ہووے۔ اگلی عید قائم قیامت تے وادئ ایمن نے وی آجانا ہے کیہ پتہ میری اودوں ای سُنی جاوے۔
خورشاہ: ہلا، ٹھہر جا۔ پر ایہہ سوچ لے کہ ایتھوں دےاں پرکھاں بوہتیاں اوکھیاں ہین۔
حسین: میں کجھ وی کرن لئی راضی ہاں۔
خورشاہ نے دوجے بندے ول ویکھیا تے پچھیا، ’’دیدار کدوں آیا ایں؟‘‘
دیدار: (ہتھ بنھ کے) اج سویرے ای۔
خورشاہ: جیہڑے کم لئی گھلیا سی اوہ ہو گیا؟
دیدار: میرا وار کدی خالی گیا اے؟ بھاویں اوکھا کم سی فیر وی جنت دے چاء وچ اوتھے اپڑیا تے امام دا حکم پورا کر کے آ گیاں۔
خورشاہ: ہاں، دس۔ توں چغتائی خان نوں کیویں قتل کیتا؟
دیدار: سرکار! ترکستان وچ میں بھیس وٹا کے اپنا ناں متقی رکھ لیا سی۔ اوتھے اُچ پدھری لوکاں نوں ول ولیویاں وچ لیا کے چغتائی دے پتر منقو خان نوں جال وچ پھاہ لیا۔ اوہدے راہیں اوہدے پیو تیکر اپڑ گیا تے اوہنوں وی گیڑے وچ لے آندا۔ چغتائی خان دا جُثہ بوہت وڈا سی تے اوہ دلیر وی بڑا سی۔ کئی واری موقع لبھن تے وی میری ہمت نہ ہوئی۔ اک دیہاڑے جدوں رات نوں ہلاکو خان کسے دھاڑے توں پرتیا تے منقو خان اوہنوں ملن چلا گیا تے چغتائی خان اکلا میرے ہتھ چڑھ گیا۔ میں رسی نال ہتھ پیر بنھ کے اوہدا گاٹا وڈھ کے نس آیا۔
خورشاہ: توں بڑا وڈا کم کیتا اے دیدار، تے توں اج ای جنت وچ جاون دا حقدار بن گیا ایں۔
ایہہ سندیاں ای دیدار خورشاہ دے پیراں تے ڈگ پیا۔ خورشاہ نے آپ اوہنوں چکیا تے نال لے کے چلا ای سی کہ حسین بول پیا،
’’ او بے رحم بادشاہ! جنت وچ جاون دی سبھ توں ودھ تانگھ تاں مینوں ہے۔ جے اُنج نہیں گھلنا تے فیر میرا وی امتحان لے لا۔ دس کیہنوں قتل کراں۔‘‘
خورشاہ: اجے نہ تے تیرا امتحان لیا جا سکدا اے تے نہ تینوں جنت وچ گھلیا جا سکدا اے۔
حسین: میرے توں ودھ کیہڑا حقدار ہے جنت دا؟ میں امام نجم الدین نیشاپوری نوں قتل کیتا۔ فیر امام نصر بن احمد نوں وی ماریا۔ ایس توں مگروں میرے توں ودھ جنت دا حق دار کون ہو سکدا اے؟ نالے اک حور وی اوتھے میری اُڈیک وچ ہے۔
ایہہ بے ادبی ویکھ کے سارے حیران ہو گئے تے کئی بندے اوہنوں مارن لئی اُٹھے پر خورشاہ نے روک دتا تے آکھیا،
’’ایس گستاخی تے بے ادبی دی سزا ایہہ ہے کہ توں ہنے ای قلعے چوں نکل جا۔ توں اینی جوگا ای نہیں کہ جنت دی بھوئیں تیرے پیراں نال پلیت کیتی جاوے۔ تیری سزا قتل سی۔ کجھ ایہو جہیاں گلاں نیں جیہناں پاروں میں تینوں مارن دے حق وچ نہیں۔ پر ہن توں قلعے وچ نہیں رہ سکدا۔‘‘
حسین نوں اپنی بے ادبی دا خیال آیا تے اوہنے پٹ سیاپا پا دتا۔’’سرکار میرے کولوں غلطی ہو گئی۔ میں عشق دے زور وی بے صبرا ہو گیا سی۔‘‘

اوہدی اک نہ سنی گئی تے خورشاہ دیدار نوں لے کے اپنے محل وچ چلا گیا۔ اوہدے جاندیاں ای لوکاں نے دھکے مار کے حسین نوں قلعے توں باہر کڈھ دتا۔ اوہنے بڑا منت ترلا کیتا پر اوہدی اک نہ سنی گئی تے کئی لوکاں آکھیا توں مقدراں والا ایں کہ قلعے چوں کڈھیا گیا اے ماریا نہیں گیا۔
حسین: فیر میں ہن کیہ کراں تے کتھے جاواں؟
لوک: سانوں کیہ پتہ۔
حسین دا دل ٹٹ گیا۔ اوہ زمرد دے نال میل تے رب دی رحمت توں مایوس ہو گیا۔ اوہدا عقیدہ سی کہ ایس درگاہ توں وانجیا گیا تے فیر کوئی ٹکانہ نہیں۔ الموت دے باہر پہاڑا وچ روندا کرلاؤندا رہیا۔ دل وچ آئی کہ شیخ علی وجودی کول چلا جاوے تے معافی منگ لوے۔ فیر خیال آیا کہ امام دے دربار چوں نکلن مگروں تے اوہ وی کجھ نہیں کرن گے۔ اخیر زمرد دی دتی ہوئی مت چیتے آ گئی۔ اچن چیتی بول اُٹھیا، ’’مینوں اوتھے ای جانا چاہی دا ہے۔ اوس توں اڈ ہور کوئی تھاں نہیں میرے لئی۔‘‘ نال ای اک ہور وچار وی آیا کہ خورے اوتھے وی سنی جاوے کہ ناں۔ جدوں مینوں کڈھ ای دتا گیا اے تے فیر اوہ وی میرے توں راضی نہیں ہووے گی۔ جے ہوئی وی تے فیر وی ایہہ کیویں ہو سکدا اے کہ امام تے مرشد دے خلاف اوہ میری کوئی مدد کر سکے۔ ایہہ سوچ کے رون لگ پیا۔ فیر اخیری فیصلہ ایہو کیتا کہ چلو زمرد دی قبر تے ای چلو۔ ہور کجھ نہ سریا تے اوہدی قبر نوں ای ہک نال لا لواں گا۔
ایہہ متھ کے پہلوں قزوین گیا تے اوتھوں البرز دے پہاڑ تے گیا تے اوتھے ای ڈیرہ لا لیا۔ اینا کجھ کرن مگروں وی فیر اوہ معشوق دی قبر دا مجاور بن گیا سی۔ دن رات عبادت کردا رہندا۔ قبر دے نیڑے بیٹھ کے زمرد دے خیال نال گلاں کردا رہندا۔
اخیر اک دن آس پوری ہو گئی۔ سویرے اکھ کھلی تے قبر تے زمرد دی چٹھی پئی ہوئی سی۔ اک نہیں سگوں دو چٹھیاں جیہناں وچوں اک لفافے وچ بند تے دوجی کھلی سی۔ دوہاں نوں چک کے چُمیا تے کھلی چٹھی پڑھن لگ پیا۔ چٹھی وچ لکھیا سی،
’’حسین توں بڑی غلطی کیتی۔ امام دی شان وچ بے ادبی! چنگا ہویا توں بچ گیاں۔ فیر وی تیرے ولوں میرا دل نہیں پھریا۔ تے ایتھے آ کے توں مینوں ہور بے چین کر دتا اے۔ ایسے لئی تینوں چٹھی لکھ رہی آں۔ ہن میں جو آکھاں اوہ ان بِن اوسے طرحاں ای کردا جاویں۔ ایہہ بڑا اوکھا تے صبر والا کم اے۔ جے میری گل نہ منی تے اوکھا وی ہوویں گا تے ساڈے میل دی آس وی مک جاوے گی۔ ایہہ اخیرلا تے اوکھا حیلہ اے جیہڑا تینوں دسن لگی آں۔ ایہہ دوجی چٹھی ایسے طرحاں سانبھ لے تے چڑھدے ول نوں ٹر پئے۔
کاشغر دے نیڑے قراقرم شہر تے مغلاں دے شاہی ہے جیہدی اک ملکہ بلغان خاتون ہے۔ اوہنوں اکلیاں ملن دا جتن کریں تے ایہہ چٹھی اوہنوں دے دیویں۔ ایہدے وچ جو لکھیا ہے اوہنوں پڑھن دا جتن نہ کریں تے نہ ای بلغان خاتون کولوں پچھیں۔ اوہ جو کجھ تیتھوں پُچھے اوہدا ٹھیک جواب دیویں۔ فیر ملکہ جو وی آکھے اوہ کردا جاویں۔ جے اوہ تیرے نال آؤناں چاہے تے اوہنوں تے اوہدے نال دیاں نوں میری قبر تے لے آویں۔ بلغان خاتون تیرے نال چنگا ورتاء کرے گی تے مینوں یقین ہے کہ اپنا اک لشکر وی نال لیاوے گی۔ توں اوہناں نوں ایتھے اپڑا دیوں تے رب دے رنگ ویکھے جاویں
۔‘‘
تیری چاہوند! زمرد
حسین چٹھی پڑھدیاں ای اچن چیتی قراقرم وچ ٹر پیا۔

(باقی اگلی قسط وچ)

Share |


 

Depacco.com


 

 

Your Name:
Your E-mail:
Subject:
Comments:


Support Wichaar

Subscribe to our mailing list
نجم حسین سیّد
پروفیسر سعید بُھٹا
ناول
کہانیاں
زبان

 

Site Best Viewd at 1024x768 Pixels