Punjabi Wichaar
کلاسک
وچار پڑھن لئی فونٹ ڈاؤن لوڈ کرو Preview Chanel
    



مُڈھلا ورقہ >> شاہ مُکھی وچار >> ناول >> بہشتی لارا >> بہشتی لارا: معرفت دیاں گلاں

بہشتی لارا: معرفت دیاں گلاں

عبدالحلیم شرر
October 29th, 2007
حسین: ہاں متھے تے اک داغ ہے۔ پتہ نہیں کاہدا ہے۔ خورے نکے ہندیاں کوئی سٹ لگی ہووے۔
شیخ: (ہسدیاں ہوئیاں) نہیں۔ ایہہ حور دے بوسے دا نشان ہے۔ ایہو اک مہر ہے جیہڑی ایس گل دا ثبوت ہے کہ ایہہ بندہ جیوندے جی جنت دی سیر کر آیا ہے۔
حسین: تے جیہناں لوکاں مینوں پچھانیا اوہناں دے متھیاں تے وی حور دے بوسے دا نشان ہووے گا۔
شیخ: بے شک ہووے گا۔ تے ویکھ! میرے متھے تے وی ہے۔
حسین: ( شیخ دے متھے تے اوہو نشان ویکھدیاں) بے شک۔ ایہہ یقین دے پڑاء لنگھن دا تمغہ ہے۔
شیخ: حسین! ایہہ بڑی وڈی گل ہے۔ مر کے سارے مومن جنت وچ جاون گے۔ پر جیہڑے لوک جیوندے جی جنت ویکھ چکے ہین ایہہ نشان اوہناں دی اچیچی نشانی ہووے گا۔ ایہہ نشان اوتھے متھیاں تے نور وانگوں لاٹاں مارے گا تے دوجے جنتیاں نالوں ساڈی شان اُچیری کرے گا۔
حسین: مینوں ایہہ نشان ایس جہانے ای پیارا ہے۔ جے میں ایس نشان نوں چُم سکدا تے میں ایہنوں چُم کے اپنے دل نوں تسلی دے لیندا۔ میرے متھے تے زمرد توں اڈ ہور کسے دے چُمن دا نشان نہیں ہو سکدا۔ میریاں چُمیاں اوہدے توں اڈ ہور کسے نہیں لئیاں۔ پر ہرکھ والی گل ایہہ ہے جویں زمرد ہر ویلے میرے دل وچ ہے پر ہتھ نہیں آ سکدی، اُنج ای اوہدے بوسے دا نشان ہر ویلے میرے کول ہے پر میں اہنوں چُم نہیں سکدا۔
شیخ: ہن شاعراں والیاں ایہہ گلاں چھڈ تے امام قائم قیامت کول جاون لئی تیار ہو جا۔
حسین: چنگا۔ پر اے وادیئ ایمن! ایہہ تے دس دیو کہ اوہناں نوں امام قائم قیامت کیوں آکھدے ہین؟
شیخ: ایہہ وی رب دیاں رمزاں وچوں اک رمز ہے۔ تینوں خورے ہجے تیکر رب ولوں گھلے ہوئے اماماں دے ناواں دا وی نہیں پتہ۔ ایہہ سارا اکو ای نور ہے جیہڑا سارے نبیاں دے پنڈے وچ چمکیا تے اخیری علی مرتضیٰ
ؑ دے پنڈے تیکر اپڑیا۔ ہن کیونجے نبوت مک گئی سی ایس لئی اکو روح وکھریاں وکھریاں پنڈیاں وچ آؤندی رہی۔ اخیریں ایس نور نے عبیداللہ مہدی دی ذات وچ لاٹاں ماریاں تے امامت ظاہر ہو گئی۔ اوہدے توں مگروں ایہہ نور اعلانیہ طور تے وکھرے وکھرے پنڈیاں وچ ظاہر ہندا رہیا۔ ہن ایہہ ربی نور رکن الدین خور شاہ دے پنڈے وچ ہے جیہڑے الموت دے حاکم نیں۔ اوہ امام قائم قیامت ہین۔
حسین: (حیرانی نال) اوہو ای جیہناں دے ہتھ میں بیعت کیتی سی؟
شیخ: آہو، اوہو ای،۔
حسین: پر تسیں تے آکھیا اے کہ اوہ الموت دے حاکم نیں۔
شیخ: بے شک۔ پر ایہہ دنیا دیاں گلاں اوہناں دے نور تے اثر نہیں پا سکدیاں۔ دینی امام تے عام لوکائی وچ ایہو فرق ہے۔ جیہڑی چیز اسیں ریاضتاں کر کے وی نہیں لبھ سکے اوہ ربوں ای اوہناں کول ہندی ہے۔
حسین: تے اوہناں نوں امام قائم قیامت کیوں آکھدے نیں؟
شیخ: ( کھجدیاں ہوئیاں) آہو، میں ہجے ایہہ نہیں دسیا۔ حسن بن صباح نے عام لوکائی نوں اینا اُچا کر دتا کہ اوہ مقام پہلے نبیاں تے اماماں توں اڈ ہور کسے دا نہیں سی۔ پہلوں کوئی جنت وچ جاون دا سوچ وی نہیں سی سکدا پر ہن ایہہ حال ہے کہ میں اکھاں میٹ کے اوس بہشت وچوں ہو آؤناں۔ توں وی اوس بہشت وچ حوراں نال موجاں مان آیا این۔ ظاہر نوں ویکھن والیاں لئی قیامت دا مطلب ہے جدوں ایس جہان دی زندگی مک جاوے گی۔ پر اصل نوں جانن والیاں نوں پتہ ہے کہ قیامت تے بس اوس ویلے دا ناں ہے جدوں لوکائی رب دے نیڑے ہو جاوے گی۔ حسن بن صباح نے اپنے ویلے وچ لوکاں نوں اوس تھاں تے اپڑا دتا ہے ایس لئی اوہ امام قائم قیامت ہین۔ حسن بن صباح وچ دو امامتاں اکواری اکٹھیاں ہو گئیاں تے رب وی جوش وچ آ گیا تے اوہنے بندیاں توں ساریاں شرعی ذمے واریاں چک لئیاں۔ رمضان دی 27 تاریخ نوں مومن شرعی روکاں توں آزاد ہوئے سن ایس لئی اوہ دن ساڈے لئی عید ہے۔
حسین: پر میں تے ویکھیا ہے کہ تسیں دن رات عبادت کردے او تے تہاڈے وانگوں ایس فرقے دے جنے وی بندے میں ویکھے ہین اوہ سارے دے سارے شرع دے منن والے تے نیک نیں۔
شیخ: جیہڑے لوک حقیقت دے پڑاء لنگھنا چاہندے ہین اوہناں نوں عبادتاں تے ریاضتاں کرنیاں پیندیاں ہین پر عام مومناں تے ہن کوئی عبادت فرض نہیں۔
حسین: اے وادیئ ایمن! مینوں اجے وی تسلی نہیں ہوئی۔ عبادتاں دی روک ہٹا دینا اک ایہو جہی گل ہے جیہدے تے دل نہیں من دا۔
شیخ: ( کھج کے) اینا کجھ ویکھ کے وی شک؟ بہشت ویکھ کے وی شک؟ ہن ایہہ شک نہیں گستاخی ہے۔ تینوں پتہ ہے ساریاں عبادتاں رب دے نیڑے ہوون لئی ہین۔ جدوں بندہ رب دے نیڑے ہو گیا تے فیر کاہدی عبادت؟ توں سنیا اے تے ویکھ وی لیا اے کہ بہشت وچ کسے بندے لئی عبادت فرض نہیں۔ اوہدی ایہو وجہ ہے کہ اسیں رب دے نیڑے ہوون لئی عبادتاں کردے ہاں تے اوتھے بندے آپنے آپ ای رب دے نیڑے چلے جاندے ہین۔
حسین: من لیا کہ بہشت وچ پُج کے کسے عبادت دی لوڑ نہیں ہُندی ہووے گی۔ پر جیہڑے لوک ہجے جنت وچ نہیں پُجے اوہناں نوں تے عبادت دی لوڑ ہے۔
شیخ: (حدوں ودھ تپ دیاں) بندے نوں شک نے برباد کیتا ہے۔ بندہ شک کرنوں نہیں ٹلدا۔ سُن اے حسین! امام قائم قیامت ویکھن نوں تے انسان لگدے ہین پر اصل وچ اوہ ایس مادے توں دور بہشت وچ ہین تے اوہناں نوں ملن یاں اوہناں دے نیڑے رہن دا ایہو مطلب ہے کہ بندہ ایس جہان وچوں نکل کے دوجے جہان پُج گیا۔ فیر اوتھے کاہدی عبادت؟
حسین: تسیں ٹھیک آکھیا۔ ہن میرا شک نکل گیا۔ تہاڈیاں گلاں نال میرے سارے شک نکل جاندے نیں ایسے لئی تے جدوں وی مینوں شک پوے میں تہانوں دس دینا۔
شیخ: چل چھڈ، توں ایس امتحان وچ وی پاس ہو گیا ایں۔ ہن تینوں امام دے کول گھل رہیاں۔ جا تے اوہناں دے حکماں نوں من۔ اج صفر دی 20 تاریخ ہے۔ رمضان دی 27 نوں عید قائم قیامت ہووے گی۔ اوس دیہاڑے میں وی اوتھے جاواں گا تے شیخ طور معنی وی اوتھے ای ہوون گے۔ جے اینے دناں وچ اپنی اطاعت نال امام قائم قیامت نوں موہ لیا تے میں وی تیری سفارش کراں گا تے طور معنی وی کرن گے۔ اوسے ویلے تینوں زمرد نال وی ملا دتا جاوے گا۔ اک گل چیتے رکھیں، اوتھے شرعی عبادتاں دی لوڑ نہیں۔ اوتھے دی عبادت بس ایہو ہے کہ حکم منیا جاوے۔ جے اوہدے وچ کوئی گھاٹا وادھا ہویا تے فیر اوہدا دارُو نہ میرے کول ہے تے نہ کسے ہور کول۔ اوس درگاہ دا ردیا بندہ دوہیں جہانیں کھجل خوار ہو جاندا ہے۔
حسین: میں ہر حکم مناں گا۔
شیخ: اوس تھاں تے اپنے دل دے شک ایس طرحاں نہ کڈھن بیٹھ جاویں۔
حسین: میں کسے کم تے وی شک نہیں کراں گا۔
شیخ: جے اینا ای پکا ایں تے کل الموت ول ٹر جا۔ اک چٹھی میں تینوں لکھ دیواں گا۔ اوہ امام کول لے جاویں تے جدوں تیکر اوتھوں یاں میرے ولوں کوئی حکم نہ ہووے اوس دربار نوں نہ چھڈیں۔
حسین: نہیں چھڈاں گا۔
دوجے دیہاڑے سویرے تڑکے اوہ شیخ علی وجودی کولوں سفارشی چٹھی لے کے ٹر پیا تے چڑھدے ول پینڈا کرن لگا۔ کجھ دیہاڑیاں وچ بغداد تے اصفہان توں ہُندا ہویا رُودبار پج گیا۔ ایس پینڈے وچ اوہ اپنے فرقے دے لوکاں نوں حوراں دے بوسے دی نشانی توں پچھان لیندا سی تے اوہ وی اوہدے نال بڑا چنگا ورتاء کردے سن۔۔ ویلم دے اک پنڈ وچ اک بندہ دس رہیا سی کہ اوہ وی بہشت چوں ہو آیا ہے۔ اوہ حسین نوں اپنے نال گھر لے گیا تے کئی دیہاڑے اوہنوں پروہنا رکھیا۔
اک دیہاڑے کئی ایہو جہے باطنی اوہدے گھر اکٹھے ہوئے جیہناں نوں پچھلے دو ورھیاں وچ جنت دی سیر کروائی گئی سی۔ سارے اپنے ای لوک ویکھ کے جنت دی گل بات شروع ہو گئی۔ وچوں اک بندہ بولیا، ''جنت وچ وی مینوں اک تاہنگ ای رہ گئی۔''
دُوجا بندہ: (حیرانی نال) اوہ کیہ؟
پہلا بندہ: اوتھے اک ایہو جہی سوہنی حور ویکھی کہ ویکھدیاں ای دل ہار بیٹھا۔ رب جانے کیہ گل سی بڑے جتن کرن مگروں وی اوہنے میری گل دا جواب وی نہ دتا۔
دُوجا بندہ: ایہہ تے حیرانی والی گل ہے۔ جنت وچ تے ایہہ نہیں ہونا چاہی دا۔ کسے حور تے تہاڈا دل آ جاوے تے اوہ تہانوں منہ ای نہ لاوے، فیر تے جنت وچ وی منہ دا سواد گواؤن والی گل ہے۔
حسین: اوس حور دا ناں پچھیا سی؟
پہلا بندہ: ہاں، مینوں دسیا گیا سی کہ اوہدا ناں زمرد ہے۔ تے جیس حور دے نال میں موجاں مانیاں سی اوہنے دسیا کہ اوس حور دا کسے جیوندے بندے نال ایناں ڈونگھا موہ ہے کہ اوہ جنت دی سیر کرن والیاں وچوں کسے نوں گھاء نہیں پاؤندی۔
دوجے دن حسین اوتھوں نکل کے اگے ٹر پیا تے دو چار دناں وچ اوہ الموت دے قلعے دے پھاٹک تے کھلوتا سی۔

(باقی اگلی قسط وچ)

Share |


 

Depacco.com


 

 

Your Name:
Your E-mail:
Subject:
Comments:


Support Wichaar

Subscribe to our mailing list
نجم حسین سیّد
پروفیسر سعید بُھٹا
ناول
کہانیاں
زبان

 

Site Best Viewd at 1024x768 Pixels