Punjabi Wichaar
کلاسک
وچار پڑھن لئی فونٹ ڈاؤن لوڈ کرو Preview Chanel
    



مُڈھلا ورقہ >> شاہ مُکھی وچار >> ناول >> بہشتی لارا >> بہشتی لارا: امام نصر بن احمد دا قتل

بہشتی لارا: امام نصر بن احمد دا قتل

عبدالحلیم شرر
October 29th, 2007
5 / 5 (1 Votes)

ایس پینڈے وچ حسین ہر ویلے جنت تے اوہدیاں حوراں بارے سوچدا رہندا۔ اوہدا پنڈا تے بھاویں ایس دنیا وچ ای سی پر اوہدے وچار اوسے جنت وچ رہندے سن۔ راہ وچ اوہنوں اک ہور حیرانی والی گل ایہہ پتہ لگی کہ اوہ جیہڑے پنڈ یاں شہر وچوں لنگھدا سی کئی لوک اوہنوں پچھان لیندے سن کہ ایہہ جنت وچوں ہو کے آیا ہے تے اوہدے کول آ کے اوہنوں مبارکاں دیندے سن۔ اندرو اندری اوہ پریشان سی کہ اوہ کیہڑی نشانی ہے جیہدے نال لوکاں نوں پتہ لگ جاندا ہے کہ اوہ جنت چوں ہو کے آیا ہے۔ اوہنے کئیاں کولوں پچھیا وی پر کسے نے کوئی دس نہ پائی۔
حلب پُجدیاں ای اوہ شیخ علی وجودی دے قدماں تے جا ڈگا۔ شیخ نے اوہنوں چک کے ہک نال لایا تے اپنے ساہویں بٹھا کے آکھن لگا، ''حسین توں بہشت دی سیر کر آیا ایں''۔
حسین: یا شیخ ! میں اوس نور دے جہان نوں ویکھ تے آئیاں پر اوتھوں پرتن نوں جی نہیں سی کردا۔
شیخ: چل دس اوتھے کیہ ویکھ کے آیا ایں؟
حسین: اوہ کجھ ویکھیا ہے کہ ہور ویکھن دی سک ہے۔
شیخ: نور دے جذبے ایہو ہندے ہین۔ زمرد نال وی ملیا سی؟
حسین: (شیخ دے پیریں پیندیاں) آہو ملیا سی۔ اجے تے اوہنوں ویکھ کے اکھاں وی نہیں رجیاں سن کہ اوہ اکھوں اوہلے ہو گئی۔
شیخ: تیرا ایہہ خاکی پنڈا اوس نور وچ بوہتا چر نہیں رہ سکدا سی۔ بھاویں توں آکھدا ایں کہ توں اوس جگ دے نور نوں اکھیں ویکھ لیا ہے پر اے حسین! میں کہنا توں اوہ نور نہیں ویکھیا۔
حسین: نہیں اے شیخ تے اے وادیئ ایمن! میں ویکھیا تے ہن وی اوہ میریاں اکھاں دے ساہمنے ہے۔
حسین دی گل سن کے شیخ فیر جلال وچ آ گیا، منہ چوں رالاں وگن لگ پئیاں تے اکھاں رتیاں لال ہو گئیاں ۔ جوش وچ اُٹھ کھلوتا تے آکھن لگا، '' اوئے مُورکھا، تیری کیہ مجال کہ توں اوس ربی نور نوں اہناں ذلیل اکھاں نال ویکھ سکیں، اوہدے اصلی روپ نوں تیریاں اکھاں کسے طرحاں وی نہیں ویکھ سکدیاں، توں اوہنوں ویکھیں گا، پر کدوں؟ جدوں ایہہ خاکی پنڈا جہان وچ چھڈ کے اوتھے جاویں گا''۔
حسین: میں تے اجے اوتھوں آؤناں ای نہیں چاہندا سی۔
شیخ: بھاویں نہ چاہندا ہوویں۔ پر ایہہ ہو ای نہیں سکدا۔ نور دے ساہمنے گندا مادہ رہ ای نہیں سکدا۔
حسین: اے شیخ! تسیں تاں وادی ایمن ہو، جے تہاڈی مرضی ہووے تے میں فیر اوس نوری جہان نوں ویکھ سکداں۔
شیخ: (فیر غصے وچ آؤندیاں) جیویں اگ وچ کوئی شئے پاؤ تے اوہ اپنے مطلب دی شئے نوں ساڑ کے گند باہر سٹ دیندی ہے۔ ایسے طرحاں اوس نوری جہان نے وی تینوں باہر وگاہ ماریا۔
حسین: تے فیر تسیں مینوں اپنے ہتھیں مار دیو تانجے معشوق دا دیدار چھیتی ہو جاوے۔
شیخ: ہن توں اوتھے امام قائم قیامت راہیں پج سکدا ایں۔
حسین: بھاویں میں اوہناں تے ہتھ تے بیعت کر لئی ہوئی ہے پر اوس دربارے وی میری تاں ای سُنی جاوے گی جے تہاڈا ہتھ میری کنڈ تے ہویا۔
شیخ: اچھا توں دل نہ چھڈ، میں تیرا اک ہور امتحان لیناں، جے توں اوہدے وچ پاس ہو گیا تے میں تیری سفارش اوس دربارے کر دیواں گا۔
حسین: چھیتی دسو، جو وی حکم ہے میں اوہنوں پورا کراں گا۔ میں تے آپ مرنا چاہناں، جے ایس کم وی مینوں موت وی آ گئی تے ایہہ میرے بھاگ۔
شیخ: ایسے ویلے دمشق نوں ٹُر جا تے جیویں وی ہووے امام نصر بن احمد جیہڑے باطنین دے خلاف وعظ کردے ہین اوہناں نوں قتل کر کے آ۔
حسین: میں ہُنے گیا۔ پر اینا تے دس دیو کہ اسیں ای اوہ باطنین ہاں جیہناں نوں لوک کدی قرامطہ تے کدی ملاحدہ آکھدے ہین؟
شیخ: بے شک۔ اسیں اسماعیل بن جعفر صادق
ؑ دی امامت دا دعویٰ کردے ہاں۔ کیونجے امامت ظاہر ہو گئی ہے ایس لئی ساڈے تے فرض ہے کہ اسیں ایہدا پرچار لُک کے تے باطنی طریقیاں نال کریئے۔ ایہہ ربی حکم ہے کہ جدوں تیکر امامت ظاہر رہندی ہے، پرچار لُک لُکا کے کیتا جاندا ہے تے جدوں امامت لُک جاندی ہے تے باطنی ہو جاندی ہے تے پرچار کھل کھلا کے ہندا ہے۔
حسین: ایہہ گل میری سمجھ وچ نہیں آئی۔
شیخ: ایہہ گل تیری عقلوں باہر ہے تے تیرے جاہلاں والے شک اہنوں ہور وی تیری سمجھوں باہرا کر دیندے ہین۔ توں آپ اوس رب ول ویکھ اوہ کسے نوں نہیں دسدا ایس لئی اوہدے ول جاون دا پرچار کھل کھلا کے ہندا ہے۔
حسین: اے وادیئ ایمن! نبوت تے ظاہر رہی تے اوہدے ظہور دے زمانے وچ نالو نال کھل کے پرچار وی ہُندا رہیا۔
شیخ علی وجودی نوں فیر اوہدے تے تپ چڑھ گئی تے اوہ حسین تے ورھ پیا، '' ہجے تیکر تیرے دل وچ شیطان بیٹھا تینوں کراہے پا رہیا ہے تے توں بہشت وچ جان دیاں گلاں کردا ایں۔ سُن! ایس نظام دا تعلق اُکا امامت نال ہے۔ نبوت سدا ای ظاہر رہی ہے تے ظہور دے زمانے وچ کھل کے ایہدا پرچار ہُندا رہیا ہے۔ نبوت تے رسالت لوکاں نوں کیہڑے پاسے سد دیاں ہین؟ رب ول تے جنت ول۔ ایہہ دوہیں شیواں جگ دیاں نظراں توں اوہلے ہین۔
حسین: پر امامت وی تے اوسے پاسے سد دی ہے؟
ہن شیخ دا غصہ حدوں باہرا ہو گیا۔ ''توں جنت دی سیر کر کے وی عقلوں ویہلا تے شکی ایں۔ نبوت دے دور وچ رب تے جنت اونے اُگھڑویں نہیں سن جنے ہن امامت دے دور وچ ہین۔ نبی نے کسے بندے نوں جنت نہیں وکھائی تے امامت ہن بندیاں نوں جنت وکھا رہی ہے جیہدا تت ایہہ نکلدا ہے کہ جنت تے رب پہلوں لُک ہوئے سن تے ہن اُگھڑ کے ساہمنے آ گئے ہین۔ کیونجے ہن ایہہ اُگھڑ کے ساہمنے آ گئے ہین ایس لئی پرچار لُک کے کرنا چاہی دا ہے۔''
حسین: لو جی ہن گل میرے پلے پئے گئی اے۔ میں مذہب بارے شک دلوں کڈھنا چاہندا سی کیوں جے میں ایس مذہب بارے بڑیاں پٹھیاں سدھیاں گلاں سُنیاں ہوئیاں ہین۔ پتہ لگا سی کہ الموت دے قلعے وچ لوکاں نوں ون سونے دھوکے دے کے ایس مذہب دے پچھے لا لیا جاندا ہے۔
شیخ: ایہہ ویریاں تے جاہلاں دیاں کھلاریاں ہوئیاں گلاں ہین۔ رب دے ساہمنے اوہناں مورکھاں دی اوقات بھورا وی نہیں ہے۔ جنت ویکھن توں مگروں تینوں پتہ لگ ای گیا ہونا کہ اسیں کنے اُچے رُتبے تے ہاں تے کنی سوکھت نال جنت وچوں ہو آؤنے آں تے اوہ کنے ہینے ہین تے دنوں دن ہور ذلالت وچ کھب دے جا رہے ہین۔
حسین: مینوں پتہ ہے جی۔
ایہہ آکھ کے حسین اوتھوں ٹر پیا تے امام نصر دی جان لین لئی دمشق دے راہ پئے گیا۔
حسین دا ہن اہناں کماں وچ جھاکا لتھ گیا سی۔ جیہڑے شبہے اوہدے دل وچ سن اوہ نکل گئے ہوئے سی تے اوہنوں پک سی کہ جیہناں لوکاں دے اوہ لڑ لگ گیا ہے، جنت اوہناں دے ہتھ وچ ای ہے۔ ہن اوہ اوہناں دے آکھے پٹھے سدھے کماں نوں ای جنت وچ جاون دا راہ سمجھدا سی۔ اک وڈے امام دے قتل دے وچار نے پہلوں اوہنوں ہلا دتا سی پر فیر شیخ تے زمرد دے خیالاں نے اوہنوں پکے پیریں کر دتا۔ اوہ مرشد دے حکم نوں پورا کرن لئی دمشق پُج گیا تے امام نصر دے منن والیاں وچ رل گیا۔
ایس پینڈے وچ وی اوہ حیرانی نال ویکھدا سی کہ کئی لوک اوہنوں راہ جاندیاں ای پچھان لیندے سن تے جپھی پا کے ملدے سن جیہدے توں اوہنوں پتہ لگدا سی کہ اوہدے عقیدے دے بندے سارے جہان وچ ہین۔
اوہدے بھاگ یاں بے صبری کہ اک مہینے وچ ای اوہدا داء لگ گیا۔ اک رات دے پچھلے پہر جدوں امام نصر نال دی مسیت وچ جگ توں لُک کے تہجد پڑھ رہے سن، حسین دا خنجر اوہناں دی ہک وچ کھب گیا۔ جدوں لوتھ ٹھر گئی تے پچھلی رات ای اوہ مسیتوں نکل کے نس ٹریا تے راہ وچ اک نہر دے کنڈھے بیٹھ کے اپنے کپڑے دھو کے حلب شہر ول ٹر پیا۔
حلب پہنچیا تے شیخ علی وجودی نے اوہدے کم تے اوہنوں شاباش دیندیاں آکھیا، '' حسین توں بڑی چھیتی اگے ودھ رہیا ہیں۔ مینوں پک ہے کہ توں چھیتی کامیاب ہو جاویں گا''۔
حسین: اے وادیئ ایمن! اک کم تے مینوں بڑی حیرانی ہندی ہے۔ میں جتھے جاناں، ساڈے عقیدے دے لوک مینوں پچھان لیندے ہین پر میرے کولوں اوہ نہیں پچھانے جاندے۔
ایہہ سن دیاں ای شیخ نے اک صندوق وچوں اک شیشہ کڈھیا تے اوہنوں وکھاؤندیاں آکھیا کہ ایہدے وچ اپنی شکل ویکھ۔ تینوں اپنے منہ تے کوئی شئے نظر آؤندی ہے؟

(باقی اگلی قسط وچ)


Share |


 

Depacco.com


 

 

Support Wichaar

Subscribe to our mailing list
نجم حسین سیّد
پروفیسر سعید بُھٹا
ناول
کہانیاں
زبان

 

Site Best Viewd at 1024x768 Pixels