Punjabi Wichaar
کلاسک
وچار پڑھن لئی فونٹ ڈاؤن لوڈ کرو Preview Chanel
    



مُڈھلا ورقہ >> شاہ مُکھی وچار >> ناول >> بہشتی لارا >> بہشتی لارا: کھوہ دی مٹی کھوہ وچ

بہشتی لارا: کھوہ دی مٹی کھوہ وچ

عبدالحلیم شرر
October 29th, 2007
زمرد: اہناں گلاں دا کوئی فیدہ نہیں، جنا کاہلا پویں گا اوناں ای کھجل ہوویں گا۔ ایس ویلے اکلیاں گل کرن دا ویہل لبھ گیا ایہو ای بوہت ہے۔ جو میں آکھنی آں اوہ سن لے، جے کوئی آ گیا تے ایہہ ویلا وی کھنج جاوے گا تے ساری حیاتی پچھتاؤندا پھریں گا۔ سارے جگ وچ کھجل ہوویں گا تے لبھنا فیر وی ککھ نہیں۔
حسین: (اپنا آپ سنبھالدیاں) ''اچھا دس، توں ای کجھ دسیں گی تے کم بنے گا۔(ایہہ آکھدیاں ای فیر رون کرلاؤن لگ پیا)
زمرد: (اپنا ہتھ اوہدے منہ تے رکھدیاں) رب دا ناں من تے چپ کر جا دھرتی تے جا کے رو لویں جنا رونا اے، تے ہن میری گل کن لا کے سن۔
''ایتھوں جا کے پہلوں تے ایہو جتن کریں کہ پہلوں جیہناں بندیاں دی مدد نال ایتھے آیا سی اوہناں دی من کے اوہناں نوں راضی کر تے فیر ایتھے آؤن دا موقع لبھ۔ اوہناں دی ہر گل من۔ فیر وی جے اوہ تینوں ایتھے گھلن تے راضی نہ ہوون تے فیر اوسے تھاں ای چلا جاویں جتھے میری قبر اے تے جتھے تینوں چٹھی گل کے میں سدیا سی''۔
حسین: ''طالقان دے پہاڑاں وچ؟''
زمرد: ''آہو، اوتھے ای۔ اوتھے اک مہینہ رکیں گا تے میں کوئی سجھاء دیواں گی۔ پر ایہہ ویکھ لویں کہ کسے نوں پتہ نہ لگے کہ میں تینوں اوتھے سدیا ہے''۔
حسین: ''سوہنیئے اوہ سجھاء ہنے کیوں نہیں دس دیندی تاں جے میں جاندیاں اوہدے تے عمل شروع کر دیواں''۔
زمرد: '' اک تے توں کاہلا بوہت ایں، اوہو ای کر جو تینوں آکھیا اے۔ ایس ویلے اوہ سجھاء دسن دا کوئی فیدہ نہیں''۔
حسین: ''چلو، ویکھدے آں ہن کنے دن کھجل خواری بھوگنی پیندی اے''۔
زمرد: '' بے صبرا نہ ہو، تے ویکھیں! کوئی ایہو جہیا ہینا کم نہ کریں کہ آپ ہتیا کرن دا سوچ لویں''۔
حسین: '' ایسے دا ای تے ڈر اے مینوں، تیرے عشق وچ کئی واری تے مینوں اپنی وی سُرت نہیں رہندی تے نہ چنگے ماڑے دا پتہ لگدا اے۔ تیرے لئی تے میں اپنے چاچے تے زمانے دے امام نجم الدین نیشاپوری نوں وی وڈھ آیا سی''
زمرد: '' مینوں پتہ اے، پر مینوں ایس کم وچ نہ رلا، (کجھ بِڑک لیندیاں) ہن چپ کر''
اچن چیتی چھ ست حوراں ساہمنے آ گئیاں تے حسین نوں آکھن لگیاں، '' ہن باہر چل کے سیر کرو تے اوہناں تختاں دا چس مانو جیہڑے باغاں وچ بنے ہوئے ہین، ایس ویلے تے بہار جوبن تے ہے تے شراب طہور د وی اپنا ای سواد اے''
حسین: '' میں ایتھے ای چنگاں''
زمرد: '' اوتھے جان وچ کیہ اے؟ چل، میں وی تیرے نال چلنی آں''
حسین: '' اچھا، تیری ایہو مرضی اے تے چل، میں کیہ آکھ سکناں ہن''
اینے چر وچ ہور حوراں وی آن پُجیاں۔ زمرد تے حسین نوں لے کے ماڑی وچوں باہر نکلیاں تے سارے باغیچیاں وچکار سونے دے تختاں تے جا بیٹھے۔ تختاں دے دوہاں بنّے دو حوض سن تے بنا آکھے واپریاں راہیں ایہہ یقین دوایا جاندا سی کہ اہناں وچوں اک حوض کوثر تے دوجا شراب طہور دا اے۔ ساہمنے کجھ حوراں بیٹھیاں بڑے من کھچویں گیت گا رہیاں سن تے دو چار نڈھے مطلب سوہنے جواک سونے دے جام تے صراحیاں لے کے آن کھلوتے تے راگ رنگ دے نال شراب دا دور وی شروع ہو گیا۔
دو جام پیون نال ای حسین تے نشے وچ ڈُب گیا۔ کیہ ویکھدا اے کہ زمرد نے اک ہتھ اوہدے گل وچ پایا ہویا اے تے دوجے نال اک جام اوہدے منہ نوں لا رہی اے۔ حسین ایس ملاپ دا سواد لیندیاں ای اوہ جام چڑھا گیا پر پیون مگروں اوہنوں انج جاپیا جیویں زمرد دیاں اکھاں ہنجواں نال بھریاں ہوئیاں ہوون۔ جوش وچ اوہدے ول ودھیا ای سی کہ بے سُرت ہو کے ڈگ پیا۔ ایس توں مگروں اوہنوں جگ دی کوئی خبر نہ رہی۔
واہوا چر مگروں جدوں حسین نوں سُرت آئی تے ویکھیا کہ اوہ جنت وچ زمرد دے کول ہوون دی تھاں اوسے بندے دے کول سی جیہدی اوہنے جنت دے پینڈے دے اخیرلے پڑاء تے بیعت کیتی سی۔ حسین اکھاں ملدا اُٹھ کھلوتا تے اوہدے پیراں تے ڈگ کے آکھن لگا مینوں فیر اوتھے ای گل دیو۔
بندہ: نہیں۔ تینوں فیر دھرتی تے جانا پوے گا۔
حسین: میں کجھ دیہاڑے ہور جنت وچ رہنا چاہناں۔
بندہ: جیوندے جی تے توں ہن اوس تھاں مُڑ نہیں سکدا، جا تے جا کے اوس ویلے نوں اڈیک جدوں تیرے مرشد دی مرضی ہووے تے اوہ تینوں فیر گھلے۔
حسین: تسیں وی تے میرے امام او، تسیں مینوں جانوں مار کے فیر اوتھے گھل دیو۔
بندہ: ایہہ جنت دی حد ہے ایتھے کسے نوں موت نہیں آؤندی۔
اینے چراں نوں اوہ پہلی حور ای ہتھ وچ اک جام لے کے آ گئی۔ اوہنوں ویکھدیاں ای بندے نے آکھیا
''چل ہن ہور سوال جواب نہ کر، لے پھڑ تے شراب طہور دا ایہہ اخیرلا جام پی''۔ ایہہ آکھ کے اوہنے اپنے ہتھ نال جام حسین نوں پھڑا دتا۔
حسین نوں پتہ لگ گیا سی کہ شراب پیندیاں ای اوہنے فیر بے سُرت ہو جانا تے جیویں ایہہ نشہ اوہنوں جنت وچ لے گیا سی اوسے طرحاں ہن دھرتی تے لے جاوے گا۔ اوہدے کولوں نانہہ نہ کر ہوئی تے اوہ جام لے کے پی گیا۔ کجھ چر مگروں اکھاں کھول کھول کے اوہنوں فیر اوہو جہے نظارے ای ویکھن نوں لبھے جیہڑے اوہ پہلوں ویکھ گیا سی۔
اخیر اک رات نوں اوہدی اکھ شیخ الجب دے ساہمنے کھلی۔ اوہنے حسین دی کنڈ تھاپڑدیاں آکھیا، ''حسین توں فیر دھرتی تے پرت آیا ایں۔''
حسین: (ہنجو بھریاں اکھاں نال) پر میں ہجے ایس جہان وچ نہیں آؤنا چاہندا۔
شیخ: نہ چاہندا ہوویں گا پر ایس خاکی پنڈے نال توں اوس بہشت وچ سدا لئی تے نہیں رہ سکدا۔
حسین: رب دا ناں ای کجھ کرو کہ ایسے ویلے میں ایہہ پنڈا چھڈ کے فیر اوسے جنت وچ اپڑ جاواں۔
شیخ: اہناں کماں وچ شیخ علی وجودی ای تیرے لئی کجھ کر سکدا اے۔ اوہدے کول جا تے جو اوہ آکھے اوہ من۔ بس ہن توں ایتھوں نکل تے اپنے مرشد کول چلا جا۔
شیخ دیاں گلاں سن کے حسین نوں کجھ دھرواس ہویا تے اوہ غار چوں باہر نکلیا۔ کیہ ویکھدا اے کہ کاظم جنوبی اوتھے ای کھڑا اے جتھے حسین اوہنوں چھڈ کے گیا سی۔ کاظم جنوبی نے اوہنوں ویکھدیاں ای آکھیا،
''ہن تے یقین ہو گیا تینوں کہ معرفت دے رُکھ دی توں وی اک ٹاہنی آں''
حسین: تسیں ایتھے کدوں آئے؟
کاظم جنوبی: ہنے تیرے نال ای تے آیا سی۔
حسین: ہُنے ای؟
کاظم جنوبی: آہو، ہُنے ای۔
حسین: مینوں تے تیتھوں نکھڑیاں کئی ہفتے لنگھ گئے۔
کاظم جنوبی: (ہسدیاں ہوئیاں) ایس عالم تے اوس عالم وچ بڑا فرق اے۔ ایتھوں دا اک اک دن اوتھوں دے ستر ورھیاں دے برابر اے۔
حسین: چلو اک گھڑی ای سہی پر توں ایتھے رُکیا کیوں رہیا؟
کاظم جنوبی: امام قائم قیامت دا ایہو حکم سی۔
حسین: امام قائم قیامت کون اے؟
کاظم جنوبی: اوہو ای جیہدے ہتھ تے توں جنت دے راہ وچ بیعت کیتی سی۔
حسین: پر اوہناں دے حکم تینوں کیویں اپڑ گئے؟
کاظم جنوبی: اوسے مرشد راہیں جیہڑے طریقت دی راہ وچ میرے تے اوہناں وچکار واسطہ نیں۔
حسین: تے فیر تہاڈے مرشد ایتھے آئے ہوون گے؟
کاظم جنوبی: ایہدی لوڑ ای نہیں۔ اوہ اپنے دھیان نال ای وچار میرے دل وچ پا دیندے نیں۔
حسین: ویکھو کنے ہرکھ دی گل اے، مینوں دھگانے جنت وچوں کڈھیا گیا اے۔
کاظم جنوبی: رب دے کماں دی شکایت نہ کر، ایہدی وجہ جاننی اے تے اپنے مرشد شیخ شریف علی وجودی کول چلا جا۔ اک گل چیتے رکھیں ہن توں بہشت دی سیر کر آیاں ایں تے اوہناں نوں اوسے روحانی ناں نال سدیں جیہڑا جنت وچ مشہور اے۔
حسین: اوہناں دا کوئی ہور ناں وی اے؟ میں نہیں سُنیا۔
کاظم جنوبی: آہو، دھرتی تے اوہناں دا ایہو ناں اے پر جنت وچ اوہناں نوں وادیئ ایمن آکھدے نیں۔
حسین: آہو اوہناں نوں وادیئ ایمن ای آکھنا چاہی دا اے اوہناں کولوں ای تے مینوں نور دی اصلیت نظر آئی اے۔
کاظم جنوبی: چل ہن ایتھوں چلیئے۔
حسین: مینوں ایہہ تے دس دیو کہ میں فیر کدی بہشت وچ جا سکاں گا کہ نہیں؟
کاظم جنوبی: میں تے کجھ نہیں آکھ سکدا، جے تیرے مرشد دی مرضی ہووے تے ہر کم ہو سکدا اے۔
کاظم جنوبی دی ایس گل نال اوہنوں کجھ حوصلہ تے آس ہو گئی۔ دونویں اہناں پہاڑاں وچوں نکل کے اصفہان دے شہر آ گئے۔ کاظم جنوبی نوں اوہدی مسیت دے بوہے تے چھڈ کے حسین حلب شہر ول ٹُر پیا۔

(باقی اگلی قسط وچ)

Share |


 

Depacco.com


 

 

Support Wichaar

Subscribe to our mailing list
نجم حسین سیّد
پروفیسر سعید بُھٹا
ناول
کہانیاں
زبان

 

Site Best Viewd at 1024x768 Pixels