Punjabi Wichaar
کلاسک
وچار پڑھن لئی فونٹ ڈاؤن لوڈ کرو Preview Chanel
    



مُڈھلا ورقہ >> شاہ مُکھی وچار >> ناول >> بہشتی لارا >> بہشتی لارا:بہشت دی سیر

بہشتی لارا:بہشت دی سیر

عبدالحلیم شرر
October 29th, 2007
5 / 5 (1 Votes)
جس ویلے حسین نہر دے کنڈے بیڑی توں لتھا سی نماشیں ویلا سی پر ہن رات پئے گئی سی تے ہر پاسے کافور دیاں مشالاں جل رہیاں سن۔ اہناں دے نال نال ای اوپرا جہیا چانن وی گھڑی گھڑی ہندا سی جیہنوں ویکھ کے حسین نوں اچوائی ہوون لگی کہ ایہہ کاہدا چانن ہے جدوں زمرد کولوں پچھیا تے اوہ آکھن لگی،
''توں پچھانیا نہیں؟ ایہہ اوہو ای الٰہی نور ہے جیہڑا ایمن دی وادی وچ موسیٰ نوں نظر آیا سی۔ توں قرآن تے حدیث وچ وی پڑھیا ہونا کہ جنت وچ رب دا دیدار ہووے گا اوہدے توں ایہو نور مطلب ہے۔
حسین: تے ایہو نور رب ہے؟
زمرد: ''ایہہ تے نہیں آکھ سکدی پر رب دا سچا پرچھاواں ایہو ای ہے''۔
ایہہ سن کے حسین نے سر سجدے وچ سُٹ دتا پر زمرد نے اوہنوں چُکدیاں آکھیا کہ ایتھے عبادت دی لوڑ نہیں۔ ایہہ نور تے لوکاں دے دلاں نوں دھرواسہ دیون لئی ہے''۔

ہن حسین نے مکان تے ایدھر اودھر پئے نک سُک نوں ویکھیا تے اوہنوں پک ہو گیا کہ ایہہ سارا نوری نک سُک ہے جیہڑا دھرتی تے بندے نوں نہیں لبھ سکدا۔ زمرد اوہدا ہتھ پھڑ کے اوہنوں تھاں تھاں لئی پھردی سی تے سارا نک سُک وکھاؤندی پھردی سی۔ اک تھاں رک کے حسین نے زمرد نوں جپھی پا لئی۔
حسین: '' ایہہ ساریاں شیواں تے موج مستی لئی ہین پر زمرد، میرے لئی تیتھوں ودھ رب دی کوئی دات نہیں''۔
زمرد: '' تیری ایہو محبت تے تینوں ایتھے لے آئی ہے نہیں تے ایہہ اوہ تھاں ہے جتھے کوئی جیوندا بندہ تے اپڑ ای نہیں سکدا۔

جنت وچ پھردیاں تے زمرد نال موج مستی کردیاں اک ہفتہ ہو گیا سی۔ تے ویلا انج لنگھا سی بئی ہر ویلے خوشی دے گیت کناں وچ بولدے سن تے کئی حوراں سیوا لئی سن پر اوہنوں تے زمرد توں اڈ کسے نال موہ ای نہیں سی، ہر ویلے اوہنوں کچھ وچ لے کے باغاں وچ پھردا رہندا۔ اک واری پُچھن لگا،
حسین: ''زمرد، میں تے سُنیا سی بئی جنت وچ ہر ویلے سویر ہندی ہے پر ایتھے تے دھرتی وانگوں ویلا دن رات وچ بدلدا رہندا ہے''۔
زمرد: '' ایہہ گل سمجھن وچ لوک کھنج گئے ہین۔ ہر ویلے سویر رہن دا مطلب ایہہ نہیں کہ بندہ ہور کسے ویلے دا سواد ای نہیں لے سکدا۔ وچلی گل تے ایہہ ہے بئی ایتھے ہر ویلے کوئی نہ کوئی تھاں ایہو جہی لبھ جاوے گی جتھے بندہ جیہڑے ویلے دا چاہوے سواد لے لوے۔
حسین: '' اوہ کیویں؟''
زمرد: '' ایہہ دسن والی گل نہیں ہے چل تینوں وکھا دینی آں''۔

محل چوں حسین نوں لے کے نکلی تے آکھیا، ''ویکھ لے ایہہ دوپہر دا ویلا ہے، ہن اگے چل۔'' کجھ چر ٹردیاں اک ایہو جہی تھاں تے اپڑے جتھے سورج دی لو نوں رُکھ ڈکی کھلوتے سن تے ہر پاسے انہیرا جہیا جاپدا سی تے چڑھدے پاسیوں نمی نمی لو پُھٹ رہی سی۔ ایتھے آ کے آکھن لگی، '' ویکھ ایہہ سویر دا ویلا ہے''۔
حسین: '' آہو ایہو جاپدا ہے''۔
زمرد: ہن اگے چل۔

ایتھوں ٹُردیاں اک ہور وادی جا اپڑے جیہڑی پہاڑاں وچکار سی تے ایتھے وی رُکھاں پاروں انہیرا جہیا کھلریا ہویا سی تے پکھو کھپ پا رہے سن۔ لہندے پاسے ڈُبدے سورج وانگوں جھؤلا جہیا ہنیرا سی۔ ایتھے آ کے زمرد آکھن لگی، '' ایہہ نماشیں ویلا ہے''۔
حسین: '' ایہہ تے شک والی گل ای نہیں''۔
زمرد: ''دوپہر ویکھ لئی، سویر وی ویکھ لئی، نماشیں وی ویکھ لیا ہن رات رہندی اے چل اوہ وی ویکھ لے''۔
اوہنوں لے کے اک پہاڑ دی کھوہ وچ وڑ گئی جتھے اک بڑا ای سوہنا راہ بنیا ہویا سی۔ ٹردے ٹردے اک تھاں جا پُجے جتھے ہر پاسے انہیرا سی تے کافور دیاں مشالاں جل رہیاں سن۔
زمرد: ''ویکھ، کنی سوہنی رات ہے''۔
حسین: '' پیاری زمرد، جے توں نال ہوویں تے ہر شئے چنگی لگدی ہے''۔

سارا کجھ ویکھ کے پرتے تے محل وچ پُج کے عشق محبت دیاں گلاں کرن لگ پئے۔ اوہنوں زمرد پہلے نالوں کجھ ہرکھی جہی جاپی۔ اوہدے منہ توں لگدا سی کہ دھگانے ای ہس رہی ہے پر اندروں ہردا کنبی جاندا سی۔ حسین نے اوہدے ول ویکھیا تے پچھیا، '' زمرد! ایس جنت وچ وی اج توں مینوں ہرکھی جہی جاپدی ایں، گل کیہ اے؟''
زمرد: '' نہیں ، پر جدوں بیتے ہوئے وکھریویں دا چیتا آ جاندا تے دل تے سٹ جہی وجدی اے''۔
حسین: '' پر ہن تے رب نے میل کرا دتا ہے تے ہن آس ہے کہ اسیں وکھ نہیں ہوواں گے''۔
زمرد: '' رب کرے ایہو ای ہووے، پر حسین مینوں ایہہ آس نہیں ہے''۔
حسین: (حیرانی نال) '' آس نہیں ہے؟ توں وی کملی ایں، بہشت دیاں ساریاں موجاں تے ہمیش لئی ہین، نہ ایتھے کوئی ویری نہ کوئی ساڑے دا ماریا فیر ہرکھن والی کیہڑی گل ہوئی؟''
زمرد: '' سچ آکھنا ایں، پر حسین توں ویلے توں پہلوں آ گیا ایں۔ ہمیش دیاں موجاں تے اوہناں دا مقدر ہے جیہڑے مرن مگروں دھرتی نال سانگا توڑ آؤندے ہین۔ توں ایہہ خاکی پنڈا نال ای لے آیاں ایں تینوں اک واری فیر جانا ای پینا''۔
حسین : (ہرکھدیاں) ''تے فیر میں کدوں جاواں گا؟''
زمرد: '' جدوں ربوں آئی۔ پر مینوں جاپدا تینوں چھیتی جانا پوے گا کیوں جے اوتھے دیاں لوڑا تینوں اُڈیک رہیاں ہین''

ایہہ سن کے حسین دیاں اکھاں ہنجواں نال بھر گئیاں تے ہؤکا بھردیاں آکھن لگا ''ہجے تے میں تیرے میل دا سواد وی پورا نہیں چکھیا سی۔ ہن میرے کولوں تے نہیں جایا جانا۔ ہن تے میں تیری بانہہ پھڑ لینی اے تے اودوں تیکر نہیں چھڈنی جدوں تیکر کوئی تینوں میتھوں نکھیڑ نہ دیوے''۔
ایہہ سن کے زمرد دیاں اکھاں وی بھج گئیاں تے بولی، ''حسین ایہہ کم تیرے وسوں باہر ہے جدوں ہونی نے واپرنا تے تینوں پتہ وی نہیں لگنا تے بے سُرتی وچ توں اوسے دھرتی تے پُج جانا''
حسین: (روندیاں کرلاؤندیاں) '' فیر تے متھوں ایہہ وچھوڑا نہیں جریا جانا، میں تے جاندیاں ای اپنا آپ مکا لینا تے جھٹ ای مُڑ تیرے کول پرت آؤناں''
زمرد: '' رب دا واسطہ ای انج نہ کریں، آپ ہتیا کر لئی تے جنت تیرے تے حرام ہو جاوے گی، فیر تے قیامت تائیں میل دی آس وی نہیں رہنی''
حسین: (سینہ پٹدیاں) '' ہائے تے فیر میتھوں وچھوڑا کیویں جریا جاوے گا، رب دا ناں اے مینوں کوئی سجھاء دے نہیں تے ایہہ سمجھ کے بئی گل ایتھے ای مک گئی کیوں جے دھرتی تے جا کے میتھوں تے تیرے بنا اک گھڑی نہیں جیویا جانا۔ اچھا چل جے ایہہ نہیں تے توں میرے نال ای چل''
زمرد: '' ایہہ تے کسے صورت ہو ای نہیں سکدا۔ ایہہ نہ سمجھ میرے تے ہن اپنا کوئی وس چلدا ہے''

مونہوں ایہہ نکلیا ای سی کہ کنبن لگ پئی تے اُٹھ کے ایدھر اودھر ویکھیا بئی کوئی گلاں تے نہیں سُنندا۔ جدوں کوئی نہ نظریں آیا تے سکون نال بیٹھ گئی تے آکھن لگی،
زمرد: '' حسین! ہن اہناں گلاں دا کوئی فیدہ نہیں۔ تیرے پرتن دا ویلا آ پُجیا''
حسین: (بے صبرا ہو کے کرلاؤندیاں) '' کیہ؟ ہُنے ایں؟ نہیں میں نہیں جانا ہجے۔'' ایہہ آکھ کے زمرد نوں گھٹ کے باہنواں وچ نپ لیا۔

(باقی اگلی قسط وچ)

Share |


 

Depacco.com


 

 

Support Wichaar

Subscribe to our mailing list
نجم حسین سیّد
پروفیسر سعید بُھٹا
ناول
کہانیاں
زبان

 

Site Best Viewd at 1024x768 Pixels