Punjabi Wichaar
کلاسک
وچار پڑھن لئی فونٹ ڈاؤن لوڈ کرو Preview Chanel
    



مُڈھلا ورقہ >> شاہ مُکھی وچار >> ناول >> بہشتی لارا >> بہشتی لارا ۔ بہشت دا سفر

بہشتی لارا ۔ بہشت دا سفر

عبدالحلیم شرر
October 29th, 2007
5 / 5 (1 Votes)
باب تن دوجی لڑی

اوہ سوچدا کہ ایس کم دی ساری ذمے واری شیخ علی وجودی دے سر ہے پر فیر وچار آؤندا کہ امام نوں تے میں ای قتل کیتا ہے ایہدا ذے وار کوئی دُوجا کیویں ہو سکدا ہے۔ اخیر حسین دے دل نے اوہنوں منا لیا کہ گناہ اوہنے ای کیتا ہے۔ ہن اوہ پچھتا رہیا سی پر نال ای شیخ علی وجودی دا وساہ وی دل وچ اوویں ای قائم سی کیوں جے اوہ شیخ دیاں کرامتاں ویکھ چکا سی۔ سگوں کئی واریں تے دل وچ ڈر وی جاندا کہ شیخ تے دلاں دے بھیت وی جان دا ہے کِتے اوہنوں میرے دل دی گل پتہ لگ گئی تے کسے پاسے جوگا وی نہیں رہنا۔ ایڈا وڈا گناہ وی کھٹیا تے زمرد وی نہ لبھی۔

ایہو سوچاں سوچدا شہر حلب پُج گیا تے جاندیاں ای شیخ دے پیراں تے ڈگن ای لگا سی کہ اوہنے چُک کے ہِک نال لا لیا تے آکھیا کہ توں امتحان وچ کامیاب ہو گیا ایں۔ ہن زمرد تیرے توں ودھ تیری اُڈیک وچ ہے۔ ہن توں ایس جوگا ہو گیا ہیں کہ جنت وچ جا سکیں۔

ایہہ آکھدیاں شیخ نے اُٹھ کے اپنیاں کتاباں والا صندوق کھولیا تے اوہدے وچوں اک نکی جہی کتاب کڈھی۔ فیر اوہدے ورقے تھلے تے اک چٹھی کڈھ کے حسین دے ہتھ پھڑاؤندیاں آکھیا، ''لے پھڑ، ایس چٹھی نوں سنبھال کے رکھیں تے ہنے ای اصفہان چلا جا۔ اصفہان دے دکھنی پھاٹک دے باہر اک ٹٹی بھجی مسیت ہے اوہدے وچ تینوں اک منگتا ٹکرے گا۔ ویکھن نوں تے اوہ منگتا ہے پر اصل وچ اللہ والا ہے۔ اوہدا ناں کاظم جنوبی ہے۔ ایہہ چٹھی اوہنوں دیویں تے میرا ناں لویں۔ اوہ تینوں اک غار وچ لے جاوے گا جتھے اک وڈا امام تینوں ملے گا اوہ تینوں جنت وچ لے جاوے گا''۔

حسین نے چٹھی لئی تے ٹر پیا۔ ہن اوہدے دل نوں سکون سی۔ زمرد نال ملن دے چاء تے مستی وچ اصفہان اپڑ گیا۔ مسیت وچ گیا تے کاظم جنوبی نوں لبھ لیا تے چٹھی اوہنوں دے دتی۔ چٹھی پڑھ کے کاظم نے اوہنوں ہک نال لاؤندیاں آکھیا کہ معرفت دے رُکھ دی اک ٹہنی توں وی ایں، آ جا کجھ کھا پی لئے تے رات نوں تینوں شیخ الجب کول لے جاواں گا۔

حسین سارا دن اوسے مسیت وچ رہیا تے جدوں رات دا پہلا پہر لنگھیا تے کاظم جنوبی اوہنوں لے کے تُر پیا۔ ڈگدے ڈھیندے اک وڈے غار کول جا پُجے۔ کاظم نے اوتھے واجاں ماریاں تے تیجی واج تے اندروں پرتاوا آیا، '' جواناں! آ جا جنت دی اک حور دو ورھیاں توں تیرے لئی تڑفدی پھردی ہے''۔ ایہدے نال ای غار دی تہہ وچ چانن ہویا تے کاظم جنوبی نے آکھیا، '' لے بئی میں ایس توں اگانہہ نہیں جا سکدا''۔

حسین غار وچ جا وڑیا۔ کجھ چر تے انہیرے وی ٹھیڈے کھاندا ڈگدا ڈھیندا رہیا پر اخیر تہہ وچ اپڑ گیا جتھے اوہنوں سجے پاسے اک پوڑی لبھی۔ پوڑی نال ہور تھلے لیہندا گیا۔ جدوں اخیر تے اپڑیا تے جو کجھ نظریں آیا اوہدی آس ای نہیں سی۔ ایتھے اک بڑا سوہنا تے کھلا ڈلھا مکان نظریں آیا جیہدے وچ ہر پاسے چانن سی تے عود تے لوبان دی دُھونی دتی جا رہی سی۔

حسیں ایہہ سارا کجھ ویہندیاں ای کملا جہیا ہو گیا تے بے صبرا ہو کے ہاک ماری، '' ایہو فردوس بریں ہے؟'' نیڑیوں کِتوں پرتاوا آیا، '' ایہہ تے ہجے پہلی منزل ہے جتھے جنت وچ جاون والیاں نوں ایس قابل بنایا جاندا ہے کہ اوہ جنت دے نظارے سہہ سکن تاں جو کدھرے اکو واری ویکھ کے بوندل ای نہ جاون''۔
حسین: پر تُسیں کون او، تے کتھے او، میںتہاڈی جناب وچ حاضر ہو کے سلام کرنا چاہناں''۔
پرتاوا ملیا، ''میں تیرے نیڑے ای آں''۔ ایہدے نال ای پردہ ہٹیا تے اک بڑی نورانی صورت والا بُڈھا نظر آیا۔ حسین نس کے اوہدے پیراں تے جا ڈگا تے پچھن لگا، ''تسیں کون او؟''

اوہنے آکھیا مینوں شیخ الجب (غار والا شیخ) آکھدے نیں۔ اوسے ویلے اک سوہنے جہے مُنڈے نے شربت دا اک جام شیخ دے ہتھ لیا پھڑایا تے شیخ نے اوہ جام حسین نوں دے دتا۔ جام پیندیاں ای حسین دا سر گھم گیا تے اوہ اوتھے ای بے سُرت ہو گیا۔ بے سُرتی وچ کئی واری اوہدی اکھ کھلی تے ہر واری اوہ اک نویں تھاں تے سی۔ اخیریں جدوں اکھ اُگھڑی تے اوہ اک نویں جوان دے کول سی۔ اوہنے بڑے سوہنے لیڑے پائے ہوئے سن تے اوہدے سر تے تاج سی۔ جوان آکھن لگا، '' جواناں! توں ساریاں منزلاں ٹپ آیا ایں تے تینوں نہیں سار کہ توں فردوس بریں دے بُوہے تے ہیں۔ ہُن گھابر نہ، فرشتے تیری اُڈیک وچ ہین تے حوراں تیرے لئی شنگھار کر رہیاں ہین''۔

پھیر آکھن لگا، ''حسین توں اپنی منزل تے اپڑ گیا ہین، بھاویں ہن تیرے تے کوئی دنیاوی عبادت فرض نہیں ہے پر فیر وی دنیا دا گند دل وچوں کڈھن لئی ضروری ہے کہ توں ایس جنت دے بوہے تے تن دن عبادت کر نال ای ایہہ شرط وی ہے کہ توں پانی دا اک تُبکا وی نہیں پیویں گا''۔

ایہہ آکھ کے اوہ بندہ اوتھوں ٹُر گیا تے پچھے تن روٹیاں چھڈ گیا۔ نال ای مکان دے سارے بوہے اکو واری بند ہو گئے۔ پہلوں تے حسین ڈر گیا پر فیر آخری مرشد دی گل چیتے آئی تے عبادت کرن لگ پیا۔ پانی نہ پیون پاروں سنگھ سُکن لگ پیا تے تیجے دن تریہہ نال مت ماری گئی پر زمرد دی چاہ وچ عبادت کردا رہیا۔ تیجے دن اوہ بندہ فیر آیا تے آکھن لگا ہن جنت دے سفر لئی تیار ہو جا، پر تینوں تریہہ لگی ہونی اے پہلوں اپنے آپ نوں کجھ تازہ کر لے۔

اوہدے مونہوں ایہہ گل نکلی ای سی کہ اک سوہنی زنانی سونے دا اک جام لے کے آئی جیہڑا بڑے ودھیا شربت نال بھریا ہویا سی۔ اوس بندے نے ایہہ جام حسین نوں دتا تے آکھیا، '' لے پی جا، ایہہ اوہ شراب ہے جیہڑی جنت وچ سدا ای لبھدی اے تے ایہدے پیون نال ساری تھکاوٹ لیہہ جاندی ہے تے توں ایہہ پین نال بڑے سرور وچ جنت وچ جاویں گا''۔

حسین نے اچن چیتی جام پھڑ کے منہ نال لا لیا۔ اینا ترہائیا ہویا سی کہ دو گُھٹاں وچ ای جام ویہلا کر دتا۔ گھڑی مگروں اوہنے اپنا سر بھارا ہندا جاپیا تے نال ای اوہدیاں اکھاں مِیٹ ہوون لگیاں تے اوہ بے سُرت ہو گیا، بے سُرت وی ایہو جہیا کہ اپنی وی کوئی خبر نہ رہی۔

باقی اگلی قسط وچ

Share |


 

Depacco.com


 

 

Support Wichaar

Subscribe to our mailing list
نجم حسین سیّد
پروفیسر سعید بُھٹا
ناول
کہانیاں
زبان

 

Site Best Viewd at 1024x768 Pixels