Punjabi Wichaar
کلاسک
وچار پڑھن لئی فونٹ ڈاؤن لوڈ کرو Preview Chanel
    



مُڈھلا ورقہ >> شاہ مُکھی وچار >> ناول >> بہشتی لارا >> بہشتی لارا۔ میرا رانجھا ماہی مکہ

بہشتی لارا۔ میرا رانجھا ماہی مکہ

وچار ڈیسک
October 29th, 2007
1 / 5 (1 Votes)

 باب ٢، قسط ٣

اٹھویں دن نماشیں حلب شہر پُجیا تے لوکاں کولوں پچھدا پچھاؤندا مسجد الثمانین اپڑیا۔ تھکا ٹُٹا سی آؤندیاں ای انّ پانی کھا کے ویلے نال ای سوں گیا۔ بھاویں تھکا ٹٹا سی فیر وی زمرد نال ملن دا چاء جان نوں آیا ہویا سی۔ ادھی راتیں نیندر ٹٹ گئی تے فیر فجر دی نماز تیکر پیا اُسّلوٹّے لیندا رہیا۔ سویرے بانگ توں پہلوں ای جا کے مسیت دے بوہے کول بیہہ گیا تے لوکاں دیاں شکلاں ویکھن لگ پیا۔ ہر بندے تے شریف علی وجودی دا شبہ ہویا پر دل نوں دھرواس نہ ہویا تے اپنے آپ نال ای گلاں کرن لگ پیا،
"مینوں پتہ اے شیخ نال ملنا میرے بھاگاں وچ کتھوں؟
" اوہدے منہ وچوں اینی گل نکلی سی کہ اوسے مہاندرے دا اک بندہ آیا تے اوہدی کنڈ تے ہتھ رکھ کے کھلو گیا۔فیر تسلی دیون لئی بولیا، '' حسین مینوں پتہ ہے کہ توں مینوں لبھن آیا ایں''۔ ایہہ سن کے حسین اوہدے پیراں تے ڈگ پیا تے آکھن لگا،
'' سرکار میری مدد کرو، تہاڈے راہیں میں حق دا راہ لبھ سکناں''۔
شیخ: (جلال وچ آؤندیاں) اوئے مورکھا تیری کیہ اوقات ہے کہ توں اوس رب دیاں سینتاں نوں سمجھ سکیں''۔
حسین: ''بھاویں میں نمانا ہاں پر جدوں تہاڈے لڑ لگ گیا تے بیڑا پار ہو جاوے گا''۔ ایہہ آکھ کے فیر شیخ دے پیر چُمن لگا۔

شیخ دا جلال کجھ گھٹیا۔ اوہناں حسین نوں چک کے سینے لایا تے آکھیا، ''چل میرے نال، میں پہلوں تیری منگ دی پرکھ کراں گا جے سچی ہوئی تے اپنے سنگ رلا لواں گا''۔ حسین نے اُٹھ کے شیخ دے ہتھ چُمے تے پھیر نماز پڑھ کے دونویں شہروں باہر شیخ دی خانقاہ اپڑ گئے۔ حسین نوں ایہہ سوچ کے اچوائی لگی سی کہ شیخ اوس مسیتے کیوں نماز پڑھن گیا جدوں اوہنے ایہہ گل شیخ نوں پچھی تے اوہنوں تپ چڑھ گئی،
شیخ: مُورکھا! ہر گل دے پچھے نہیں پئے جائی دا جے شوق سچا ہووے تے سارے بھیت آپے کھل جاندے ہین۔ ہن پچھ ای لیا اے تے دس دیناں کہ میں مُڈھوں ای تیرا ہر کارا ویکھدا آیاں۔ میں ای تینوں مجاوراں ہتھوں چھڈاؤن لئی اپنے سنگی گھلے سن۔ ایہہ سن کے حسین جوش وچ آ کے آکھن لگا، ''تسیں تے سب جان دے ہو میں جو چاہناں اوہ وی تہانوں پتہ ہے''۔
شیخ: ''آہو سارا کجھ جان دا ہاں پر ویلا ہر گل دی گنڈھ آپے کھولدا ہے اونا چر دڑ وٹی رکھ''۔

ایہہ حکم سن کے حسین تے اینا رعب پیا کی ہیٹھاں ڈگ کے کنبن لگا۔ کجھ چر مگروں شیخ نے اوہنوں چکیا تے آکھن لگا، '' توں میری خانقاہ وچ رہیا کر تے ٹہل سیوا کریا کر۔ جنی بوہتی ٹہل سیوا کریں گا تے میرے حکم منیں گا اونی چھیتی کامیاب ہوویں گا۔ میری آکھی رب دی آکھی جانیں۔ توں مورکھ ہیں ہر گل نہیں سمجھدا ایس لئی اکھاں میٹ کے جو میں آکھاں کردا جاویں جیویں حضرت موسیٰ نے خضر دی منّی سی''۔

حسین: ''جو حکم دیوو گے منّاں گا پر کیہ بھیڑے کماں نوں وی اکھاں میٹ کے من لواں؟''
شیخ: (وٹ کھاندیاں) '' تینوں لگدا ہے کہ مرشد کوئی بھیڑا کم کرن لئی آکھ سکدا ہے؟''
حسین: (نموجھانا ہو کے) '' ہو سکدا ہے کہ مرید نوں اوہ کم گناہ لگدا ہووے''۔
شیخ: ہو سکدا ہے پر اوہدے پچھے رمز گناہ نہیں ہوندی تے گناہ ثواب نیت تے ہندا ہے''۔
حسین: ''گناہ ثواب تے بندے دی نیت تے ہندا ہے۔ جے مینوں کسے کم دی رمز بھیڑی لگے گی تے میری نیت وی بھیڑی ہو جاوے گی تے جدوں نیت بھیڑی ہووے گی تے اوہدا نتیجہ وی نیت موجب بھیڑا ای ہووے گا''۔
شیخ: '' تے تیرا وچار ہے کہ شیخ دی نیت تے شک کیتا جا سکدا ہے؟''
حسین: (شیخ دے پیریں پیندیاں) '' بالکل نہیں، میں تے دل دے دھرواس لئی ایہہ آکھیا سی رب اوہ دن نہ وکھائے کہ میں شیخ دی نیت تے شک کراں''۔

ایہہ سن کے شیخ نے اوہنوں چک کے سینے لاؤندیاں آکھیا، '' مرید اک تلوار وانگوں شیخ دے ہتھ وچ ہندا ہے تے تینوں پتہ ہے تلوار دے کیتے کارے دا الزام اوس ہتھ تے ہندا ہے جیہڑے ہتھ وچ اوہ تلوار ہووے''۔
حسین: ''تسیں ٹھیک فرمایا ہے، مینوں اہناں گلاں دا چانن ہو گیا، ہن جو حکم دیو گے میں منّاں گا''۔

اہناں سوالاں جواباں نے حسین نوں شیخ علی وجودی دے اینا تھلے لا دتا کہ اوہنوں شیخ توں اڈ ہور کجھ وی نظر نہ آؤندا۔ ہر ویلے شیخ اوہدیاں سوچاں وی رہندا۔ ہن تے زمرد وی بوہتا چیتے نہیں سی آؤندی۔ حجرے وچ پیا خیالاں وچ ای زمرد نوں آکھدا، '' زمرد! توں مینوں کتھے گل چھڈیا ہے، ایتھے تے میں تینوں وی بھلدا جا رہیاں''۔

ہن پورے کمال نال اوہ فنا فی الشیخ (مرشد لئی فنا ہونا) ہو گیا سی۔ مرشد کول اوہنوں باراں مہینے لنگھ گئے۔ وچوں جہے کر کے اوہ تن مہینیاں لئی بنا دسے پچھے کسے پاسے وی نکلے رہے پر حسین اوتھے خانقاہ وچ ہی رہیا۔ اینے چر وچ اوہنوں ایہہ پتہ لگ گیا کہ شیخ ولی وجودی دی سارے جگ وچ مانتا ہے۔ سارے جگ وچوں مرید اوہناں کول آؤندے تے حکم لے کے چلے جاندے۔

اک رات شیخ علی وجودی دس مریداں نال بیٹھے سن۔ حسین وی اوتھے اک نکرے لگ کے بیٹھا ہویا شیخ دیاں گلاں سن رہیا سی۔ اک مرید نے شک شبہے والی گل کیتی تے حسین وی نال رل گیا تے سوال جواب کرن لگا۔ شیخ غصے وچ آ گیا تے جسم ،روح تے جنت بارے اک بھرویں تقریر کیتی جیہنوں سن کے حسین شیخ دے پیراں تے ڈگ پیا تے اک واری جنت ویکھن وی عرضوئی کر دتی۔

حسین بڑا چر شیخ دے پیریں پیا رہیا پر شیخ جوش نال اینا بھریا ہویا سی کہ اوہدے کولوں بولیا وی نہیں سی جا رہیا فیر حسین نوں چک کے بٹھایا تے آکھیا، '' حسین توں میرے جوش دا فیدہ چکیا ہے پر ہجے صبر کر کل اکلے ملاں گے فیر عرضوئی کریں۔ ہن ویلا آ گیا ہے کہ تینوں تیری سیوا دا پھل لبھے پر ہجے ہور امتحان وی رہندا ہے۔ میں ویکھنا ہے کہ توں شیخ دی کنّی گل من دا ہیں۔ مرشد دی گل منن وچ جنی کویل کریں گا اونی کویل ہی مقصد حاصل کرن وچ لگے گی''۔

سارے مرید اُٹھ کے چلے گئے۔ حسین وی بسترے تے لما پئے گیا پر ساری رات اکھاں وچ لنگھائی۔ سویرے جیویں ای شیخ وظیفے توں ویہلا ہویا حسین اوہدے پیریں جا ڈگا۔
'' ہن میتھوں صبر نہیں ہندا۔ تسیں تے دل دیاں جان دے او کجھ آکھن دی وی لوڑ نہیں۔ رب دا واسطہ ای چھیتی زمرد نال ملا دیو''۔

شیخ: چنگا، توں زمرد نال ملنا ایں، پر اوہدے لئی تیار وی ہیں کہ نہیں؟''
حسین: دل جان توں تیار ہاں۔
شیخ: ویکھ لے نس ناں جاویں۔
حسین: نہیں نس دا۔
شیخ: تیرے دل وچ شک ناں آوے۔
حسین: نہیں آؤندا۔
شیخ: بڑے جگرے دا کم ایں۔
حسین: میں جان وار دیواں گا۔
شیخ: ایہدے وچ اوکڑاں وی بڑیاں ہین۔
حسین: کوئی گل نہیں۔
شیخ: تے سن فیر۔
حسین: ارشاد کرو۔
شیخ: ہجے نہیں، کالجے نوں پکیاں کر لے۔
حسین: بڑا پکا ہے۔
شیخ: مینوں پتہ اے توں امام نجم الدین نیشاپوری کولوں پڑھدا رہیا ہیں تے اوہناں دا ای مرید وی ہیں۔
حسین: (حیرانی نال) آہو پنج ورھے اوہناں دی سنگت وچ لنگھائے ہین۔
شیخ: تیرے دل وچ کیہ مقام ہے اوہناں دا؟
حسین: سارے جگ وچ تہاڈے توں مگروں اوہناں نوں ای وڈا عالم فاضل، رب دا جانوں تے نیک سمجھداں۔
شیخ: اچھا، تے جا۔ اوہناں دے جلسے وچ رل جا کے تے جدوں موقع لبھے اوہناں نوں قتل۔۔۔۔۔
شیخ دے مونہوں ہجے اینا ای نکلیا سی کہ حسین نے چیک ماری تے بے سُرت ہو گیا۔

(اگے کیہ ہویا، ایہہ اگلی قسط وچ)


Share |


 

Depacco.com


 

 

Your Name:
Your E-mail:
Subject:
Comments:


Support Wichaar

Subscribe to our mailing list
نجم حسین سیّد
پروفیسر سعید بُھٹا
ناول
کہانیاں
زبان

 

Site Best Viewd at 1024x768 Pixels