Punjabi Wichaar
کلاسک
وچار پڑھن لئی فونٹ ڈاؤن لوڈ کرو Preview Chanel
    



مُڈھلا ورقہ >> شاہ مُکھی وچار >> ناول >> بہشتی لارا >> بہشتی لارا ۔ اوکھے پینڈے لمیاں راہواں

بہشتی لارا ۔ اوکھے پینڈے لمیاں راہواں

October 29th, 2007
5 / 5 (3 Votes)

باب ٢۔ قسط  ٢

اخیر زمرد دی چٹھی آ ہی گئی۔ اوس وچ لکھیا سی:
''اے ہنیری دھرتی دے قیدی! میرے لئی توںحدوں ودھ گیا ہیں۔ توں ایہہ نہ سمجھ جو میرے اُتے اوس دا کوئی اثر نہیں ہوندا۔ میرا تیرے نال روح دا ساک سی۔ ایہو وجہ ہے جو ایس جہان وچ جتھے میرے چار چوفیرے خوشیاں ہی خوشیاں ہین تے میرے رب نے میرے دل وچ اوہ عجب جیہی چس پیدا کر دتی ہے جیس نوں عقل سمجھ وی نہیں سکدی پر میں تیرے ولوں اپنا دھیان نہیں ہٹا سکدی۔ تیری یاد وچ ایہہ چس وی میرے دل وچوں تیرے غم دا کنڈا نہیں کڈھ سکدی۔

خیر توں امتحان وچ پورا ثابت ہویاں تے کوئی تیرے دل وچوں میرا خیال نہیں کڈھ سکدا۔ توں دل نہ چھڈ تے میرے ملن دا جتن کر۔ یاد رکھ ایہہ اوہ تھاں نہیں جتھے توں مینوں پاویں گا۔ میں تیرے نیڑے وی ہاں تے تیرے توں دور وی۔ پر جیس بوہے راہیں توں میرے کول آ سکیں گا اوہ دراڈا ہے تے اوتھے بڑی محنت تے کشٹ نال پہنچ سکیں گا۔ ایس کم لئی تینوں من وی مارنا پینا، بھگتی وی کرنی پینی تے بڑے لمے پینڈے وی کرنے پینے ہین۔ ایس طرحاں بے مُرشدا پہاڑاں نال ٹکراں مارن دا کوئی حاصل حصول نہیں تے نہ ہی رون دھون نال کُجھ ہونا۔

جے مینوں ملن دا شوق سچا ہے تے ایس وادی توں نکل کے جودی پہاڑ دے لہندے پاسے دی گھاٹی وچ اک وڈھا غار ہے جتھے رب دے بڑے پہنچے ہوئے لوک چلے کٹ رہے ہین۔ لوک نہیں جان دے پر مینوں ایتھے آکے پتہ لگا جو جتھے حضرت ابراہیم
ؑ نے تاریاں دے چڑھن تے ڈُبن توں رب نوں پچھانیا سی اوہ ایہو غار سی۔ ہن لوک کہندے ہین جو ایہہ غار شام وچ ہے پر ایہہ نرا جھوٹ ہے۔ حضرت ابراہیم ؑ دا بچپنا شام وچ نہیں لنگھیا سگوں اوس دھرتی تے لنگھیا جیہڑا اوہناں دا وطن سی تے جتھے حضرت نوحؑ دی بیڑی آکے رُک گئی سی۔

توں ایس غار وچ چالیہہ دن بہہ کے چلہ کر تے ہر چوتھے دن کجھ گھاہ پتیاں دی خوراک تے گزارہ کر۔ ایہہ وی ضروری ہے جو سارے چلّے وچ تیرے ساہمنے اکو صورت ہووے تے اک ہی خیال تیرے دل وچ ہووے۔ اوہ صورت تے میری ہے پر خیال اوس مرشد دا ہوے جنہاں دا مرید ہوون لئی غار توں نکل کے جاویں گا۔ ایس چلے دے اکلاپے وچ تینوں اکثر جاپے گا جیویں میں تینوں اپنے کول بلا رہی ہاں پر توں ایس خیالی پرچھاویں دے دھوکے وچ نہ آویں۔ جے تیرے پیر تھوڑے جیہے وی تھڑکے تے مینوں ملن دی آس چھڈ دیویں۔

چالیہہ دناں مگروں جاندی رات ویلے ایس غار تے جودی پہاڑ دیاں گھاٹیاں توں نکل کے شام ول ٹر جاویں تے بنا کِتے رُکے سدھا تیر طرحاں خلیل شہر وچ جا وڑیں۔ اوتھوں دے مشہور تہہ خانے وچ حضرت یعقوب
ؑ تے حضرت یوسف ؑ دے جنازے رکھے ہوئے ہین۔ لوکاں دی اکھ بچا کے تھلے لتھ جاویں۔ لوک تینوں روکن گے پر توں جتن انج کرنا جو پہریداراں تے مجاوراں نوں خبر وی نہ لگے تے توں اندر پہنچ جاویں۔ چالیہہ دن اوہناں جنازیاں دے وچکار بہہ کے چلہ کٹ۔

پھیر اوتھوں نکل کے حلب دے شہر نوں جاویں۔ اوتھے محلہ ارامنہ دے پچھلے پاسے تینوں اک نکی جیہی مسیت ملے گی جیس نوں مسجدالشماسین کہندے ہین۔ ایس مسیت وچ جا کے رہویں۔ دوسرے ہی دن فجر دی جماعت وچ اک بندہ آوے گا جیس صوف دے کپڑے پائے ہوون گے۔ اوہدے وال لمے ہوون گے تے پورا جثہ کالی کملی وچ لکیا ہووے گا۔ اوس بندے دی داڑھی دے ادھے توں ودھ وال چٹے ہوون گے ، اوہدا عمامہ ہرا ہووے گا کیوں جو اوہ سادات بنی فاطمہ توں ہے۔ ایس نورستاں وچ تے اوس دا ناں تے خطاب بڑا وڈا ہے پر اوس پانی مٹی اگ ہوا دی دنیا وچ اوس دا ناں الشریف علی وجودی ہے۔

ایہہ بندہ بڑا ہی نمانتا والے سبھا دا دسے گا پر اوس دیاں اکھاں وچوں ریاضت تے من مارن دے روحانی جذبیاں دے لانبو (شعلے) نکل رہے ہوون گے۔ یاد رکھیں جد تائیں توں شریف علی وجودی دے ساہمنے نہیں جاویں گا اوہ تیرے تے دھیان نہیں کرن گے۔ اہناں دسیاں نشانیاں توں توں اوہناں نوں پچھان لینا تے اوہناں کولوں حق دا طلب گار ہو جاویں۔ ایہو بندہ تینوں میرے نال ملا سکدا ہے تے ایسے دے ہتھ ساڈی کامیابی ہے۔ جے میرا شیدائی تے میرا چاہوند ہیں تے جد تائیں مقصد پورا نہ ہو جاوے شیخ دی سیوا تے غلامی کریں۔

جے توں پورے اک سال تائیں شریف علی دی سیوا وچ رہیوں تے اک موقع ضرور آوے گا جو اوہ جوش وچ آکے ملاء اعلیٰ دی سیر کروان دا دعویٰ کرن گے۔ ایہہ دعویٰ سن دیاں ہی اوہناں دے پیریں ڈگ پویں تے اپنے دل دی سدھر ظاہر کر دیویں۔ اوہ بلا شک منظور کر لین گے۔ پر ایس گل دا خیال رہوے جو شیخ دے ہر حکم دا پورا کرنا ضروری ہے بھاویں اوہ حکم تیری سمجھ آوے یا نہ آوے، تے کوئی بہانہ تے عذر نہیں کرنا۔
''نہ مے سجادہ رنگین کُن گرت پیر مغاں گوید''
جے توں ایہہ ساریاں منزلاں توں لنگھ گیا تے شیخ دی تابعداری تے سیوا پورے تن من نال کیتی تے تیرے لئی میری گود کھلی ہوئی ہے۔ میں تیرے واسطے تیرے نالوں ودھ فکر مند ہاں۔ بس ہن چھیتی ایس وادی تے میری قبر نوں چھڈ تے میرے ملن لئی پکے پیڈھے جتناں دی تیاری کر۔
تیری چاہوند تے اڈیکنہار
زمرد''

حسین اپنی محبت دے سودا تے اپنے وطنیاں نال نفرت پاروں زمرد دی پہلی وصیت تے پہلے خط تے عمل نہیں سی کر سکیا۔ پر ہن اک گھڑی لئی وی ایس وادی وچ نہیں سی ٹکیا جا سکدا۔ اوس نوں زمرد دی محبت تے اوس دیاں وفاواں یاد آیاں تے اوہ زمرد دی قبر توں بڑے جوش نال ودعیا ہویا۔ اوس نے خط نوں کئی واری چمیا تے سینے نال لا کے رکھ لیا تے سفر تے نکل کھلوتا۔

اوہ سوڑی تے ہنیری گھاٹی وچوں ہزار اوکھتاں نال سنبھل سنبھل کے نکلیا تے اوس تھاں تے پجیا جتھے اوہ اپنے تے زمرد دے کھوتے بنھ کے چھڈ گیا سی۔ دوہیں کھوتے بنھے بنھے سردی تے برف دے پھنڈے سُک کے مر گئے سن۔ اوہناں دیاں ہڈیاں رُکھ ہیٹھاں پئیاں سن۔ پر اوہ ایہہ ویکھ کے بہت ہی حیران ہویا جو پرانے کھوتیاں دی تھاں تے اک نواں تازہ دم کھوتا اوسے درخت نال بنھیا تیار کھڑا سی۔ اوہنوں ایس دی آس نہیں سی ایس لئی ایس سواری دے ملن تے رب دا شکر کیتا تے سوچیا جو رب نے ایتھے ہی نوری عالم دا جلوہ وکھا دتا ہے۔

جتھوں تیکر رستہ خراب سی اوہ کھوتے دی لگام پھڑی پیدل ہی ٹردا رہیا تے پھیر جتھے زمین پدھری ہو گئی اوتھے اوہ اللہ دی گھلی سواری تے بہہ کے سدھا لہندے ول ٹر پیا۔ اوہ دو مہینیاں دی کھجل خواری مگروں آذربائیجان دے شہر تبریز پہنچ گیا جتھوں جودی پہاڈ دساں دناں دے پینڈے تے ہے۔

تبریز بڑا رونقی شہر سی، اوسدے دل وچ آئی وی جو دو دن رُک کے سیر سپاٹا کر لوے پر پھیر زمرد دی تاکید یاد آئی تے بنا سرا وچ ٹکن دے اگے ٹر پیا۔ دس دن دی ہور خواری توں بعد اوہ جودی پہاڑ دی اسماناں نال گلاں کردی ٹیسی دے تھلے جا کھلوتا۔

جودی پہاڑ بڑا اُچا ہے، ایران تے ایشیائے کوچک توں وی تے کوہ قاف دیاں ٹیسیاں توں وی اُچا۔ حسین نوں کئی دن ٹکراں مارن مگروں اوہ غار لبھا۔ اوتھے دور دور توں پنڈاں والے چڑھاوے چڑھاؤن لئی آؤندے رہندے سن۔ ایس دیاں قدیم برکتاں نوں سب مسلمان یہودی تے عیسائی من دے سن تے اوس نوں ادب نال ویکھدے سن۔ اوہناں پینڈواں وچوں ہی اک کولوں حسین نوں غار دے حالاں دی سار ہوئی تے اوہنوں سمجھ آ گئی جو اوس نے ایتھے ہی ریاضت تے بھگتی دا امتحان دینا ہے ۔ ایتھے ہی حضرت ابراہیم
ؑ نے رب نوں پچھانیا سی۔

دن ویلے غار دے مُنہ تے نالدے ضلعیاں توں آئے عقیدتمنداں دا مجمع لگا سی۔ اوہ شام نوں اوہناں دے جاندیاں ہی اندر وڑ گیا۔غار وچ وڑدیاں ہی اوہ ریاضت وچ رُجھ گیا تے کوشش کرن لگ پیا جو ایس گھپ ہنیرے وچ زمرد دی خیالی تصویر دا دیوا اکھاں دے ساہمنے نظر آؤندا رہوے۔ ہر چوتھے دن رات دے پچھلے پہر نکل کے جاندا تے گھاہ تے پتیاں نال بھکھ نوں ماردا تے پھیر اپنے حجرے وچ آ بہندا۔

اخیر چلے نوں پورا کرکے اوہ شام ول ٹرپیا۔ تِن مہنے دے پینڈے مگروں خلیل شہر دیاں عمارتاں اوسدے ساہمنے سن۔ اوہ سدھا تہہ خانے اُپڑیا۔ تھلے جانا بڑا اوکھا سی کیوں جو ہر ویلے لوکاں دی ہیڑھ اکٹھی ہوئی رہندی سی۔ اک ہور بھیڑ ایہہ سی جو مجاوراں دا عقیدہ سی جو جے کوئی غار وچ جاون دا ارادہ وی کرے تے اوس دا قتل واجب ہے۔حسین گل دل وچ لکائی رکھی تے مجاوراں نال یاری پا کے تھلے جان والے رستے دے نیڑے رات گذارن دی تھاں لبھ لئی۔ کئی راتاں جاگ کے کڈھیاں پر داء نہ لگا۔ ایس لئی جو کئی لوک رت جگا کردے سن تے کوئی اجیہا پل نہیں سی لبھدا جدوں لوک عبادت یا دعاواں نہ کر رہے ہوون۔ دو تن ہفتیاں مگروں اک وار رات دے پچھلے پہر اوس نوں میدان خالی ملیا کیوں جو ہر کوئی ستا ہویا سی۔ اوہ چپ چپیتے تہہ خانے دے بوہے تے گیا تے جد چارے پاسیوں ویکھ کے یقین ہوگیا کہ اوس نوں کوئی ویکھ نہیں رہیا تے بنا ڈرے اندر وڑ گیا۔

ایس تھاں تے جانا بڑی جر
أت دا کم سی۔ اہناں نبیاں دا رعب دل تے ہر پل ودھدا جاندا سی، پیر کنبن لگ پیندے سن تے دل دھڑکن لگ پیندا سی۔پر زمرد دا شوق اہناں ساریاں گلاں تے غالب آ گیا تے اوہ اندر ودھدا چلا گیا۔ اوہنوں گھڑی مُڑی لگے جیویں فرشتے اوہنوں روک رہے ہین جو توں اپنے ناپاک قدماں نال ایس پوتر تھاں نوں نہ بِھٹ۔ پر اہناں سب خیالاں نوں اک پاسے کرکے اوہ گھپ ہنیرے وچ ہتھاں نال ٹٹولدا تہہ خانے تیکر اپڑ گیا۔

حسین تھلے پہنچ کے پریشان ہو گیا جو جتھے ہتھ نوں ہتھ نہیں سجھدا اوتھے پیغمبراں دے جنازے کیویں نظر آؤن گے۔بڑا چر اک ہی تھاں کھلوتا رہیا پر جدوں دن دے چانن دیاں رشماں دی جھلک پئی تے پھیر اوس نوں کجھ آس ہوئی تے اوس سوچیا دن ہو لوے تے پھیر دِسے گا۔ ایہو ہویا جد دن دے چانن وچ ہنیرا گھٹ ہویا تے اوس نوں چبوترے تے کئی لوتھاں رکھیاں دسیاں اوہناں دے وچکار حضرت یعقوب
ؑ تے حضرت یوسف ؑدیاں وی لوتھاں سن۔

اوہناں دا وصال مصر وچ ہویا سی تے قدیم مصری ریت موجب اوہناں دیاں ممیاں بنائیاں گیاں سن۔جسم تے تابوتاں وچ سن پر منہ کھلے سن جنہاں توں ہنیرے وچ وی رعب جھلکاں مار دا سی۔ اوہ حوصلہ کرکے اگے ودھیا تے دوہاں رعب والے چہریاں دے وچکار بہہ گیا۔ اہناں دا رعب ایناں سی جو زمرد دی صورت نوں اکھاں ساہمنے رکھنا سوکھا نہیں سی۔ پر جودی پہاڑ والے چلے دے جتناں پاروں اوہ پیاری صورت نظر دے ساہمنے پکی ہو گئی سی۔ ایس لئی تھوڑی جیہی کوشش نال ہی دوہاں چہریاں وچکار اپنی معشوق دا چہرہ ویکھ لیندا سی۔

اخیر اوہ ایتھے وی چلہ کشی وچ رُجھ گیا پر جودی پہاڑ وانگ ایتھے ایہہ نہیں سی ہو سکدا جو اوہ باہر نکل کے خوراک لیا سکے۔ ایس دا اوس نوں پہلاں ہی خیال سی ایس لئی اوہ اپنی چادر وچ کجھ پنیر بنھ کے لے آیا سی۔ ہر چھوتھے دن دو تن ٹکڑے کھا کے رب دا شکر کردا۔ اللہ اللہ کرکے ایہہ چلہ وی پورا ہویا تے اوہ اکتالویں رات نوں چپ چپیتے پولے پیریں باہر نکلیا جو کسے نوں خبر وی نہ ہوے تے اوہ حلب پُھٹ جاوے۔
پر جد اوہ نکلیا لوک جاگ رہے سن تے بعضے اوہنوں پہلاں ہی ویکھ چکے سن۔ اوہناں ویکھدیاں ہی رولا پا دتا تے حسین نوں مجاوراں گرفتار کر لیا۔ اوس تے ات بے ادبی دا الزام لایا گیا تے اوہدا قتل ہوون ہی والا سی جو اوس دے بھاگاں بھانے اوسے دن اک باطنی فدائی دے ہتھوں شہر دا حاکم ماریا گیا سی۔ لوک بھانویں باطنیاں کولوں ڈردے سن پر ایڈا وڈا معاملہ چلیا جو لوک بدلہ لین لئی تیار ہوگئے۔ اوہ باطنیاں دا اک پنڈ اجاڑ رہے سن جو باطنیاں دا اک وڈھا جتھہ اوہناں نوں آن پیا۔بڑا قتلام ہویا ، بڑے لوک مارے گئے۔ ایسے نس بھج وچ حسین مجاوراں دی قید وچوں نکل کے حلب نوں ٹرپیا۔


Share |


 

Depacco.com


 

 

Your Name:
Your E-mail:
Subject:
Comments:


Support Wichaar

Subscribe to our mailing list
نجم حسین سیّد
پروفیسر سعید بُھٹا
ناول
کہانیاں
زبان

 

Site Best Viewd at 1024x768 Pixels