Punjabi Wichaar
کلاسک
وچار پڑھن لئی فونٹ ڈاؤن لوڈ کرو Preview Chanel
    



مُڈھلا ورقہ >> شاہ مُکھی وچار >> ناول >> بہشتی لارا >> بہشتی لارا ۔ معشوق دا وچھوڑا

بہشتی لارا ۔ معشوق دا وچھوڑا

October 29th, 2007
5 / 5 (1 Votes)

 باب ٢ ۔ قسط١

سویر دا ویلا سی جدوں ٹھنڈی ٹھنڈی ہوا تے پکھواں دی چہکار نے حسین نوں جگایا۔ اوس ادھ پچدی ہوش وچ چارے پاسے ویکھیا، زمرد دا کِتے ناں نشان نہیں سی۔ جدوں اپنے دل دے ٹوٹے تے معشوق دی صورت کِتے وی نظریں نہ پئی تے اوسدا دل بہہ گیا۔ کمزوری تے چکر آؤن نال کئی واری ڈگیا تے اٹھیا تے پھیر اپنے آپ نوں گھسیٹدا زمرد نوں لبھن نکلیا پر اوس دا کِتے وی کوئی پتہ تھوہ نہیں سی۔ اخیر ہر پاسیوں آس مک گئی تے اپنی بھال وچ تھک کے اوہ موسیٰ دی قبر دے لاگے گیا تے بڑے ہی درد نال اتھرو کیرن لگ پیا۔ ''پیاری زمرد توں کتھے گئی ایں؟ تینوں زمین نگل گئی کہ اسمان کھا گیا کہ رات پریاں نال لے گئیاں؟''

ایویں ہی اوس دا دھیان موسیٰ دی قبر ول پیا تے اوہنوں بڑی حیرانی ہوئی جو موسیٰ دی قبر بدلی ہوئی ہے تے اوتھے اک دو پتھر ہور پئے ہوئے ہین جیہڑے کل نہیں سن۔ اوس دی حیرانی گھٹ نہیں سی ہوئی جو اوس دی نظر اوس چٹان تے پئی جیس تے موسیٰ دا ناں کھرچیا ہویا سی۔ اوہ وی بدلی ہوئی سی، جدوں اوہنے غور نال پڑھیا تے اوہدے مونہوں چیک نکلی ''موسیٰ و زمرد'' تے ایس دے نال ہی اوہ بیہوش ہو گیا۔ غم تے رنج تے اوہنے کجھ قابو کیتا ، تے ہوش آؤن مگروں دل وچ کہن لگا ''افسوس، اوہو ہویا جو زمرد کہندی سی۔اوہ مر گئی تے میں اجے وی جیونا۔ آہ! پریاں بڑیاں ظالم سن۔ اوس نوں مار دتا تے مینوں ادھ مویا کر گئیاں۔ آہ! اوہ تے میری جان سی پھیر اوس دے بنا میں کیویں جیواں۔

اوہ اوس چٹان نال ٹکراں مارن لگ پیا جیس تے دوہاں بھین بھرا دے ناں کھرچے ہوئے سن۔ اوسدے دل وچ ایہہ وی آئی جو اوہ قبر کھولے تے اوس وچ دفن ہوجاوے۔ اوہ ایہہ دل وچ پکا ہی رہیا سی جو غیب دے فرشتے نے کن وچ کہیا ''ایہہ دین دے خلاف تے مرن والیاں نوں ہینا کرن والی گل ہے۔'' غیب دے فرشتے دی ایہہ آواز سن کے اوہ ہور اُچی چیکیا ''تے پھیر میں کیہ کراں؟'' ایہہ کہہ کے اوہ بھوئیں تے ڈگ کے تڑفن لگ پیا۔ کنا چر وین پاؤن مگروں اوہ موسیٰ دی قبر نوں کلاوے وچ لے کے جیس نوں اوہ ہن زمرد دی قبر سمجھدا سی تے قبر نال ایویں گل کرن لگ پیا جیویں کوئی جیوندے بندے نال گل کر رہیا ہووے۔

''پیاری زمرد! مرنا اپنے ہتھ وس نہیں ، آپ ہتیا حرام ہے تے جیونا بے مقصد تے بے سوادا، پر کدوں تیکر؟ مرنا برحق ہے، موت اک دن تے آوے گی نا، تے پھیر میں اوس دی اڈیک ایتھے بہہ کے ہی کیوں نہ کراں؟ حیاتی دے باقی دناں وچ تیری قبر میری سنگی تے محرم ہووے گی تے تیرا خیال میرے نال رہوے گا او میرے بے وفا معشوق! بس ہن میں ایتھے ہی رہواں گا تے ایتھے ہی مراں گا۔ ہائے جیویں تیرے بھرا نے تینوں اپنے کول سد لیا توں وی مینوں اپنے کول سد لے۔ تیری وصیت میرے کولوں پوری نہیں ہونی۔ ہن میں ایتھے دا ہی ہو گیاں۔ کیہ پتہ جو پریاں دا کدی ایدھروں گذر ہووے تے اوہ مینوں وی تیرے کول اپڑا دیون۔''

دل وچ ایہہ متھ کے حسین نوں چوکھی تسلی ہو گئی۔ اوہ قبر توں اُٹھ کے نہر دے کنڈھے گیا تے اپنیاں بھجیاں اکھاں تے پانی دے چھٹے ماری، وضو کیتا تے قبر دے برابر کھڑا ہوکے کجھ نفل رکعتاں پڑھیاں تے پھیر بڑے درد نال زمرد دی بخشش دی دعا منگن لگ پیا۔ اوہ ہن سدا لئی ایتھوں دا ہی واسی بن گیا۔

حسین نے کجھ اینی پکیائی نال ایہہ نویں حیاتی جیونی شروع کیتی سی جو اوس نوں مارو پریاں دی اڈیک تے موت دی دعا منگن وچ سواد آؤن لگ پیا سی۔ ہن نہ اوس نوں وطن یاد سی نہ ہی حج دا خیال۔ زمرد دا خیال اوسدا قبلہ سی تے سانجھی قبر اوس دی مسیت۔ اوہ گھاہ پتے کھا کے یا کجھ چڑیاں دا شکار کرکے گذارہ کر لیندا تے ہر ویلے موت دے سنیہے دی اڈیک وچ رہندا۔ جد کدی غم دی ندی بہتی چڑھ جاندی تے اوہ معشوق دی قبر نوں جپھی پا کے رو دھو کے دل دا ابال کڈھ لیندا۔

ایسے حالت وچ موسیٰ تے زمرد دی قبر دے مجاور بنیاں چھ مہنے لنگھ گئے۔ سارا سیال اہناں پہاڑاں وچ ہی لنگھیا، سارا سیال حسرت نال مرن والیاں دی قبر تے برف دی چادر چڑھی رہی۔ موسم دی سخت سردی تے اوہنے صبر نال جھل لئی پر جدوں بہار آئی تے ساری وادی پھلاں نال مہک گئی تے اوس دے دل وچ نویاں تانگھاں جاگن لگ پئیاں۔ بہر دے پھلاں نوں ویکھ کے اوس نوں پریاں دے آؤن دا پکا یقین ہو گیا تے اوہناں ظالم پریاں دی اڈیک وچ اوس وچ بے صبری وی آ گئی ۔ روز رو رو کے کہندا '' افسوس! موسیٰ تے زمرد دا کم تے پریاں نے اک پل وچ کر دتا تے میں ایسا نصیباں ماریا ہاں جو چھ مہینیاں توں اڈیک رہیاں تے اوہ ایدھر دا راہ ہی بھل گئیاں ہین۔''

اک دن سویرے سوں کے اٹھیا تے زمرد دی قبر تے اک کاغذ پیا ملیا۔ حیرانی تے چاء نال دوڑ کے چکیا تے کجھ چِر حیرانی نال بت بنیا کھڑا رہیا۔ گھڑی مُڑی لکھت نوں ویکھدا تے کہندا ''میری نظر تے دھوکہ نہیں کھا رہی؟'' پر اوس نوں ہر پل یقین ہوندا گیا جو ایہہ زمرد دے ہتھ دی لکھت ہے۔ ایس چٹھی وچ لکھیا سی:

ــ''حسین! میں ایس جہان وچ بڑی خوش ہاں۔ ایتھے دیاں خوشیاں تے بندے دے خیالاں وچ وی نہیں آ سکدیاں۔ میں اوس باغ فردوس وچ ہاں جیس دا وعدہ قرآن تے ہور ساریاں اسمانی کتاباں وچ مسلماناں تے سچ پرستاں نال کیتا گیا ہے۔ سارے سواد رب دے کرم نال مینوں حاصل ہین۔ ۔۔۔پر میں ایتھے وی تیرے لئی پریشان تے تینوں ملن دی چاہوند ہاں۔ فرشتیاں تے ہور اسمانی روحاں راہیں مینوں تیرے بارے پتہ لگدا رہندا ہے جو توں میری قبر دا مجاور بنیا ہویا ہیں۔ اوہ مادی کھچ جیہڑی اک چِر تیکر روح نوں عالم عناصر (پانی مٹی اگ ہوا عالم عناصر ہین) ول دھیان دواؤندی رہندی ہے مینوں اپنی قبر تے لے گئی۔ میں تینوں اپنی قبر نوں کلاوے وچ لئی روندیاں تکیا تے کئی گھنٹے میں وی تیرے نال کھڑی روندی رہی۔ پر افسوس نہ تیریاں دنیاوی اکھاں مینوں ویکھ سکدیاں نیں تے نہ تیرے کن میرے روون دی آواز سن سکدے ہین۔ توں ناحق موت اڈیک رہیا ہیں، اجے توں بڑا چِر جیونا ہے۔ اوہ دن اجے بہت دور ہے جدوں مینوں تیرے وصال دی خوشی ہووے گی۔ اوہ باغ جتھے توں ہیں، پریاں دے رہن دی تھاں سی پر تیرے پاروں اوہ اوتھے آ نہیں سکدیاں کیوں جو تیرے مرن دا اجے ویلا نہیں آیا، ایس لئی تینوں قتل وی نہیں کر سکدیاں۔ ایہہ سبب ہے جیس وجہ توں اوہ اپنی تھاہر تیرے کولوں خالی نہیں کروا سکدیاں۔ مجبور ہوکے اوہناں نوں ہی اپنی ٹھاہر چھڈنی پئی۔ افسوس توں میری وصیت تے عمل نہ کیتا۔ بدنام کرن والے تے تہمتاں لاؤن والے مینوں اجے وی ذلیل کر رہے ہین۔ اوہناں دے الزاماں دا ودھا چڑھا مینوں بڑا ستاؤندا ہے۔ ایس پاروں میں تینوں اپنی وصیت پھیر یاد دواؤنی ہاں تے بڑی ہی چاہ نال کہنی جو جا میری وصیت پوری کر۔
تیرے کولوں دور پر تیری دلدار
زمرد''
حسین نے کئی وای خط نوں پڑھیا۔ لکھت ڈھنگ تے لفظاں نوں کئی واری ڈیلے پاڑ پاڑ کے ویکھیا پر سمجھ نہ آوے جو مضمون کیہ ہویا۔ اک واری تے گھابر کے اوہ بولیا ''کیہ زمرد جیوندی ہے؟'' پھیر آپ ہی کہن لگا، ''نہیں ایہہ نہیں ہو سکدا ۔ اوہ آپ ہی تے لکھ رہی ہے جو اوہ دُوجی دنیا وچ ہے تے بہشت برین دی سیر کر رہی ہے۔ پھیر ایہہ خط کیویں آیا تے کون لیایا؟'' اوہ بڑا چر ایس تے گوہ کردا رہیا جو اوس نوں کیہ کرنا چاہیدا۔ پہلے دل وچ ایہہ وی آئی جو اوہ زمرد دی آکھی مطابق گھر واپس چلا جاوے پر پھیر آپ ہی بولیا ''نہیں ایس دا کچھ حاصل وصول نہیں۔ پہلے تے اوتھے جایا کیویں جاوے گا تے چلوجے میں اوتھے پج وی جاواں تے میرے قصے تے یقین کون کرے گا۔ سارے مینوں جھوٹا کہ کے رد دین گے۔ نہیں میں نہیں جا سکدا۔ ہن تے میں پکا کر لیا جو میں حیاتی دے رہندے دن ایس قبر تے زمرد دی یاد وچ ہی لنگھاواں گا۔ زمرد کہندی ہے میں اجے بڑیاں اڈیاں رگڑنیاں ہین۔ رگڑ لواں گا، جتھوں تیکر جھلیا جاوے گا جھل لواں گا۔ ایس تھاں تے اڈیاں رگڑنا وی جہان دا گھٹا چھانن نالوں چنگا ہے۔ افسوس زمرد دل وچ ہرکھی ہووے گی جو میں اوس دی وصیت پوری نہ کیتی پر میں اپنے عذر پیش کر دیاں گا۔ ایہہ وی ہو سکدا ہے اوہ مینوں ویکھ رہی ہووے، میریاں گلاں سن رہی ہووے۔ ایس ویلے اپنی چٹھی دا جواب سنن اوس دی روح ایتھے ضرور آئی ہووے گی۔ تے جو کجھ میں کہناں اوس نوں ہی سدھا کیوں نہ کہہ دیواں۔
ایہہ خیال اوہدے دل وچ بہہ گیا تے اوہنے کہنا شروع کیتا:

''پیاری زمرد! نہ میں تیرے طرحاں نور دی دنیا وچ ہاں تے نہ ہی میری کول نوری ڈاکیے نیں جیہڑے میرا پتر تیرے تیکر اپڑا دین۔ اپنے نورانی دھیان نال میرا عذر سن۔ اے حوراں ورگیئے تے رب دی مقبول ہستیئے!۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔مینوں اوہناں لوکاں کول نہ گھل جنہاں دی سمجھ وچ تیری نورانیت تے تیری پاکی نہیں آ سکدی۔ اوہ میرے آکھن تے نہیں منن گے۔ ایس لئی مینوں اپنے عشق دے صدقے ایس ذلت تے بدنامی کولوں بچا۔ تے جے رب دے دربار تیری کجھ وی سنی جاندی ہے تے مینوں اپنے کول سد لے۔ اہناں پریاں نوں گھل جو اوہ اپنی ٹھاہر میرے کولوں خالی کروا لین۔ میری روح تیرے شوق وچ ذبح ہوون لئی تڑف رہی ہے تے ایس مادی پنجرے نوں توڑ کے نکلن لئی کاہلی ہے۔ اے محبت دی دیوی! مینوں ہور کِتے نہ گھل، مینوں اپنے کول سد لے''

ایس طرحاں دے وچاراں نال اوس وچ اینا جوش آ گیا جو اوہ بے وس ہو کے زمین تے ڈگ پیا تے، لوٹنیاں لین تے تڑفن لگ پیا۔ جد کمزوری حدوں ودھی تے قبر نوں جپھا مار کے روون لگ پیا۔ اوس چٹھی نے اوہدا جوش تے ودھا دتا سی تے اوسدے دن ہور وی غم دے دریا وچ ڈبدے جا رہے سن۔ روز اپنی معشوق نوں سفنے وچ ویکھدا تے نواں خیال پیدا ہوندا۔ اوہدی نظر وچ دنیا کجھ وی نہیں سی۔ ایس حالت وچ اک مہینہ لنگھ گیا۔ مہینے دی ہر گھڑی زمرد دی کسے نویں چٹھی دی اڈیک وچ لنگھی۔ اخیر اڈیک مکی تے اک چٹھی ملی۔

(زمرد نے خط وچ کیہ لکھیا ایہہ اگلی قسط وچ )


Share |


 

Depacco.com


 

 

Your Name:
Your E-mail:
Subject:
Comments:


Support Wichaar

Subscribe to our mailing list
نجم حسین سیّد
پروفیسر سعید بُھٹا
ناول
کہانیاں
زبان

 

Site Best Viewd at 1024x768 Pixels