Punjabi Wichaar
کلاسک
وچار پڑھن لئی فونٹ ڈاؤن لوڈ کرو Preview Chanel
    



مُڈھلا ورقہ >> شاہ مُکھی وچار >> تاریخ دے پنے >> ہندوستان وچ مردشاہی دی وار--۵

ہندوستان وچ مردشاہی دی وار--۵

Jaspal Singh
July 23rd, 2014

استری دھرم جاں عورت دے فرض

مردشاہی نوں تھوپن اُتے ہور پکا کرن لئی مردشاہی اتے اسدے پیروکار ودواناں، گیانی، دھیانی، رشیاں اتے دانشوراں نے گرنتھاں اتے کتاباں وچ اتے عام ورتاوے وچ عورتاں دے کئی فرض اوہناں تے تھوپ دتے اتے بیان کر دتے جو کہ اوہناں نوں ہر حالت وچ پورے کرنے پیندے سی اتے کرنے پیندے ہن۔ انھاں فرضاں دی اُلنگھناں کرنا پاپ بنا دتا جس لئی اوہناں نوں سزا دتی جاندی ۔

عورت دا ساریاں نالوں وڈا فرض ایہہ دسیا گیا کہ اُسنوں اپنے پتی نوں پرمیشور سمجھنا چاہیدی ہے۔ سدا گھر والا جاں خاوند ہی اُوس دا رب جاں خُدا ہے اتے اُوسنوں آپنے اس رب دی سیوا کرکے اُوسنوں ہر طرحاں نال خوش رکھنا چاہیدا ہے۔ عورت دی زندگی دا مقصد ہی اپنے خاوند دی سیوا کرنا اتے اُوسنوں خوش رکھنا ہے۔ عورت دی ہر کارروائی خاوند اتے اسدے پریوار دی سیوا لئی ہونی چاہیدی ہے اتے اُوسنوں خوش رکھن لئی۔ گھر والے دی خوشی وچ ہی اُوسدی خوشی ہے۔ اپنے گھروالے دی خوشی لئی اُوسنوں کوئی وی قربانی کرنی چاہیدی ہے۔ اس لئی عورت نوں قربانی دی مورت کیہا جاندا ہے۔ ایہہ عورت دا فرض ہے۔ عورت دا اک فرض ایہہ وی بنا دتا گیا کہ گھروالے دی موت دے بعد اُوسنوں اپنے پتی دی چکھا وچ جل کے ستی ہو جانا چاہیدا ۔

مہابھارت دے شانتی پرو وچ کیہا گیا ہے:

ویاہ دی رسم اگ دے ساہمنے کیتی جاندی ہے اس لئی عورت دا پتی ہی اُوس دا ساریاں نالوں وڈا دیوتا جاں رب ہے۔ جے عورت دا خاوند اُوس توں خوش ہے تاں سارے ہی دیوی دیوتا اُوس توں خوش ہوندے ہن۔ اوہ عورت جس توں اُوسدا خاوند خوش نہیں اوہ جل کے بھسم ہو جاندی ہے جس طرحاں جنگل دی اگ وچ بیل بوٹے سڑ جاندے ہن۔ عورت لئی اُوسدے خاوند توں ودھ کے کوئی ہور راکھی کرن والا نہیں اتے اُوسدی خوشی توں ودھ کے ہور کوئی خوشی نہیں ہوندی۔

آپنی پتنی بارے گل کردے ہوئے اک پتی مہابھارت وچ کہندا ہے:

اوہ (پتنی) میرے بھوجن کرن توں پہلاں کدے وی بھوجن نہیں کردی اتے ناں ہی میرے اشنان کرن توں پہلاں اشنان کردی ہے۔ جدوں میں خوش ہوندا ہاں تاں اوہ خوش ہوندا ہے۔ جدوں میں دُکھی ہوندا ہاں تاں اوہ دُکھی ہوندی ہے۔ اوہ ہمیشہ اوہی کردی ہے جس نال اُوسدا پتی خوش ہووے۔ اوہ انسان شلاگھا جوگ ہے جو کہ ایہو جہی پتنی دا مالک ہے۔

مہابھارت دے انوشاسن پرو وچ سنڈیلی کہندی ہے:

میں کدے سُفنے وچ وی اپنے پتی نال غُصے نال نہیں بولدیدمیں ہمیشہ ہی پُرکھاں اتے براہمناں دی پُجا کردی رہندی ۔ میں ہمیشہ آپنی سس اتے سوہرے دی سیوا کردی رہندی ۔

جدوں میرا گھروالا گھر نہیں ہوندا تاں میں ناں کوئی شنگار کردی ہاں اتے ناں ہی اشنان کردی ہاں نہ اوس دی غیر حاضری وچ میں کوئی گہنہ وی نہیں پاؤندی۔
اوہ عورت جو اپنے سارے فرض اس طرحاں نبھاوندی ہے اُوسنوں سورگ وچ بہُت آدر اتے مان ملدا ہے۔

مہابھارت دے انوشاسن پرو وچ ہی پاروتی شو نوں عورت دے دھرم اتے فرض بارے گل کردی ہوئی کہندی ہے:

عورت دا اپنے پتی دے علاوہ ہور کوئی ایشور جاں دیوتا نہیں۔ اوہ اپنے پتی نوں ہی پرمیشور سمجھ کے اُوسدی سیوا اتے پُجا کردی ہے۔ اوہ اپنے پتی دی مرضی اگے سبھ کُجھ نچھاور کر دیندی ہے۔

اوہ عورت پتی نال کدے وی غُصے والی زُبان نہیں ورتدی بھانویں پتی اُوسنوں غُصے وچ کُچھ وی کہہ دیوے۔ اوہ سورج چند جاں ہور کسے وی مردانے ناں والی شے ول کدے تکدی وی نہیں۔

بالمیکی رماین وچ کیہا گیا ہے:

پتنی نوں ہمیشہ ہی اپنے پتی دی سیوا کرنی چاہیدی ہے اتے اُوسنوں خوش رکھن دی کوشش کرنی چاہیدی ہے۔ پتی دی خوشی وچ ہی اُوسدے جیون دا ارتھ ہے۔ پتنی دا ایہہ دھرم ویداں اتے ہور شاستراں وچ دسیا گیا ۔

پتی توں بغیر عورت اس طرحاں ہی ہے جس طرحاں تند توں بغیر وینا اتے پہاے بغیر اُوس نوں پتی دے بغیر کوئی خوشی نہیں ملدی بھانویں اُوسدے سو پُتر کیوں ہی نہ ہوون۔

اپنے پتی دے پیراں وچ بیٹھنا ہی عورت نوں محلاں اتے سورگ نالوں زیادہ خوشی دیندا ہے۔
پتی نوں خوش رکھنا ہی عورت دی پوجا جاں عبادت ہے۔

منو سمریتی وچ کیہا گیا ہے:

اک کُڑی، جوان عورت جاں بُڈھی عورت نوں اپنے گھر وچ وی کُچھ وی اپنی مرضی نال نہیں کرنا چاہیدا۔ اوس نوں بچپن وچ باپ دے، جوانی وچ گھروالے دے اتے بڑھاپے وچ پُتر دے حُکم ہیٹھ رہنا چاہیدا ہے۔

پتیورتا عورت نوں اپنے پتی دی ہر طرحاں سیوا کرنی چاہیدی ہے بھانویں اُوس دا پتی اُوس نال بُرا سلوک ہی کیوں نہ کرے اتے بھانویں خاوند وچ کوئی وی چنگا گُن نہ رکھے۔ پتی ہی عورت دا پرمیشور ہے۔ پتی دی موت دے بعد جیہڑی عورت آپنے آپ نوں پاک رکھدی ہے اوہ سورگ جاندی ہے۔

وشنو سمریتی وچ کیہا ہے:

ہُن عورتاں دے فرض اس طرحاں ہن-پتی نال چنگی طرحاں رہنا، سوہریاں دی سیوا کرنا،گھر دا سامان چنگی طرحاں رکھنا،سارے ریت رواجاں دا پالن کرنا،جدوں پتی گھر نہ ہووے تاں کوئی وی شنگار نہ کرنا،بچپن وچ باپ دے، جوانی وچ خاوند دے اتے بڑھاپے وچ پُتر دے حُکم ہیٹھ رہنا۔خاوند دی موت بعد اپنے آپ نوں پاک رکھنا جاں اُوس نال چکھا وچ ستی ہونا۔


۱۸ ویں صدی وچ تنجور وچ لکھیا ہویا گرنتھ استریدھرمپدھتی وی اس تراں ہی وستار پوروک عورت دے فرض دسدا ۔اس وچ دسیا گیا ہے کہ عورت نوں اپنے خاوند توں پہلاں سویرے اُٹھنا چاہیدا ہے اتے ساریاں نالوں بعد وچ سونا چاہیدا ۔ اُوس نوں ساریاں دے بعد کھانا چاہیدا ہے اتے اُوس دا ساریاں نالو ں وڈا فرض اپنے پتی دی سیوا رب سمجھ کے کرنی چاہیدی ہے۔

ایہناں گرنتھاں دے حوالیاں توں اسیں دیکھدے ہاں کہ کس طرحاں مردشاہی دی سوچ ہزاراں برساں توں لگاتار جاری ہے جو کہ عورت نوں مرد دے پیر دی جُتی سمجھدی ہے اتے اُوسنوں مرداں دے حُکم ہیٹھ جکڑدی ہے۔ اک چنگے اتے خوش حال سماج لئی عورتاں دی ایہہ غلامی بہُت ضروری دسی گئی ۔

ایہہ سوچ اتے رشتے صرف کتاباں اتے گرنتھاں وچ درج گلاں ہی نہیں بلکہ اج وی پریوار، کُنبے، پنڈ، شہر اتے سماج وچ برقرار رہن۔ عورتاں اج وی مردشاہی دی قید وچ جکڑیاں ہوئیاں ہن۔سماج دا ہر ادارہ مردشاہی دا پیروکار ہے اتے عورتاں نوں دبا کے ہی رکھدا ہیداورتاں گھراں، گلیاں، دفتراں،گڈیاں، بساں،شہراں وچ بالکُل وی محفوط نہیں اتے اوہ ہمیشہ ڈر اتے خوف وچ رہندیاں ہن۔ دسمبر ۲۰۱۲ وچ دلی وچ نربھیا بلاتکار کیس نے عورتاں دے بھیڑے حال نوں دُنیا ساہمنے پیش کر دتا اے۔


Share |


 

Depacco.com


 

 

Your Name:
Your E-mail:
Subject:
Comments:


Support Wichaar

Subscribe to our mailing list
نجم حسین سیّد
پروفیسر سعید بُھٹا
ناول
کہانیاں
زبان

 

Site Best Viewd at 1024x768 Pixels