Punjabi Wichaar
کلاسک
وچار پڑھن لئی فونٹ ڈاؤن لوڈ کرو Preview Chanel
    



مُڈھلا ورقہ >> شاہ مُکھی وچار >> کھیڈ تے کھڈاری >> کُوڑ مارن والا ڈبہ(بال کہانی)

کُوڑ مارن والا ڈبہ(بال کہانی)

عمانویل اقبال
December 29th, 2016
5 / 5 (1 Votes)

بہوں ورھیاں بدھی گل ہاں پئی اِک شہر وچ بہوں غریب ہماتڑجہیا بندہ رہندا سی۔ نِت ماڑی چنگی محنت مزدوری کر کے اپنا تے ایانیاں دا ڈِھڈ بھرن دا آہر کردا پر اوہ وی کدی لبھدی ،کددی نہ لبھدی۔ اِنج مُشکل نال ہی ٹڈھ بھر کھاج ہوندا۔
اِک وار اوہدے کنیں اِک گل پئی کہ سمندراں وچ بہوں سارے ہیرے جواہرات بھرے ہوئے نیں۔ غریب بندہ، ترنت لالچ وچ آ گیا۔ سوچن لگا، ’’جے میں اوہناں چوں کُجھ ہی حاصل کرن وچ کامیاب ہو جاواں، جندڑی سوکھی ہو جائے۔‘‘ اوس اپنے جی وچاریا: ’’میں سمندراں لاگے جا کے وادھو ساری عبادت کراں گا تے اُٹھاں گا اودوں ای جدوں سمندر مینوں کُجھ دولتاں دے دیوے گا۔‘‘
بس فیر کیہ سی، ایہہ سوچنا سی تے اس چلنا شروع کر دِتا۔ سمندر کنڈے پہنچیا، اِک ماڑی جیہی صف وچھائی تے بہہ کے لگا عبادتاں کرن۔ کئی دیہاڑ کئی راتاں اِنج ہی لنگھیاں۔ پُکھ تے ترَس نال واہوا ای مندا ہوگیا۔ پر اپنے ارادیوں نہ ٹلیا۔
جداں اوہدی حالت بہتی مندی ہوئی تاں سمندر دا دِل موم ہوون لگا۔ اوہنے اِک بزرگ دی شکل وٹائی تے کول آن کھلوتا۔ پُچھن لگا: ہاں بھئی جواناں کون ایں تے ایویں کیوں جِند گھولی جاندا ایں؟
اوس واہوا زور لا کے ہولی ہولی اَکھ پُٹی تے بزرگاں وَل تکیا۔ آکھن لگا: بابا جی میں اِک ہماتڑ جہیا بندہ ہاں۔ ایانے سدا بھُکھ ننگ دے مارے بِلکدے رہندے نیں۔ کئی وار تے اوہناں نوں پورا دیہاڑ اناج دا دانہ وی نصیب نہیں ہوندا۔ محنت مزدوری کرنا پر غریبی نہیں مُکدی۔ کسے زبانِیں اک گل کن پئی بئی سمندر کول بڑیاں دولتاں نیں۔ تے میں وی آہر کر بیٹھاں پئی سمندر مینوں وی کجھ بخش دیوے۔ چلو بہتا نہیں تے اینا کُوای دے دیوے پئی ایانے ڈِھڈ بھر کھا سکن۔
اوہدی مسکینی ویکھ کے سمندر دا دِل وی پانی ہو گیا۔ اوہنے پکّا مِتھ لیا پئی اوہ ضرور ایس مسکین نوں کجھ نہ کجھ دیوے گا۔ بابا جی اوہنوں کہن لگے: ’’لے بئی تیری سُنی گئی ہاں۔ میں ہی سمندر آں۔‘‘ ایہہ آکھیا تے اوس مسکین نوں اِک ڈبہ دِتا۔ مسکین حیران، ’’میں ایس ڈبے دا کیہہ کراں بابا جی؟‘‘ بابا آکھن لگا ’’ایہہ ڈبہ گھر لے جا، روز سویرے اُٹھ کے سامنے رکھ کے اللہ توبہ کریا کر۔ بعدوں توں ایس ڈبے توں جو منگیں ایہہ دیوے گا۔‘‘
ایہہ سُننا سی کہ ہماتڑ خُش ہو گیا۔ خُشی نال ڈبہ بابے ہتھوں پھڑیا تے شکریہ آکھ کے تیز قدمی گھر وَل وَگیا۔ خُشی نال پیر زمین تے نہ پَین بس نسیا جاوے۔ بتھیرا دوڑیا پئی شامو پہلے گھر جا پہنچے پر پَینڈا ذرا لمّا سی۔ شام پے گئی۔ سوچیا پئی ایہہ نہ ہووے رات کوئی چور اُچکا ڈبہ ہی وَنج لوے۔ ایہدی خاطر تے اوہ جان تے کھیڈیا۔ چنگی گل اے پئی رات نیڑے دے پنڈ گزارے تے سرگی ویلے فیر نکل پوے۔ بس اوہ نالدے پنڈ وَل مُڑ گیا۔
اوتھے اوہنوں رات گزارن لئی جگہ لبھ گئی۔
سویر ہوئی۔ نہاتا دھوتا تے سوچیا کیوں نہ ڈبے نوں آزما ای لیا جائے۔ ایہہ سوچ، بوہا بند چا کیتا تے جھٹ ڈبہ جھولے چوں کڈھ سامنے رکھیا۔ عبادت کرن لگا۔ بوہا بھاویں بند سی پر اس گھر دا مالک چوری چوری اوہنوں ایہہ سب کردا تک رہیا سی۔
خیر عبادت کردیاں جھٹ لنگیاں تے ڈبہ آپوں بول پیا: ’’ہاں مالک کیہہ حُکم اے۔ تسی جو آکھو گے میں اوہدا پالن ہار۔‘‘
غریب دی خُشی دا ٹھکانہ نہ رہیا۔ اُس کھاون پیون لئی منگیا تے نالے چاندی دے سِکے پئی گھر دے مالک نوں رات دا کرایہ دیوے۔ بس منگنا سی، ترنت شئے واں ساہمنے۔ اس رَج کے اَن پانی کیتا تے سِکے بوجھے پا لئے۔
گھر دا مالک جیہڑا ایہہ سب تک رہیا سی بہتا حیران۔ اُس ایہہ مِتھ لیا پئی جو وی ہووے ایہہ ڈبہ ہتھیانا ضروری۔ بڑی عجب شے، بس حُکم دیو تے سب حاضر۔
اینے وچ اوہ غریب آدمی حاجت لئی ذرا باہر نکِلیا تے اپنا جھولا اوتھے ای رہن دِتا۔ مالک تے تاک وچ سی۔ جسراں ای اوہ باہر نکلیا چھیتی نال اندر وڑیا تے اوہ ڈبہ چُک کے اسی رنگ ڈھنگ دا دُوجا ڈبہ اوہدی تھاں ٹکا دِتا۔
غریب آدمی ایس ساری گل توں بے خبر پرتیا۔ بچیا کھانا تے چاندی دے سکے دے کے مالک نوں اللہ بیلی آکھ کے راہے پیا۔
کاہلے پیریں چلدا دوپہریں گھر جا پہنچیا۔
بالاں دا پیو دے باہلے دیہاڑ گھروں غیب رہن تے بھکھ نال ڈاہڈا برا حال۔ پر اوس تسلی دِتی تے آکھیا فکر نہ کرو میرے بچیو۔ میں بس ہُنے تہاڈے کھاون پیون دا ودھیا جا پربندھ کرداں۔ ایہہ آکھ کے ڈبہ ساہمنے رکھیا تے لگا پڑھن۔ بالاں نوں وی آسے پاسے بٹھا لیا پئی اوہوی ڈبے دا جادُو ویکھن۔
بال واہوا حیران پئی اوہناں دا پیو کرن کیہہ لگا اے۔ واہوا چِر پڑھدا رہیا پر ڈبے چوں کوئی آواز نہ آئی۔ غریب آدمی چوکھا مایوس تے شرمندہ وی ہویا۔ نال ای ساری گل اوہدے چیتے آ گئی پئی اوہ اوس گھر دے مالک ہتھوں ٹھگیا گیا اے۔
بھجا بھجا فیر جا سمندر کول پہنچیا۔ صف وچھائی تے عبادت فیر شروع۔
سمندر فیر بزرگی رُوپ وچ آیا تے پُچھیا: ’’ہاں بئی ہُن کیہہ ہویا؟ پرت کیوں آیا ایں؟‘‘
غریب نے ساری کہانی بابے دے گوش گزار کر دِتی پئی کس طراں اوہ اک بندے دے گھر رات گزاری تے اوہنے اوہدا ڈبہ کھُس لیا۔
بابے کہانی سنی تے ڈاہڈا رِنج ہویا۔ اس آکھیا: ’’لے فیر میں تینوں اِک ڈبہ ہور دین لگاں۔ ایہدے توں جو منگے گا ایہہ اوہدا دس گُنا دیون دا وعدہ کرے گا پر دینا ایس دھیلہ وی نئی۔ ایہہ لے جا تے اوس لالچی بندے نوں سبق سِکھا۔‘‘
غریب آدمی اوتھوں نکلیا تے فیر اُسے آدمی دے گھر آ وڑیا۔ بالکل پہلے دی طراں سویرے اُٹھیا، ڈبہ ساہمنے رکھیا تے لگا پڑھن۔ جھٹ مگروں آواز آئی: ’’بول مالک تینوں کیہہ چاہیدا ۔‘‘ اس آکھیا: ’’مینوں اِک ہزار اشرفیاں دی ترنت لوڑ اے۔‘‘ ڈبہ بولیا: ’’اِک ہزار کیہہ تُسی ہُنے دس ہزار لوو۔‘‘
گھر دا مالک پچھلی وار وانگوں فیر لُک کے ایہہ سب ویکھ رہیا سی۔ دِلیں لالچ وڑیا تے سوچیا ایہہ تے ہور وی زبردست اے۔ اِک منگو تے دس دیندا اے۔ کیڈا چنگا ہووے میں پہلے والا ڈبہ ایہدی تھاویں رکھاں تے ایہہ وَنج لواں۔ اوس موقع پا کے ایہو کیتا۔ پہلا ڈبہ چھیتی نال اوہدے جھولے پایا تے ہُن والا گھن لیا۔ ایتکیں غریب آدمی وی تاڑ وچ سی۔ جیویں ای اوہنے ایہہ کم پایا اُس اپنا ڈبہ قابو کیتا تے چھیتی نال گھریں پرت آیا۔
دُوجے پاسے اس لالچی نے ڈبہ ساہمنے رکھیا تے لگا عبادتاں کرن۔ تھوڑا جھٹ لنگھیا تے آواز آئی: ’’مالک کیہہ چاہیدا۔‘‘
لالچی آکھن لگا مینوں چھیتی نال اِک لکھ اشرفیاں لیا دے۔
ڈبے آکھیا: ’’لو جی لکھ کیہ تُسی دس لکھ لوو۔‘‘ پر اوہ اُڈیکدا ای رہ گیا۔ ڈبہ تے ہے ای جھوٹا سی اس کیہ دینا سی۔ تِن دیہاڑ ڈبہ اوہدے نال جھوٹے وعدے کردا رہیا پر دِتا ککھ نہ۔ آخر تھک ہار کے لالچی ڈبے نوں آکھن لگا: ’’تو وعدے ای کیتی جانا ایں۔ دیندا ککھ نہیں۔‘‘
ڈبہ بہوں زوریں ہسیا تے آکھیا: ’’میرا نام کُوڑ دا ڈبہ اے۔ میں بس وعدے کرناں دیندا کجھ نہیں۔‘‘
لالچی بندہ بہوں پچھتایا پر ہُن کیہہ ہو سکدا سی۔


Share |


 

Depacco.com


 

 

Support Wichaar

Subscribe to our mailing list
نجم حسین سیّد
پروفیسر سعید بُھٹا
ناول
کہانیاں
زبان

 

Site Best Viewd at 1024x768 Pixels