Punjabi Wichaar
کلاسک
وچار پڑھن لئی فونٹ ڈاؤن لوڈ کرو Preview Chanel
    



مُڈھلا ورقہ >> شاہ مُکھی وچار >> کلاواں تے کلاکار >> بابا جی۔ اے چشتی

بابا جی۔ اے چشتی

احمد عقیل روبی
January 8th, 2014
4 / 5 (1 Votes)

باری سٹوڈیو دے فلور نمبر 6 وچ ہر شے چُپ دی بُکل مار کے سُتی ہوئی سی۔ بس رانی شیرنی اپنے پنجرے وچ جاگدی پئی سی۔ اوہدیاں اکھاں چے جگراتیاں دا ہڑ آیا ہویا سی تے غصے نال اوہ ہجے تیکر کنبھ دی پئی سی۔۔۔ لالے سُدھیر دی فلم ’’ساحل‘‘ وچ اوہدا کَم عکس بند ہونا سی۔ کُجھ کَم ہو گیا سی تے کجھ کَم باقی سی۔ رانی شیرنی نوں ایہہ نقلی کَم پسند نہ آیا۔ اوہنے دو تن فلم دے بندیاں نوں زخمی کر دتا تے اوہدے رکھوالے تے تربیت دین والے بندے نے اوہنوں ہنٹراں نال ماریا۔ بس اوہو گل اوہنوں پسند نہ آئی تے غصے نال لال پیلی ہو کے بہہ گئی۔
فلور نمبر 6 دا وڈا گیٹ ہولی جیہی کُھلیا تے اِک ادھیڑ عمر دا بندہ جیہدے ہتھ وچ دارو دی بوتل سی، چِٹّا سِر، اکھاں وچ لالی، چال وچ لڑکھڑاہٹ، اوہ سِدھا آ کے رانی دے پنجرے دے سامنے آ کے کھلو گیا تے رانی نوں کہن لگا۔
’’ایہہ ساری دنیا اک وڈا پنجرا اے رانی، توں ایس چھوٹے پنجرے وچ قید ایں، میں دنیا دے وڈے پنجرے وچ قید آں۔ اسیں دوویں قیدی آں، آ دوویں رَل کے اک دوجے دا دُکھ ونڈائیے‘‘۔
ایہہ گل کہہ کے اوہ پنجرے دے کول جا کے بہہ گیا۔ رانی نے اوہدے وَل تکیا تے فیر اک اَن ہونی ہوئی تے رانی پنجرے دے کول آ کے بہہ گئی۔ بس دوہواں دے وچ کار پنجرے دیاں سلاخاں سَن۔ بندے نے رو کے اپنا ہتھ رانی وَل ودھایا۔ رانی نے اپنا پنجہ بندے دے ہتھ تے رکھ دتا۔ بندہ رون لگ پیا۔۔۔ فلور دا چوکیدار دور کھڑا ایہہ سارا تماشا ویکھ رہیا سی۔ اوہنے سونہہ کھا کے لوکاں نوں دسیا کہ رانی وی روندی پئی سی تے دوویں ساری رات روندے رہے۔۔۔ ایہہ رون والا بندہ فلماں دا مشہور تے وڈا موسیقار بابا جی۔ اے چشتی سی۔۔۔
بابا چشتی نال میری جان پچھان 1960ء وچ ہوئی۔ اوہ فلم دے مہان موسیقار سَن تے فلم دے گیت لکھن دا مینوں شوق سی۔ فلم سٹوڈیو وچ میرا آون جاون ہویا تے بابا جی نال ملاقات ہو گئی۔ بابا چشتی نوں میری گل بات پسند سی تے مینوں بابا پورے دا پورا پسند سی۔ بابا چشتی دی فقیری، اوہناں دیاں عادتاں، معصومیت، شاعرانہ مزاج، اُٹھن بیٹھن، بس بابا چشتی ٹردا پھردا اک درویش سی۔ بابا پنجابی تے اردو دا بہت چنگا شاعر سی۔ بابا اوہناں زرخیز دماغاں وچوں سی جیہناں نے تلی تے سَروں جما دتی۔ پاکستان دی پہلی سلور جوبلی فلم ’’پھیرے‘‘ دے اَٹھ گیت بابا جی نے اَٹھ گھنٹیاں چے لکھے، طرزاں بنائیاں تے ریکارڈ کیتے۔ بابا جی دا ایہہ ریکارڈ ہجے تیکر قائم اے تے ایہنوں توڑن والا موسیقار ہجے تیکر نہیں جمیا۔ ایہدے بارے وچ اک واری میں پچھیا تے کہن لگے:
’’یار روبیؔ ، جدوں میری پہلی بیوی مری تے میرے دو چھوٹے چھوٹے بچے سَن، اک دن رات نوں اوہ دوویں میرے نال بیٹھے روندے پئے سَن۔ فوراً میرے ذہن وچ اک مصرع آیا:
کیہ کیتا تقدیرے
رول سُٹے دو ہیرے،
کیہ کیتا تقدیرے
بعد وچ فلم پھیرے وچ میں ایہنوں گیت بنا لیا‘‘۔
ایس فلم دے سارے گانے سپر ہٹ تے مشہور ہوئے تے ہُن تیکر لوکاں نوں یاد نیں۔
حکیم نیئر واسطی نال بابا چشتی دی بڑی یاد اللہ سی۔ جدوں وی بیمار ہوندے دوائی حکیم نیئر واسطی توں لیندے سَن تے بیماری ہمیشہ شعراں وچ دسدے سَن۔
جسم میں درد ہے بخار بھی ہے
چشمِ کمزور میں غبار بھی ہے
نیند آتی نہیں ہے ساری رات
سمجھ آتی نہیں کسی کی بات
قبض کا عارضہ ہے دو دن سے
معدے میں درد سا ہے دو دن سے
آ گیا ہوں کوئی دوا دیجئے
اور بیمار کی دُعا لیجئے
بابا چشتی پنجابی موسیقی دا بڑا جانکار سی۔ پنجابی فوک نُوں گلی گلی پھیلان دا سہرا بابا چشتی دے سِر اے۔ اوہنے پنجابی فوک نوں اپنے گیتاں وچ ورت کے پنجابی زبان تے پنجابی موسیقی تے بڑا احسان کیتا اے۔
1۔ کیہ کیتا تقدیرے
2۔ وے اکھیاں لانویں نہ
3۔ چن نال پیار کرن دا بلئے ایہو نتیجہ ہوندا اے
4۔ تیرے در تے آ کے سجنا وے
اساں جھولی خالی لے چلے
5۔ جند آکھاں کے جان او سجنا
6۔ دنیا مطلب دی او یار
7۔ چھڈ جائیں ناں چناں بانہہ پھڑ کے
8۔ رب نیں کرائیا ساڈا پتناں تے میل وے
9۔ رَناں والیاں دے پکن پروٹھے تے
10۔ واسطہ ای رب دا توں جائیں وے کبوترا
ایہناں دے علاوہ ہزاراں گیت بابا جی نے بنائے تے اوہناں نوں لوکی اَج وی گاؤندے پھردے نیں۔۔۔ بابا جی نے فلم ’’دُلا بھٹی‘‘ وچ اک گیت بنایا سی۔ گیت لکھیا طفیل ہوشیار پوری نیں سی تے طرز بابا جی نے بنائی سی۔ اوہ گیت اَج وی کل وانگوں مشہور اے:
واسطہ ای رب دا توں جائیں وے کبوترا
چٹھی میری ڈھول نوں پچائیں وے کبوترا
’’دُلا بھٹی‘‘ اک واری فیر بنی کبوتر تے گیت فیر بنیا تے لکھیا گیا۔ میں بابا جی نوں پچھیا۔
’’بابا جی! ایس کبوتر دے بارے وچ کیہ خیال اے‘‘۔
بابا جی نے ہَس کے کہیا۔
’’کبوتر تے لکھ گانے نیں پَر میرے کبوتر نُوں کوئی نہیں پھڑ سکدا‘‘۔
بابا جی نے ٹھیک کہیا سی نہ بابا جی دا کبوتر پھڑیا جا سکدا اے تے نہ بابا جی دے ٹانگے تُوں کوئی ٹانگہ اَگے لنگھ سکدا اے۔۔۔
’’ٹانگہ لاہور دا ہووے تے بھانویں جھنگ دا
ٹانگے والا خیر منگدا‘‘
بابا چشتی نے 1945ء وچ فلماں دی موسیقی دینی شروع کیتی۔ ایس توں پہلوں اوہ نہراں دے محکمے وچ اوور سیئر سَن۔ موسیقی نال بڑا پیار سی۔ ایہہ پیار اوہناں نوں سٹوڈیو لے گیا تے فلم ’’شہر سے دُور‘‘ فلم دی موسیقی دتی۔ مشہور ہندوستانی موسیقار ’’خیام‘‘ اوہناں دا شاگرد اے تے اوہ بابا جی دی شاگردی دا اقرار وی کردا اے۔
بابا چشتی بڑے معصوم تے ہَس مُکھ سَن، پر جدوں دوجی شادی کیتی تے اُٹھ پہاڑ تھلے آ گیا۔ نہ بھولا پن رہیا تے نہ ہسناں کھیڈناں۔۔۔ بس پریشانی تے بے چینی جھولی پے گئی۔ مینوں کئی وار ٹھنڈا ساہ لے کے کہندے سَن۔
’’سُن پروفیسر، سب کجھ کریں پر دُوجا ویاہ نہ کریں‘‘۔
پر ایس پریشانی وچ وی معصومیت تے بھولا پن کجھ نہ کجھ بابا جی دے اندر جیوندا رہ گیا سی۔۔۔ اک واری مینوں نال لے کے اک انگریزی فلم (Fear And Key) ویکھن گئے۔۔۔ بابا جی دے وال تھوڑے جیہے سَن، پر بڑے گنجھلی دار وال سَن سِر دے۔ پچھلے حصے وچ دو اک جھاڑیاں جیہاں رہ گئیاں سَن اَگوں سارا سِر خالی میدان سی۔ انٹرول دے ویلے جدوں اک بندہ اوہناں دے پچھوں لنگھیا تے کوٹ دا فالتو بٹن بابا جی دے والاں وچ پھَس گیا۔ پچھے بیٹھے لوکاں نے شور پا دِتّا۔
’’تھلے بہہ جا یار‘‘۔
ایہہ شور ودھیا تے اوس بندے نے زور لا کے کوٹ دا بٹن توڑ دِتّا۔ بٹن بابا جی دے والاں وچ رہ گیا۔ بابا جی نوں بڑی اُلجھن ہوئی۔ فلم چل دی رئی پر بابا جی والاں وچوں بٹن لبھدے رئے۔ تے فیر اوہ بٹن بابا جی نوں لبھ گیا تے اوہ کھڑے ہو گئے تے زور دے نال بولے:
’’لبھ گیا‘‘۔
تے بٹن اوہدے اصل مالک نُوں دے دِتّا۔
بابا چشتی نے زندگی بڑی بھرپور انداز نال گزاری بس آخری دیہاڑے اوکھے گزرے۔ عمر تے بڑھاپے نے سارے وجود وچ کِلّاں گڈ دتیاں۔ کاروبار گھٹ گیا۔ مسائل وَدھ گئے۔۔۔ (H.M.U) نے چھوٹا جیہا اک وظیفہ لا دِتّا تے فیر اک دن دنیا توں مونہہ موڑ کے اگلے جہان ٹُر گئے۔ آخری عمرے جدوں اوہ وظیفہ لین جاندے سَن تے اوہناں نوں ویکھ کے اوہناں دا اک گیت یاد آ جاندا سی۔
کیہ کیتا تقدیرے
تُوں رول سُٹے۔۔۔ دو ہیرے۔


Share |


 

Depacco.com


 

 

Your Name:
Your E-mail:
Subject:
Comments:


Support Wichaar

Subscribe to our mailing list
نجم حسین سیّد
پروفیسر سعید بُھٹا
ناول
کہانیاں
زبان

 

Site Best Viewd at 1024x768 Pixels