Punjabi Wichaar
کلاسک
وچار پڑھن لئی فونٹ ڈاؤن لوڈ کرو Preview Chanel
    



مُڈھلا ورقہ >> شاہ مُکھی وچار >> کلاواں تے کلاکار >> ’ بوہتا پیار نہ کریں نہیں تے رُل جائیں گا ‘

’ بوہتا پیار نہ کریں نہیں تے رُل جائیں گا ‘

ہرنیک سنگھ گھڑُواں
August 10th, 2013
5 / 5 (3 Votes)

اِک لما ویزا لے کے پریوار سمیت پاکستان آیا ساں۔ پھیر وی پتہ ہی نہیں چلیاکدوں دِن گُزر گئے۔ ساڈی واپسی دِیاں تِیاریاں سن۔ پاکستان دے کلاکاراں نے ساڈے کولوں اِک دِن منگیا جو میرے لئی خوش نصیبی سی۔ جیِنہاں کلاکاراں نوں مِلن دی خواہش میرے دِل وِچ چِراں توں ٹھاٹھا ں مار رہی سی اوہ اج میرے کولوں سماں منگ رہے سن۔ دولتاں ، تاں انسان بھج نس کرکے جاں تِکڑم بازی نال وی ہتھیا لیندا ہے ، پر کلا صِرف اَتے صِرف بندے نوں پرودِگار ولوں ہی بخشی جاندی ہے۔
۴ جولائی ۷۹۹۱ نوں نامور گائک شوکت علی نے لاہور دے پنج تارہ ہوٹل ’اواری‘ وِچ ساڈی چاء رکھی جس وِچ کئی گائک، لِکھاری اَتے کئی قِسم دے ہور کلاکار بُلائے۔ مہدی حسن ایس چاء واسطے کراچی توں جہاز پھڑ کے اَپڑے ۔ ایہناں توں اڈ پرویز مہدی، علی اعجاز، آصف جاوید، لیاقت باجوہ، بابا نجمی اَتے پنجابی دا اُچ کوٹی دا گیت کار ایم صادق وی شامل ہویا۔ شوکت علی نے جی آیاں کہن لگیاں کیہا، میں سوچ رِہا سی سردار صاحب دی آمد اُتے ودھ توں ودھ قیمتی سرمایہ بھیٹ کراں۔ ایس وِچ کوئی شک نہیں غزل دی دُنیا وِچ مہدی حسن دا کوئی ثانی نہیں۔
ساریاں نے آپو آپنے وِچار رکھے، گل مُڑ گھِڑ کے اِکو مسئلے اُتے آ جاندی۔ سارے ایس گلوں کلپ رہے سن کہ اج دی گائکی اِک شور شرابا بن کے رہ گئی اے ۔ ساریاں نے مینوں ایس گلوں اُلانبھا دِتا، ایہہ بیماری تُہاڈے والے پاسیوں شروع ہوئی اَتے کسر ایدھر وی گھٹ نہیں رہی۔ سچ مُچ پاکستان دے سُریلے گائک آپنے سازبند کر کے کے ویلھے بیٹھے ہوئے سن۔ ایس توں بعد میں سارے کلاکاراں دا دھنواد کردیاں چُھٹی لئی کِیوں جو شامیں شیخوپورے وی کلاکاراں اَتے کوِیاں نے میرے آؤن پاروں پروگرام رکھیا ہویا سی۔
شیخوپورے پروگرام رات دس وجے توں بعد شروع ہویا۔ کُجھ سجناں نے سُجھاء دِتا مولویاں دی اڑپھس نوں دِھیان وِچ رکھیاں پروگرام لیٹ شروع کیتا جائے۔ جیوں ہی میں ویڑھے وڑیا، اسٹیج سیکرٹری نے میرے ول اِشارہ کرکے لائیناں بولیاں۔
’ست بسم ا للہ جی آیاں نوں، پَیر سُلکھنے پائے نیں،
رکھاں کیہ میں سجنا اگے، ورھیاں پِچھوں آئے نیں،
ہر ورھے ساؤن دے مہینے جنڈیالہ شیر خان وچ ہیر پڑھن دے مُقابلے ہوندے نے۔ اَج وی سارے علا قے دے ہیر پڑھن والے ایتھے آئے ہوئے سن۔ سبھ توں خوبصورت ہیر خبرے وارث شاہ دے پِنڈوں آئے، پِنڈوں کیوں ، مُحلے چوں آئے، تَیمورافغان نے پڑھی۔ ایس توں بعد اسٹیج سیکرٹری نے اِک واسطہ پایا۔
میں مرجاں گا میری کُلی نہ ڈھاؤ، باز آ جاؤ۔
میری پُونجی ایہو ککھ نے ہواؤ، باز آ جاؤ۔
سردار صاحب تُسیں ویڑھے چ کن59دھ ماری ، دسو کھٹیا کیہ؟
خُدا دا واسطہ من جاؤ بھراؤ، باز آ جاؤ۔
پنڈال وِچ ریشما ں اَتے عنایت حُسَین بھٹی پہُنچے ہوئے سن۔ ریشماں وِچاری بیمار سی جس اؤکھیاں سوکھیاں کُجھ گیت گائے۔ اَج مینوں پہلی وار ریشماں دے چہرے اُتے بُڑھاپا نظر آیا۔ ساریاں نے ریشماں نوں آرام کرن دی صلاح دِتی۔
ایس توں بعد جناب عنایت حُسَین بھٹی نوں اسٹیج اُتے بُلایا گیا۔ کِسے ویلے بھٹی صاحب اَتے زبیدہ خانم دوویں پنجاباں وِچ اینے ہرمن پیارے گائک سن، شاید ہی کوئی گائک ایہناں دے نیڑے تیڑے ڈُھکدا ہووے۔ بھلیاں ویلیاں دی گل ہے اُوہناں دِناں وِچ دوویں پنجاباں دِیاں فِلماں اَتے گیتاں دا ادان پردان ہوندا سی۔ بھٹی صاحب دے گیت چھوہن توں پہلاں اسٹیج سیکرٹری نے بند پڑھیا۔
پانی پنج دریاواں دا ایسا چنگا، سکی ماں دے دودھ دے وانگ جاپے۔
بولی ایس پنجاب دے واسیاں دی، مینوں سُچی سویر دے وانگ جاپے۔
تےِ انج میریاں غزلاں دا ہر مِصرع، پنجابی دوکھیاں نوں اِک پُلانگھ جاپے۔
جِویں تخت ہزاروی رانجھنے دے، ہتھ ونجھلی کھیڑے نوں ڈانگ جاپے۔
بھٹی صاحب نے آپنے ویلے دے سارے مشہور گیت سُنائے۔ انت وِچ بھٹی صاحب نوں فرمائش آئی ’اَج آکھاں وارث شاہ نوں‘ سُناؤ۔ کدے امرتا پریتم دی رچنا بھٹی صاحب نے کرتار سنگھ فِلم وِچ گائی سی۔ سن سنتالی بارے بنی ایس فِلم نے پُورے پاکستان نوں جھنجوڑ کے رکھ دِتا سی۔ جیوں ہی بھٹی صاحب نے آواز کڈھی، ’اَج آکھاں وارث شاہ نوں کِتے قبراں وِچوں بول‘، پُورے پنڈال ‘چوں آواز گونجی، اوئے بھٹی جِیوندا اے۔ ایس توں بعد ماحول کافی گمبھیر ہو گیا۔
پھیر کوِیاں نے آپنیاں کوِتاواں پڑھنیاں شروع کیتیاں۔ اِک نوجوان کوی ناصر عباس نے شعر پڑھیا۔
سائیں مرے تے پُوریاں پے گئیاں،
ونگاں توڑ کے رنڈیاں بہہ گئیاں۔
لے لے کے سوہنیاں ناں تیرا،
بُلھاں اُتے نے چنڈیاں پے گئیاں۔
دھرتی وی بڑی مظلوم ماں اے،
جیِہدے جِیوندیاں ونڈیاں پے گئیاں۔

کوی اِک ہوکے ورگی گل کہہ گیا۔ایس توں بعد بابا نجمی آپنی کویتا لے کے آیا۔

گولی انھی، گونگی، بولی،
سنگیو ایہہ دا سنگ نہیں چنگا۔
ایہدا کوئی وی فائدہ نہیں جے،
ایہدا کوئی وی رنگ نئی چنگا
۔
گولی ایہناں ولوں چلے،
گولی اوہناں ولوں چلے،
گولی نال پُواڑا پیندا۔
ایدھر وی ایہہ بندے مارے،
اودھر وی ایہہ بندے مارے
گولی نال اُجاڑا پیندا۔
آپنے بندے مارن نالوں،
قبراں وِچ اُتارن نالوں،
میری منّو میرے چنّو۔
اِک دُوجے دے سینے لگو،
پھُلاں دے گُلدستے لبھو،
بندے کھانی گولی دبو۔
بندے کھانی گولی دبو۔

بابا نجمی نے سرحداں اُتے ودھے تناء نوں گھٹاؤن دی بڑی خوبصورت گل کیتی۔انت وِچ بابا فرید دے پِنڈ پاکپٹن توں آئے شاعر ظہور حُسَین ظہور نوں اسٹیج سیکرٹری نے اسٹیج اُتے سماں دِتا۔ ظہور ہوراں نے محبت دی گل شروع کیتی۔جس دے کجھ بول سی۔
اِکو دھرتی اِکو مِٹی میں تینوں توں مینوں پِیارا،
توں میرے پنجاب دا پُتر جی آیاں نوں جی سردارا۔
کیہ ویلا سی اِک دُوجے نوں صبر نہ آؤنا جے نہ مِلنا۔
داتن دتاری بھجنا نسنا، ٹاہلی ٹَیہنا بہِنا ہِلنا۔
چاچے بُوٹے سنگھ دے کھیتوں گنا پُٹنا، دھونا چھِلنا۔
پیلے رنگ بسنتی واواں گھولناں، سرہواں کھِلنا۔
کھن59بھاں کول کھلو کے جانا، شرطاں مِتھنا، راوی ٹھِلھناں۔
اچن اچیت کگارا ہویا، پانی ونڈو، لاؤ ڈھِل ناں۔
وکھ وکھ بیڑی تے مِل گئی، پر اجے مِلیا نہیں کنارہ۔

اِکو دھرتی اِکو مِٹی،میں تینوں توں مینوں پِیارا۔
توں میرے پنجاب دا پُتر جی آیاں نوں جی سردارا۔

پنجابی دا پِیارا لِکھاں، اُردو دا سرمایہ لِکھاں۔
کِس دھرتی دا واسی لِکھاں، کِس دھرتی دا جایا لِکھاں؟
آپنے ویڑھے آپے بن کے نواں پروہنا آیا لِکھاں۔
بنتو بھگتو کِس کِس دھی دے سِربابل دا سایہ لِکھاں۔
ظُلماں دا ظُلمایا لِکھاں، تقدیراں دا تڑپایا لِکھاں۔
لِکھ نہیں سکدا، لِکھ نہیں سکدا تینوں کیویں پرایا لِکھاں؟
توں تے سجنا اُچیا سُچیاِں سوچاں دے اسمان دا تارہ۔
اِکو دھرتی اِکو مِٹی،میں تینوں توں مینوں پِیارا۔
توں میرے پنجاب دا پُتر جی آیاں نوں جی سردارا۔

ایہہ بند سُن کے میریاں اکھاں ‘وچ اتھرو آ گئے۔ جدوں میں اکھاں پُونجھ کے تکیا سارا پنڈال رومالاں نال اکھاں پُونجھ رِہا سی۔ ظہور نے پھیر آپنی گل کہنی شروع کیتی۔
ویلے ایسے پاسے پرتے، مُکیا پیار حبیباں وِچوں۔
سدھراں سُچے موتی سمجھے، نِکلے کچ نصیباں وِچوں۔
اوہ دُکھاں ویلے پُھل نہیں کِردے، شعلے کِردے جیبھاں وِچوں۔
لارے تے لہو دیون والے، لبھدے ’لوک‘ غریباں وِچوں۔
جِیہناں پِچھے عُمراں لائیاں، اوہی بنے رقیباں وِچوں۔
علماں عقلاں نال بھرے سی، میرے یار طبیباں وِچوں۔
خبرے بھکھدی بھٹھی اُتے، کیہڑے ہتھوں ڈُلھیا پارہ۔

اِکو دھرتی اِکو مِٹی، میں تینوں توں مینوں پِیارا۔
توں میرے پنجاب دا پُتر، جی آیاں نوں جی سردارا

جا وے جٹا ہیر ویاہ لے، مِیہنے دے کڈھیا بھرجائیاں۔
لُڈن، بیڑی، پلنگ نواری وِچھیاں سیجاں پریاں آئیاں۔
اکھیاں لڑیاں، مجھیاں چریاں جھنگ سیالیں پین دُہائیاں۔
ویلے، دوناں پکڑ دِلاں نوں، سولاں پار دُسار لنگھائیاں۔
ونجھلی کوکے، چیکاں ای چیکاں، کِس نے ہیراں ڈولی پائیاں؟
کن پڑوائے، ٹھوٹھا پھڑیا، جوگی بنے سُواہواں لائیاں۔
اوہ کِتھے آ گئے رنگ پور کھیڑے، کِتھے رہ گیا تخت ہزارا۔

اِکو دھرتی اِکو مِٹی، میں تینوں توں مینوں پِیارا۔
توں میرے پنجاب دا پُتّر، جی آیاں نوں جی سردارا

آپنے آپنے دِل دا سودا، کوئی نانک دا پلہ پھڑدا۔
کوئی سجنا کرن سلاماں، گنج شکر دِیاں ڈھگیاں چڑھدا۔
اِکو ہی لاٹ شمع دی ہُندی، وکھو وکھ پروانہ سڑدا۔
توں وی سوچاں دے نال لڑدا، میں سوچاں دے نال لڑدا۔
توں حرفا دِیاں جِنساں لدیں، میں حرفا نوں اُکھلی چھڑدا۔
توں اکھراں نوں عِشق بناویں، میں اکھراں وِچ موتی جڑدا۔
ساڈا نور ’ظہور‘ اے سانجھا، توں سونا تے میں سنیارا۔
اِکو دھرتی اِکو مِٹی، میں تینوں توں مینوں پِیارا۔
توں میرے پنجاب دا پُتر، جی آیاں نوں جی سردارا
ظہور حُسَین ذات دا سُنیارا سی، جو مینوں سونا دس کے آپنے پارکھُو ہون دی گل کہہ رہیا سی۔
میں ظہور حُسَین ظہور نوں آپنی بُکل دے وِ چ گُھٹ لیا۔ اوس نے کیہا، ’’سردار صاحب لوکاں نے تُہانوں چادراں اَتے پگاں بھینٹ کیتیاں ہن، میں تاں صِرف چن59د بول ہی تُہاڈی جھولی پائے ہن۔‘‘ میں اوس نوں جواب دیندیاں کیہا ’’دوستا چن59د بول کیہ، توں تاں تِن ترلوکی دی مایہ میرے پلے وِچ پلٹ دِتی اے۔‘‘ ایس توں بعد مینوں پربندھکاں نے چن59د لفظ بولن لئی کیہا۔ شروع وِچ میں پربندھکاں دا دھنواد کردیاں کیہا ’’دوستو تُہاڈی بڑی مہربانی، تُسیں پیسے دھیلے دا الگ خرچ کیِتا، اُتوں ایہناں دِیاں ایجنسیاں دا ایہہ رُکھ۔
اسیں جلو موڑ اُتے پہُنچ چُکے ساں میں اجے دُوِدھا وِچ ہی ساں، دوستاں نوں پھیر آؤن لئی ہاں کراں جاں نانہہ ، کِسے آواز نے میرے خیالاں دی لڑی توڑ دِتی۔ ، اِک سبزی ویچن والے نے آپنے تھڑے اُتے کھلو کے اُچی آواز وِچ کیہا، ‘‘سردار جی سَت شِری اَکال، واپس چلے او، پھِر چکر لاؤنا’’، نہ میری جان اَتے نہ پچھان، بندہ صِرف میری پگ ویکھ کے اُلار وِچ آ گیا، کمال ایس گل دی سی۔ میرے مُونہوں آپ مُہارے نِکل گیا۔ ‘‘سَت شِری اَکال، میرے سوہنیا، میرے بانکیا اِک نہیں میں دس چکر لاواں گا۔’’ ایہہ فیصلہ میرے کولوں کِسے الٰہی شکتی نے کروایا لگدا سی۔ میرے نال دے ساتھیاں دے چہرے اِک دم کھِڑ پئے، میں اِک دم جوش و خروش وِچ آ گیا۔ ساڈے پاکستانی دوست خُون ڈولھدے ہن، سدھارن عام مُحبتاں نال نکو نک بھریا پیا ہے۔ ڈھٹھے کُھوہ وچ پین ایہناں دِیاں ایجنسیاں۔ ایس مُحبتاں دے ہڑ نوں کنی کو دیر ککھاں کانیاں دا بنھ مار کے ایجنسیاں روکن گیاں۔ ایہہ جو رُکاوٹاں آ رہیاں ہن، ایہناں نے تاں آؤنا ہی سی۔ جو شکتیاں دونوں دیشاں دی عوام نوں لڑا کے ستا ہتھیاؤن دِیاں عادی ہن، اوہناں کولوں بھلی مانسی دی آس کیوں رکھیئے؟
لگ بھگ دو مہینے بعد میرا پھِر پاکستان جان دا پروگرام بن گیا۔ ایس واری دوستاں نے مینوں پاکستان دے پردھان منتری میاں نواز شریف دا ذاتی مہمان بنا کے بُلایا۔ اِک چاہ دا پروگرام چودھری ریاض دے گھر رکھیا۔ سرکاری مہمان ہون ناطے شیخوپورے دے سارے افسر میرے آؤن اُتے چودھری صاحب دے گھر پہُنچے ہوئے سن۔ پچھلے ویری جو اخباری خبر نے چودھری صاحب دی پوزیشن نوں دھکا لایا سی، اَج اوس توں کئی گُناں زیادہ اوہناں نوں عزت مِلی سی۔
ایسے طرحاں آؤن جان دا سلسلہ جا رہیا تاں ہر ویری اسیں ویزے دے فارم وِچ پتہ محمد ارشد وِرک دا لِکھواؤندے رہے۔ ارشد وی چھمائیں تِماہیں ساڈے کول ضرور چکر لا کے جاندا۔ اِک ڈِھلوں گوت دا بندہ کِسے ایجنسی دا کارِندہ سی جو ہر واری واہگے سٹیشن اُتے دیکھن نوں مِلدا سی۔ اِک دِن محمد ارشد وِرک دے گھر پہُنچ گیا۔ اوس نے جاندیاں ہی سوال کیتا ’’وکیل صاحب، تُہاتھوں کُجھ پُچھ گچھ کرنی ہے‘‘، ’’ہاں جی فرماؤ‘‘، ارشد نے بڑے ٹھرمے نال جواب دِتا۔’’ ایہہ دسو تُسیں وی اِنڈیا کئی چکر لا کے آئے او ، اَتے سردار ہرنیک سنگھ نال تُہاڈا کیہ رشتہ ہے؟‘‘ ارشد وِرک نے موڑواں سوال کیتا،’’ تُہاڈا اَتے میرا کیہ رشتہ اے، اِک جٹ دا جٹ نال کیہ رشتہ ہوندا اے ؟‘‘ ڈِھلوں نے جانچ لیا کہ بندہ یرکن والا نہیں، پھِر آپے لائن اُتے آ گیا۔ ’’ویکھو وکیل صاحب، ساڈیاں تاں اُتوں ڈِیوٹیاں لگدیاں نیں، اسیں خانہ پُری جو کرنی ہوئی۔‘‘ محمد ارشد وِرک اِک دلیر ، دیانتدار، آپنے نالوں دُوسریاں واسطے جِیون والا اَتے انتاں دا شریف انسان ہے۔ اوہ چالیاں توں ٹپ چُکیا سی۔ گھر دِیاں ذمہ واریاں نِبھاؤندا اجے وی کُوارا تُریا پھِردا سی جاں ایس طرحاں آکھ لوو اُوہنے آپنے بارے کدے سوچیا ہی نہیں سی۔ اسیں جدوں وی شیخوپورے جاندے، ارشد دی چھوٹی بھین رخسانہ جو ایم . اے . پاس اَتے بڑی سُگھڑ سیانی کُڑی اے، ساڈے کول اِکو مسئلہ لے کے بیٹھ جاندی، تُسیں بھاء جی نوں اِک گل سمجھاؤ، شادی کروا لین، اج تاں ہر کوئی پُچھدا اے، بعد وِچ کوئی نہیں سیاندا ۔ اسیں ارشد نوں شادی دے مسئلے بارے ٹٹولنا شروع کیتا۔ پہلاں تاں اِک دو ویری اوس نے ہاسی مخول وِچ ٹال دِتا، پھِرگھر دے کم گِناؤنے شروع کر دِتے، ایہناں توں بعد سوچاں گے ۔ اِک ویری پھیر اسیں سارا ٹبر ایہہ مِتھ کے شیخوپورے گئے جو ایس واری ارشد نوں شادی بارے منا کے ہی واپس آؤنا اے۔ جِویں ہر ویری ہوندا ایس ویری وی رخسانہ اُچیچے طور اُتے آپنے سوہریاں توں شیخوپورے پہُنچ گئی۔ اسیں ارشد دِیاں سارِیاں دلیلاں پاسے رکھ کے رشتہ گوجرانوالے دی اوس کُڑی نال پکا کروا دِتا، جس دا ذِکر کِنے دِناں توں چل رہیا سی۔ میرے بچیاں نے اِک شرط ارشد اگے رکھ دِتی، انکل شادی ساڈے پیپراں توں بعد ہوئے گی جو اوس نے جھٹ منظور کر لئی۔
بچیاں دے پیپر ختم ہو گئے، شادی دا انتظار کردیاں مِٹھیاں مِٹھیاں یاداں شروع ہو گئیاں، اچانک اسمان وِچ دِل دہلا دین والے بدل گرجے، کُجھ اجیہیاں دُکھد ائک گھٹناواں واپریاں، دوناں دیشاں دے سبندھاں وِچ بے حد کُڑتن آ گئی۔ سمجھوتہ ایکسپریس ٹرین بند ہو گئی۔ دونے دیشاں دے جہاز آؤنے جانے بند ہو گئے، سرحداں اُتے فوجاں لگ گئیاں، خبراں آ رہیاں سن، کِسے وی دِن لڑائی چھِڑ سکدی سی۔ ایس جکو تکی وِچ کافی سماں لنگھ گیا، گوجرانوالے توں لڑکی دے مامیاں دے سُنیہے آؤن لگ پئے، ویاہ دی تاریخ مِتھی جائے۔ پر ارشد وِرک دا اِکو ہٹھ سی، بھارت پاکستان دے سبندھ ذرا ٹھیک ہون دِیو، میرے اصلی پروہنے اودھروں آؤنے ہن۔ کُڑی والیاں واسطے بڑی مصیبت سی، پتہ نہیں حالات سُدھرن وِچ کِنا سماں لگے، کیہ اینی دیر ڈولی گھروں نہیں اُٹھ سکے گی؟
پھیر اعلان ہویا فوجاں واپس ہٹ رہیاں ہن۔ فوجاں واپس ہٹنیاں شروع ہو گئیاں۔ ارشد وِرک دے ویاہ دی تاریخ ۴۱ فروری ۳۰۰۲ مِتھ دِتی گئی۔ سانوں ٹَیلیفون آیا شادی وِچ سارا پروار پہُنچو، ارشد کہہ رِہا سی، میرے تاں نانکے دادکے سارا کُجھ تُسیں ہی ہو، کُجھ دِن پہلاں آ جانا، بھابی اَتے رخسانہ ویاہ دا کپڑا لتا اَتے ٹونب ٹاکی آپنی پسند دا خرید لین گے۔ باقی میں گُربھجن گِل اَتے رتِندرسنگھ بھِنڈر نوں سُنیہا کر رہیا واں۔‘‘ میرے کول ہاں کہن توں بغیر کوئی چارہ نہیں سی، جے میں مجبوری دسدا، خبرے ارشد شادی اگے پاؤن لئی ضِد کردا، نوبت رشتہ ٹُٹن تیک آ جاندی۔ میں کُلدیپ نائر ، اوہناں نال ویزے بارے صلاح مشورہ کیتا، پر کوئی جُگاڑ نہیں بن رہیا سی۔ ساڈے کول صبر دا گُھٹ بھرن توں بغیر ہور کوئی چارہ نہیں سی۔ سویرے شام جدوں وی پروار اِکٹھا بیٹھدا، ارشد دے ویاہ دی گل چھِڑ پیندی، اِک دم ساریاں دے چہرے اُداس ہو جاندے۔ تیراں فروری سویرے سویرے شیخوپورے ٹیلیفون مِلایا، ٹیلیفون سُن کے ارشد اِک دم کھِڑ پیا، اوہ سمجھ رہیا سی ویزے مِل گئے ہونگے اَتے میں پہُنچن دی اطلاع کر رہیاں۔ پہلاں عید مُبارک کیہا اَتے پھیر ویزیاں دی مجبوری دسی۔ ارشد دے اندروں اِک ٹھنڈا ہؤکا نِکلِیا، خبرے ’ شِو‘ نالوں وی ودھ سیِت۔
اینا سرد بھراں میں ہؤکا، ٹُٹ جان میرے بیڑے وے۔
اوس دے مونہوں اِک دم نِکلِیا ’’ایہہ تاں پھیرکوئی مزہ نہ آیا۔‘‘ ایس توں اگے نہ میرے وِچ بولن دی کوئی ہِمت سی نہ اوس وِچ۔ بس ٹَیلیفون بند کر دِتا۔ رات پین اُتے مینوں نین59در نہیں آ رہی سی۔ ساری رات جاگو میٹی وِچ نِکل گئی۔ میں سوچ رہیا ساں، عاصمہ جہانگری نوں پاکستان وِچ بھارت دا ایجنٹ کیہا جاندا اے، اوہ دوہاں دیشاں دی دوستی دی وکالت کردی ہے، پر ورلڈ پنجابی کانفرنس وِچ بھارت سَرکار نے اوس نوں دِلی دا ویزا نہیں دِتا۔ ایدھر اسیں لوک دوہاں دیشاں دی دوستی دے مُدعی ہاں، پر مینوں ویزا نہیں مِل سکیا۔ میں سوچ رہیا سی جو لوک دوہاں پاسیں مُحبتاں ودھاؤن دی گل کردے ہن، اوہناں واسطے سارے رستے بند ہن، جو لوکیں حالت وگاڑن وِچ رُچی رکھدے ہن، اوہ کِسے نہ کِسے رستے داخل ہو ای جاندے ہن۔
دِل بھریا ہویا ہے، ہارمونیم والے بھائی نے اَج پھیر سُراں اُتے اُنگلاں رکھ کے آپنی گل دُہرائی۔

’بوہتا پیار نہ کریں،
نہیں تے رُل جائیں گا،
ایتھے رُل موئے لکھاں ،
اکھاں چار نہ کریں
نہیں تے رُل جائیں گا۔‘


Share |


 

Depacco.com


 

 

Your Name:
Your E-mail:
Subject:
Comments:


Support Wichaar

Subscribe to our mailing list
نجم حسین سیّد
پروفیسر سعید بُھٹا
ناول
کہانیاں
زبان

 

Site Best Viewd at 1024x768 Pixels