Punjabi Wichaar
کلاسک
وچار پڑھن لئی فونٹ ڈاؤن لوڈ کرو Preview Chanel
    



مُڈھلا ورقہ >> شاہ مُکھی وچار >> کلاواں تے کلاکار >> ۔۔۔ ناچیز نذرانہ

۔۔۔ ناچیز نذرانہ

اقبال قیصر
July 30th, 2013

اپنے موڈھے دوالے ولھیٹی ہوئی پشمینے دی لوئی لاہ کے سریندر کور دے پیراں اُتے رکھ دتی تے کہن لگا ’’میرا ایہہ ناچیز نذرانہ قبول کرو، جدوں کدے سردی لگے تاں ایس نوں اپنے پیراں تے رکھ لینا تے اپنے ایس بچے نوں یاد کر لینا۔‘‘
ایہہ اک فنکار دا دوجے فنکار دے حضور نذرانہ سی۔میں ایہناں لائناں نوں بڑے گوہ نال پڑھیا، گوکھیا تے پتا لگا ایہہ کوئی نکی گل نہیں ایہہ گل اوہ بندہ ہی کر سکدا ہے جو دھرتی نال اپنی رہتل، وسیب تے مٹی وچ رچیا ہووے دوجے نوں اجیہی گل دی توفیق نہیں ہو سکدی۔ ایس وچلا ایہہ جملہ تہاڈے گوہ واسطے تہاڈے ساہمنے رکھدا ہاں۔
’’میرا ایہہ ناچیز جیہا نذرانہ قبول کرو، جدوں کدے سردی لگے تاں ایس نوں اپنے پیراں تے رکھ لینا تے اپنے ایس بچے نوں یاد کر لینا۔‘‘
اک بندہ جو اپنے موڈھیاں توں پشمین دی چادر کسے نوں نذر کر رہیا ہے تاں اوہناں دے موڈھیاں اُتے نہیں پا رہیا، اوہناں دے پیراں وچ ارپن کر رہیا ہے تے فیر کہندا اے جدوں کدے سردی لگے تاں پیراں اُتے رکھ لینا۔ اوہ ایہہ وی کہہ سکدا سی کہ موڈھیاں اُتے لے لینا۔ اوس ایہہ نہیں کیتا۔ اوس کہیا پیراں اُتے رکھ لینا۔ ایہہ ہے عاجزی نمرتا۔
جے توں نظر کرمدی پاویں تے میں چڑھ چبارے سُتی ہاں
کہے حسین فقیر سائیں دا، میں در تیرے دی کُتی ہاں
شوکت علی نے موڈھیاں اُتے چڑھن دی تھاں پیراں وچ بہن نوں ہی اپنا مان اتے وڈیائیجانیا ہے۔ اوس فنکار وانگوں جیہنے اپنے موڈھیاں توں چادر اُتار کے دوجے فنکار دے پیراں وچ رکھ دتی تے اگے توں ایہہ وی دس دتاکہ ایس دی تھاں ہمیش تہاڈے پیراں وچ ہے۔
شوکت علی ڈیڑھ ورھے دی عمرے جمیا جدوں اوہدی ماں اوہنوں کُچھڑ چک اپنے سرتاج میاں فقیر محمد دے پچھے پچھے چلدی ملکوال ضلع گجرات توں لاہور آئی۔ ایسے لاہور اندر شوکت نے رڑھنا شروع کیتا تے فیر ایتھے ہی چلنا۔ ایتھے ہی اوہ شوکے یا شوکی توں شوکت علی ہویا۔ ستاں بھین بھراواں وچوں اک شوکت والا شوکت علی۔
جارج پنجم دی تاجپوشی ویلے بہت سارے گائیکاں نوں دلی سدیاں گیا۔ شاہی سنگیت دربار ہویا۔ اس دربار اندر شوکت دے پڑنانے گا کے پنجاب دی نمائندگی کیتی۔ ایہہ گائیکی دا گُن اوہنوں نانکیاں ولوں ملیا۔ مینوں انج لگدا ہے کہ شوکت جدوں جمیا تاں دائی نے گائیکی اوہے ناڑو نال ہی بنھ دتی۔
شوکت دے ابا جی میاں فقیر محمد ٹیلر ماسٹر سن لیر لیر سیوندے لوکاں دا ننگ ڈھکدے اُستاد دامن وانگوں شوکت نے گا کے ماں بولی گائیکی دے ننگے پیریں جُتی پوائی۔
فقیر محمد ہوراں نوں پہلوانی دا شوق سی۔ اوہناں سریر بنایا اکھاڑے وی گئے پر پہلوان نہ بن سکے پر اوہناں پہلوان پُٹر جمیا جیہدی آواز نے ست اسمان ڈھا لئے۔
اوہ جگے ماریا لائلپور ڈاکہ
تے تاراں کھڑک پئیاں
شوکت علی گندھے ہوئے سریری وجھوں پہلواں لگدا اے ایہہ دادکیاں دی پوکھ اے۔ اوہ وڈا کلاکار اے ایہہ نانکیاں دا ایہہ اثر اے۔
اوہنوں ماں بولی نال انتاں دا پیار اے۔ اوہنے ٹرانٹو دے اک ٹی وی انٹرویو وچ آکھیا سی مینوں دو ماواں نال پیار ہے اک میری اوہ ماں جیہنے مینوں جمیا تے دوجی اوہ جیہنے مینوں زبان دتی تے اوہ ہے پنجابی زبان۔ جدوں تیک میں جیوندا ہاں میں اپنیاں ایہناں دوواں ماواں دا پُتر رہاں گا۔ کدے پُتروں کپُتر نہیں ہوواں گا۔
اوہنوں عالم لوہار دی گائیکی پسند ہے۔ اوہ ایس واسطے کہ اوہنے پورا جیون پنجابی گائیکی، پنجابی زبان تے پنجابی رہتل دے نام لائی اوہ عالم لوہار نوں اوہدی گائیکی نوں انتاں دا موہ کردا ہے۔
شوکت نے غزل گائیکی وچ وی نام پیدا کیتا اوہ گریجوایٹ ہے۔ اوہنے اردو کالج کراچی توں اردو پڑھی پر اپنے اندر دے پنجابی نہیں ۔ اوہ اپنی مشہوری واسطے اپنی ماں دا قتل نہیں کر سکیا۔ 1967ء وچ پاکستان ٹیلی ویژن والیاں تن غزل گائیکاں نوں سدیا۔ ایہناں وچ غلام علی، پرویز مہدی تے شوکت علی شامل سن۔ ہر کسے اپنے رنگ وچ گیا تے سوہنا گایا۔ شوکت نے فیض احمد فیض دی غزل ’’تیرے غم کو جاں کی تلاش تھی، تیرے جاں نثار چلے گئے‘‘ گائی۔ ہور وی کئی غزلاں گائیاں ۔ اردو تلفظ نال اپنے اندروں بولدی اپنی ماں نوں اک واری وی چُپ نہیں کروایا۔ اوہدی ہر تان وچوں اوہدی ماں دے دودھ دی مہک آوندی رہی۔ جس پلے نال جیہڑے پھُل بدھے ہوون اوہناں دی ہی مہک آوندی اے۔ شوکت دی رومال وچوں اوہدی ماں دے دودھ دی مہک آو رہی اے تے آوندی رہے گی۔ شوکت نے اپنا اک گیت ماں بارے لکھیا تے پھیر گایا۔ ایہہ گیت اوس نرموہی دھرتی اُٹے بیٹھ کے لکھیا۔ اوس ویلے اوہ امریکہ دے شہر سن فرانسسکو وچ سی جدوں اوہنوں پتا لگا پئی ماں مہٹر ہو گیا ایں۔ اوس وین کیتا۔ ڈھا ماری تے سُر لائی۔ نہیں میں اوہ بول جو ایس ویلے بول نہیں سکد ااوہ شوکت آپ بولے گا۔
ساون دا مہینہ سی۔ اوس دن بڑا مینہ پیا جدوں میں پہلی وار شوکت علی دے گھر گیا۔ پرنالہ کسے کارن کر کے بند ہوگیا سی۔ شوکت اپ ایس پرنالے نوں چالو کرن وچ لگا ہویا سی۔ اوس مینوں بوہے اُتے ہی جی آیاں کہیا تے فیر اندر ڈرائنگ روم وچ بھیج دتا۔ لکڑ دیالماری اُتے بہت ساریاں تصویراں فریماں وچ بند سن۔ کدھرے کوئی ملک دا صدر انعام دے رہیا اے کدھرے کوئی وزیراعظم جپھی وچ لئی کھلوتا اے۔ کدھرا ات وڈا ایوارڈ دتا جا رہیا اے تے باہر شوکت علی پرنالہ چالو کر رہیا اے۔ اوہ پرنالہ جو 67 ورھیاں توں نہیں ہویا۔ جیہدے بہاؤ اُتوں تھلے دی تھاں اُتوں اُتے ہی ہے۔ تھلے تاں نری کائی ہی ہے۔ بھُکھ ننگ، دہشت گردی، ہیرون، وین، ہائے ہائے مردا باد تے فیر چُپ۔ پرنالہ اپنی تھاں تے۔
مینوں نہیں پتا کہ شوکت علی نوں پنجاب دے ماں دا ایوارڈ کیہنے دتا اے۔میں تے ایس دیاں خوشیاں وچ شامل ہاں۔ کیونکہ شوکت ساڈی شوکت اے۔ جے ایہہ ایوارڈ پنجاب سرکار نے دتا ہے تاں میں پنجاب سرکار اگے اکو عرض کراں گا گوہ نال سنیا جے۔
’’تساں شوکت علی نوں اوہدی پنجابی گائیکی اُتے ایوارڈ دتا ساڈا سر مان تے وڈیائی نال اُچا ہو گیا۔ ساڈے پیر بھوئیں اُتے نہیں لگ رہے۔ جے کدھرے تسیں ایہہ مان شوکت علی دی ماں بولی نوں دے دیندے پئی اوہنوں سکولاں کالجاں اندر تھاں دے دیندے تاں اسیں پیڑھیو پیڑھی تہاڈے غلام ہو جاندے۔ اسیں کشمیریاں دے پیر دھو دھو پیندے۔ ساڈا بابا فرید زندہ ہو جاندا۔ وار ث شاہ، میاں محمد، سلطان باہو تے خواجہ فرید جیو اُٹھدے۔ شوکت علی دی موئی ماں زندہ ہو جاندی۔‘‘
شوکت علی صاحب تساں پنجاب دی اک مہان گائیکہ سریندر کور نوں کہی اسی۔ میرا ایہہ ناچیز جیہا نذرانہ قبول کرو۔ جدوں کدے سردی لگے تاں ایس نوں اپنے پیراں تے رکھ لینا تے اپنے ایس بچے نوں یاد کر لینا۔‘‘
میں تہانوں کہندا ہاں۔ میرا ایہہ ناچیز جیہا نذرانہ قبول کرو۔ جدوں کدی پنجابی زبان گائیکی تے پنجابیت دے پکھڑے پینڈے تردیاں اوکھیائی ہووے تے اپنے پیراں تھلے میرے ایہناں اکھراں نوں رکھ لینا۔


Share |


 

Depacco.com


 

 

Your Name:
Your E-mail:
Subject:
Comments:


Support Wichaar

Subscribe to our mailing list
نجم حسین سیّد
پروفیسر سعید بُھٹا
ناول
کہانیاں
زبان

 

Site Best Viewd at 1024x768 Pixels