Punjabi Wichaar
کلاسک
وچار پڑھن لئی فونٹ ڈاؤن لوڈ کرو Preview Chanel
    



مُڈھلا ورقہ >> شاہ مُکھی وچار >> کلاواں تے کلاکار >> کیہہ کھٹیا اساں پہلاں پُگ کے

کیہہ کھٹیا اساں پہلاں پُگ کے

نکھیڑا :زبیر احمد
October 18th, 2012
5 / 5 (4 Votes)

پدھراڑ(خوشاب) دے سُکے کالے پہاڑ ، سرگودھا وزیر آغا دی بیٹھک، لہور دی انجینئرنگ یونیورسٹی دی لڑیری سوسائٹی، 'کتاب ترنجن 'دیاں دُھوں شاماں تے مُڑ رزق اُداس ہویا تے جیمس جوئس تے سیموئیل بیکٹ دے ڈبلن تیک، محمود اعوان دا اک پندھ اے، جو نرا اوہدے جیون دا پندھ نہیں سگوں شاعری دا وی اے۔ ایہہ پندھ نرا پدھراڑ دا نہیں پنجاب دے ہر اوس پنڈ دا اے جتھے جیون وسیلےاں دی تھوڑ اے ، ایہ پندھ پنجاب دے ہر شہر دے اوس مُنڈے دا اے جیہنوں پردیسی ہونا پیندا اے کیوں جے دیس جیون دی کوئی آس نہیں دنیدا اتے خورے ،خورے ایہ پندھ جگ دا وی اے۔ شاعری جیون دے گھاٹیاں، اوکھائیاں چوں پُھٹدی اے پر جیون نوں ارتھ دنیدی اے۔ جے محمود شاعری نہ کردا تاں ایس کنڈیالی حیاتی نوں کیویں پُھل کردا۔
محمود دی پہلی کتاب ـ 'رات سمندر کھیڈ'(2002 ) چنگے بھاگیں چھیتی ای چھپ گئی جد اوہ اجے تئی چوّی دا ای سی پر نال ای اوہ چھائیں مائیں وی ہو گیا۔ دیہ ورھے لنگھ گئے۔ میںکدی کدی سوچدا ساں'رات سمندر دی کھیڈ ' کتھے گئی۔ ہن اوہ پرتیا اے ہتھ وچ دوجی کتاب اے۔ ہن ستھے خیراں نیں ہن اگدوں وی اوہ لکھدا تے چھپدا رہسی۔
جد میں پہلی واری اوس دے مونہوں نظماں سُنیاں سن تے اچنبا جیہا لگا۔ پر سمجھ نہیں آوندی سی ایہناں بارے کیہ آکھیا جاوے اوہدی شاعری ہتھوں تلک جاندی سی۔ بڑے اوکھے تے کرڑے جیون دی کہانی سی، ساڈے ایتھے آپنی جمن بھوئیں نوں وڈیایا جاندا اے اوس دا آپنی بھوئیں نال پیار تاں ہے پر اوس اوکھ نوں اُلیکیا اے۔

پدھراڑ دی وار I
چاچا!
کیوں وٹیاں چوں کنکاں جمن دی گل کرکے
ساڈیاں اکھیاں کَنیاں کردا ایں
موتر وگدیاں گلیاں دے وچ
کیہڑے بھیت دے پُھل لبھدا ایں
کالے روڑ پہاڑاں اُتے
ٹُکر کوئی نہیں
اکدوجے دے ہوون دی بُدبو اے

(پدھراڑ دی وارI ) ( رات سمندر کھےڈ)
اصلوں محمود پدھراڑ دا ای وسنیک اے اوہ کتھے وی چلا جاوے اوس پدھراڑیں اکھ نال تکنا اے تے ایہو مان دی گل اے جیہڑا آپنی دھرتی تے بولی نال جُڑیا ہووے اوہ ای جگ نال جُڑ سکدا اے اوس دا لہور ، ڈبلن کجھ نہیں کر سکدے۔
محمود دی شاعری ہوند، ان ہوند، ملن وچھڑن، رون ہسن دے کئی رنگاں وچ وٹدی اکھیں ساہویں لنگھدی اے۔ پر اوس دی شاعری وچ کیہڑی گل اُگھڑ کے آوندی اے؟ اوہ اے اجائیں دی کِرک۔ پر ایہہ اجائیں اِنج دا نہیں پئی ویلا لنگھ گیا تے کجھ نہ ہویا ۔ ایہہ اجائیں اے اساں کیتا وی تے کجھ نہ ہویا۔ حیاتی دا اِنج دا اجائیں جاون محمود دی شاعری دی مُڈھلی پِیڑ اے۔
کیہ کھٹیا اساں پہلاں پُگ کے
کیہ کھٹیا اساں راوی بہہ بہہ
کیہ کھٹیا اساں لے لے تینڈا ناں
(کافر ہتھاں دے ناں) ( رات سمندر کھےڈ)
بھاویں بولی سانجھی ہوندی اے پر ہر شاعر آپنا رنگ آپنی رمزالی لے کے آوندا اے۔ بولی تاں نت وگن ہار اے نہ نویں نہ پرانی ہوندی اے۔ایہ شاعر دے ہتھ نیں،
اوہدی ورتوں، اوہدا سلوک ،اوہدی اکھ تے اوہدی رکھ جو بولی نوں نواں نرول کردنیدی اے، اوہنوں ساہ دنیدی اے۔ پنجابیاں دے پردیسی ہوون دی کہانی ڈیڑھ سو ورھے پرانی اے۔ فوج وچ بھرتی ہوون توں لا اج دے پردیساں تیک ایہ ساڈی سانجھی پِیڑ کہانی اے۔ ویکھو اج دے شاعر دا پردیسی گاون کنا نواں تے تازہ اے۔
نی مائے !
نی مائے ہن بِھیڑ لے بوہا
پے گئیاں نے شاماں
بہہ جا اندر منجی اُتے کھول کے چٹے وال
میں نہیں آونا
میز اُتے میں چھڈ آیا ساں
ادھ کُھلے اخبار
کچیاں پکیاں یاداں
نسدے بھجدے ساہ
رکھ دیویں اوہ شیلفاں اندر
تے مینوں نہ لبھیں
میں نہیں لبھنا گلیاں، مُلکاں ،خاباں اندر
(نی مائے)
محمود شاعری نوں چڑیاں وانگ بھورا بھورا کرچُگیا اے۔ 14ورھیاں وچ اوس کول مساں ڈیڑھ سو توں کجھ ودھ پنے نیں۔
محمود دی شاعری دا اک آپنا جگ اے تے ایس وچ رہن نوں دل کردا اے بھاویں ایہ شاعری دا ای جگ اے، کہ نہیں؟
۔۔۔۔
کجھ نظماں سجناں لئی پیش نیں۔
پردےسےاں دا گاوَن

سانوں چھِمکاں نال نہ چھِلّن
وےری ہتھ کافر
ساڈے ناں دے مَنکے رول
بہشتی ہونے نہےں
اسےں روز ہوئے پردےسی
گلیاں وچ ٹُردے
جنہاں ساڈےاں خاباں اندر کھل کھل
دےس سمندر ہونا سی
جنہاں پنج پانی ساڈے اَنجاں اندر
ٹور مرّمت کرنی سی
اوہ بند ہوئےاں!
اسےں باہر بگانے چُپ اوازاں
سُن سُن ڈورے ہوندے رہے
اسےں اوپرے رونے
اپنے سمجھ کے روندے رہے


چلو کہانی کرےے

جِتھوں تےک کہانی حالاں اَپڑی نہےں اے
اُتھوں شرّوع کرےے
چلو کہانی کرےے
جس وچ نواں پُرانا کوئی نہےں
جس وچ ہَتھّاں ، کَنّاں ، اکھاں دے وچ ،
فرَق نہےں ہوندا
جس وچ اگ پانی دا وَےر نہےں رہندا
اُتھوں ہَتھ لَفظاں دے پھَڑےے
جِتھے بھوئےں دے مَتھّے اُتّے
گزر گئیاں دے پَےر اجے تائےں ،
ساہ لےندے نےں
جِتھے پِچھلے وَےن ہِکٹھّے آ بہندے نےں
جِتھے دِن عرشاں تے سُتے رہ جاندے نےں
اُتھّے رات پرانی کرےے
چلو کہانی کرےے


بند حرفاں دے پنچھی

اساں خاب ونجائے سڑکاں تے
اساں دُھپ دے دَھپّے جھلے
سانوںروز ہواواں ،
زرد انگوری بوتل بھر بھر
دور سمندر دےس سنےہڑے گھلّے
اسےں سُتے ہوئے
دل دفتراں اندربھُل کے
اساں رات اُچےچی سِےتی
اساں بِستر ٹھَپ کے نےندر پوری کےتی
ساڈے ہتھاں وچ نہےں کھِڑیا پھُل ملّن دا
ساڈے پےراں ہےٹھ نہےںوگیا پانی چن دا
اساں سورج دے پرچھاوےں بہہ کے
شام دے ترلے کےتے
چھےتی آن کے بوہا کھول سخن دا اڑےے
بند حرفاں دے پنچھی ٹور سمندر
جے اج ساڈا گاوَن پورا ہووے

بھلیے لوکے

بھلا کیہڑے موڑ کھلو سی وَگدا پانی
کیہڑے ویلے پوری ہو سی ،
اکھاں دی مزدوری
کیہڑے ویلے سےنے ٹُرسی ،
سجناں دی خشبو
بھلیے لوکے!
نہ رویا کر گَھت گَھت مَنجیاں ویہڑے
نہ کیتا کر روز دعائیں فجریں
نہ تکیا کر چُک چُک اَڈیاں شامیں
اِنج نہیں تینڈیاں ساہواں بَنھ لے اَونے
اِنج نہیں ازل گواچے واپس اَونے
جیہڑے بھُل بھلیکھے
تینڈیاں خاباں وچوں نکلے
نِت پئے کافر ہونے!

آخری دِن

نِت سورج پئے چڑھنے اِتھے
نِت چھاواں دُھپ اوہلے کرنی
نِت گلےاں وِچ بوہے کھُلنے
دور گئےاں دی آس اِچ
نِت اکھاں وِچ بارش ہونی
شام کہانی سُن کے
روز دےہاڑا ، روز دےہاڑے وانگر ہونا
تےنڈے کول اوہ کُنجی ہونی
کھُلنے جس نال دل درداں دے تالے
پھِرنا جس دے نال دِناں دا پہےہ
لتھ پَےنا اوہ دِن جےہڑا ،
تےنڈی وِےنی اُتے لِکھےا مےنڈےاں ہتھاں
جِس وےلے اوہ دِن لتھے گا اڑئےے
اُس وےلے مےں تےنڈے نال نہےں ہونا!

پنجاب

ساڈے اتھرو سستے پانی توں
ساڈے خاب تمباکو َسڑیا
ساڈی پِےڑ جَگت دی کھیڈ

۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔
ایہہ کتاب سانجھ والیاں چھاپی اے جیہڑی تہانوں بُک سڑیٹ 46/2 مزنگ تُوں مل سکدی اے۔ جیہناں دا فون 042-37355323 تے ای میل
sanjhpk@yahoo.com


Share |


 

Depacco.com


 

 

Your Name:
Your E-mail:
Subject:
Comments:


Support Wichaar

Subscribe to our mailing list
نجم حسین سیّد
پروفیسر سعید بُھٹا
ناول
کہانیاں
زبان

 

Site Best Viewd at 1024x768 Pixels