Punjabi Wichaar
کلاسک
وچار پڑھن لئی فونٹ ڈاؤن لوڈ کرو Preview Chanel
    



مُڈھلا ورقہ >> شاہ مُکھی وچار >> کھٹیاں مٹھیاں >> بال ادب: تنّی دی گلیل

بال ادب: تنّی دی گلیل

معروف احمد چشتی
March 1st, 2012
5 / 5 (2 Votes)

    اک دن تنّی سکولوں واپس آرہیا سی۔ جدوں اوہ بابے گومے دے کھوہ کولوں لنگھیا اوس نوں یاد آگیاکہ بابے نے وعدا کیتا سی بئی جمعرات والے دن اوہ تنّی نوںاک گلیل بنا کے دیوے گا۔تنّی نے اپنی سائیکل کھوہ ول موڑ دتی۔
ــ''ماسی جی سلام۔''کھوہ دے موڑ اُتے اماں پھجاّں تھاپیاں تھپ رہی سی۔تنّی اوس نوں سلام کر کے احاطے اندر چلا گیا۔بابا گوما ٹاہلی دی چھاویں بیٹھامنجی اُن رہیا سی۔''بابا سلام۔ـ'' تنّی نے شوق نال سلام کیتا۔اوس نوں گلیل دی خشی وی تاں بوہت ہو رہی سی۔دِل ای دِل وِچ اوہ کہ رہیا سی کہ اللہ کرے بابے نے گلیل بنا چھڈّی ہووے۔
''بابا میری گلیل؟''
''کاکا پہلاں اپنی سائیکلی توں تاں تھلے لہ۔'' بابے گومے نے مسکرا کے کہیا تے نال ای وان دا پِنّا اک پاسے رکھ کے ویہلے ہتھیں بہ گیا۔ شاید اوہ واہوا دیر دا کم کر رہیا سی تے ہن ہُٹ گیا سی۔
''بابا ،توں کہیا سی نا اج میری گلیل بن جاوے گی؟''
''آہوپُتر ضرور کہیا سی۔مینوں اپنا وعدا یاد اے۔ پر جے توں وی اپنا وعدا پورا کریں تاں گلیل دیواں گا۔''
'' ہنجی بابا جی، مینوں اپنا وعدا یاد اے۔''
'' کیہ بھلا؟''
''ایہو نا کہ کسے ماڑے اُتّے وار نہیں کراں گا؟''
''بلکل صحیح۔گلیل میں بنا لئی اے بس اوہدے وچ چھِکّا کسن والا اے۔اوہ میں ہُنے کس دینا آں۔''
    بابا گوما ایہ کہ کے کوٹھے اندر گیا تے گلیل دی ڈِھینگی،رَبڑاں تے چمڑے دا چھِکّا چُک لیایا ۔ جِنّی دیر وچ بابا گلیل کَسدا رہیا تنّی احاطے وچ ٹُر پِھر کے گلیلے اکٹھے کردا رہیاتاں جے گلیل چلاون وچ دیر نہ ہوجاوے۔
''لے پُترا،تیری گلیل تیار اے۔چلا کے ویکھ ذرا۔''بابے گومے نے ربڑاں نوں کھِچدیاں ہوئیاں کہیا تاں تنی گلیلیاں نال اپنی جیباں بھر کے نسدا آیا۔اوس نے گلیل ہتھ وِچ پھڑدیاں اِنج محسوس کیتا جویں اوس نوں باراں بور بندوق مل گئی ہووے تے ہن اوس نوں کسے دا ڈر نہیں۔اوس ویلے اوہ اپنے آپ نوں محفوظ تے طات ور ترین انسان سمجھ رہیا سی۔
    گلیل پھڑدے ای اوس نے چھِکّے وچ گلیلا کسیا تے بِلا ارادا ای ٹاہلی اُتے نظر دوڑاون لگ پیا تاں جے نشانا لاون واسطے کوئی پرندا لبھ جاوے۔بابا گوما اوس نوں بڑے غور نال ویکھدے ہوئے بولا''نہ پُتر نہ،کسے پکھیرو نوں بلا وجہ نہیں مارنا۔توں وعدا کیتا اے میرے نال۔'' تنّی نے بابے گومے ول ویکھیا پر اوس نوں اک لمحا سمجھ نہ آئی کہ اوہ کیہ جواب دیوے۔فیر کہن لگیا'' تے فیر بابا میں کہنوں نشانا لاواں؟''
ـ''ریڑھی دے ٹائر نوں لا لے۔یاں فیر اوس کِکر دے مُڈھ نوں چُٹ لے۔''بابے گومے نے دور کھلوتے اک کِکر دے رُکھ ولّے اشارا کردیاں آکھیا۔تنّی نے ریڑھی دے ٹائر نوں نشانا تاں لا لیا پراوہدی تسلی نہ ہوئی۔اوہنے با بے دا شکریا ادا کیتا تے سائیکلی تے چڑھ بیٹھا۔کھوہ دے احاطے وچوں نکلدیاں اوہنے سوچیا کہ جے چڑیاں،توتے نہیں مارنے تے فیر مینوںگلیل دا کیہ فایدا؟پتا نہیں بابے گومے تک تنّی دی سو چ دیاں لہراں کِویں پہنچ گئیاں کہ اس نے تنّی نوں پِچھوں اواز دے کے کہیا''پُتر ظالم نہ بنیں، مظلوم دی مدد کریں۔''تنّی نے ہتھ ہلا کے کہیا''ٹھیک اے بابا۔''تے پنڈ دے راہ تے سائیکلی پا دتی۔
    جدوں تنّی پنڈ پہنچیا تے دیگر دیاں بانگاں آ رہیاں سن۔پکھیرو اپنے آہلنیاں نوں واپس آؤنا شروع ہو گئے سن۔ایس کرکے رُکھاں اُتے مختلف پکھیروواں دی چہک ودھ گئی سی۔ اوہدا دا بڑا جی کیتا کہ اوہ گلیل کڈھ کے اٹھ دس چڑیاں اِک سار پھڑکا دیوے۔پر اوس نوں بابے گومے نال کیتا وعدا یاد آ جاندا تے اوہ وعدا خلافی دا گناہ نہیں سی کرنا چاہندا۔
    اگلے دو دن اوہ گلیل بستے وچ پا کے سکولے جاندا تے اوویں ای واپس لے آؤندا۔ تیجے دن اوس توں نہ رہیا گیا تے اوہ سکولوں واپسی تے نہر کنارے گلیل ہتھ وچ پھڑ کے بہ گیا کہ اج اوہ ضرور کوئی نہ کوئی گھگی،چڑی مارے گا۔     تنّی نے گلیل دے چھِکّے وچ گلیلا کَسیا تے کِسے شِکار نوں تکاون لگ پیا۔اینی دیر وچ اک اوارا، مریل جیہا کُتّا اوس پاسے آنکلیا۔تنّی دے دل وچ آئی کہ نشانا اوس کتے نوں لایا جاوے۔پر جِویںای اوس نے کھبی اکھ بند کر کے نشانا بنھیا ٹاہلی اُتوں اَٹھ،دس کاں اکٹھے کتے اُتّے حملا آور ہوئے تے اوس دے سر اُتے ٹھونگے مارن لگ پئے۔ تنّی نے گلیل اپنی اکھ توں ہٹا کے غور نال ویکھیا تاں بڑا عجیب منظر نظر آیا۔کتے دے سِر وچ زخم سی تے اوہدے وچوں لہو وگ رہیا سی۔کتا وچارا بڑی بے بسی نال کدے سر نوں ایدھر لُکاندا کدے اودھر، پر کاں جان نہ چھڈدے۔تنی نوں اوس مظلوم جان تے بڑا ترس آیا۔پر اوہ کوئی ڈنگر ڈاکٹر تاں ہیگا نہیں سی جو کتے دے سِراُ تے کوئی ملہم لا دیندا۔اوہ اینا ای کر سکیا کہ بستے وچوں اپنی دُپہردی بچی ہوئی روٹی کڈھ کے کتے نوں سُٹ دِتی۔ کتا فورن روٹی ول دوڑیا پر کاں اوہدی روٹی وی جھپٹ کے لے گئے۔ہن تاں تنّی نوں بڑا ای گُسّا چڑھیا۔اوس نوں یاد آیا کہ بابے گومے نے کہیا سی کہ گلیل نوں مظلوم دی مدد واسطے استعمال کریں۔تے ہن مظلوم کتے نوں اوس دی مدد دی لوڑ سی۔اوہنے فورن گلیل جیب وچوں کڈھی تے ایس توں پہلاں کہ کاواں نوں گلیل دا پتا لگدا، اوہنے اک گلیلا انھے واہ چلا دِتّا۔گلیلا اک کاں دے جا وجّیا ۔اوہ مرنوں تاں بچ گیاپر اوس توںبعد کاواں نے کُتّے دی جان چھڈ دِتی تے ہوا وچ کاں کاں کر کے اسمان سِر تے چا لیا۔کتّے نے چھیتی نال رو ٹی دا ٹکڑا منہ وچ پایا تے نہر وچ چھال مار کے دوجے کنڈھے تے پہنچ گیا۔شاید اوس پاسے اوہدا گھر سی۔دوجے کنڈھے تے کھلو کے کُتّے نے شُکریے دی نظرنال تنّی نوں ویکھیا تے فیر دوڑ گیا۔
    خشی نال تنّی دیاں واچھاں کھِلّر گئیاں۔ اک مظلوم دی مدد کر کے تنّی نوں بڑی ای خشی ہوررہی سی۔ایہ خُشی دا ایسا احساس سی کہ اوہ بیان نہیں سی کر سکدا۔اوہنے گلیل نوں چُمیا تے اپنے بوجھے وچ رکھ لیا۔اج اوہنوں پتا لگیا سی کہ ہتھیار دا صحیح استعمال کِویں کرنا چاہیدا اے۔٭٭٭


 


Share |


 

Depacco.com


 

 

Your Name:
Your E-mail:
Subject:
Comments:


Support Wichaar

Subscribe to our mailing list
نجم حسین سیّد
پروفیسر سعید بُھٹا
ناول
کہانیاں
زبان

 

Site Best Viewd at 1024x768 Pixels