Punjabi Wichaar
کلاسک
وچار پڑھن لئی فونٹ ڈاؤن لوڈ کرو Preview Chanel
    



مُڈھلا ورقہ >> شاہ مُکھی وچار >> کالم تے کالمسٹ >> لکڑ دے عبدُل شکُور دا ہاسا

لکڑ دے عبدُل شکُور دا ہاسا

وچار ڈیسک
June 16th, 2017

(تمہِید:۔ اسیں تینوں مار رہے آں پر تُوں ہس رہیا ایں۔ ویکھ کِنا سچّا، سوہنا تے اولّاہاسا اے۔ ایہو جیہا ہاسا تے خبرے توں پہلاں کدے نہیں ہسیا۔ جاں ہسیا ہوویں گا پر بُھل گیا ایں۔ ایہہ چنگا اے کہ تیرا چیتا ماڑا اے توں اوہناں ساریاں نوں بُھل جانا ایں جِیہناں نے تینوں ہسایا سی۔ توں دِل کھول کے ہس رہیا ایں۔ ہُن ویکھ توں بدل رہیا ایں۔ ایہہ تیرے اتھرُو نہیں، ایہہ تاں تریل دے تُبکے نیں، جیہڑے اسمان توں تیرے اُتے ڈِگ رہے نیں۔ ویکھ تیرا ربّ وی تیرے اُتے راضی اے، کیونجے توں راضی ایں۔ ویکھ توں جِیوندا ایں۔ ویکھ تُوں بول سکنا ایں۔ اگے ودھ رہیا ایں۔ تیرِیاں آؤن والِیاں پِیڑھِیاں تیرے اُتے مان کرن گِیاں کہ توں کدے نہیں رویا۔ نِرا ہسدا رہیا۔ نِرا ہسدا ایں۔ ہسدا رہوو، ساڈی ایہو ای خواہش اے۔)
(1)
عبدُل شکُور ولد عبدُل وحِید ولد کرِیم ولد رحِیم ولد رمنا ولد چمنا دے اندر اِک وڈی خُوبی جم پئی اے۔ اُنج تاں عبدُل شکُور ترکھانا کم کردا اے۔ اوہدِیاں ست پِیڑھِیاں ایہو ای کم کردِیاں آ رہِیاں نیں۔ اج کل عبدُل شکُور بڑا خوش اے۔ کیونجے اوہدے اندر اِک خاص چنگیائی پیدا ہو گئی اے۔ جیہڑی ہور کِسے وِچ نہیں۔ مطلب ایہہ اے کہ عبدُل شکُور نوں جدوں مار پیندی اے اودوں اوہ ہسدا اے۔ خوش ہوندا اے۔ ایس گل پاروں اوہدے گھر والے وی ہسدے نیں۔ تاڑِیاں ماردے نیں تے مار کھان والا ہور چَوڑا ہو جاندا اے۔
(2)
عبدُل شکُور تینوں مار کھان وِچ سواد آؤندا اے؟
ہاں جی، مینوں مار کھان وِچ سواد آؤندا اے۔
کِنا کُو سواد آؤندا اے؟
ایہہ تاں نہیں دس سکدا۔ پر ایہہ سمجھ لؤ کہ بے انت سواد آؤندا اے۔
کوئی وی ماردا اے تاں تینوں سواد آؤندا اے؟
نہیں۔
پھیر کون ماردا اے جدوں تینوں سواد آؤندا اے؟
جدوں تُسی ماردے او تاں مینوں سواد آؤندا اے۔
(3)
عبدُل شکُور میں مِیڈیا دے موہرے تیتھوں اِک سوال پُچھ رہیا۔
جی پُچھو۔
عبدُل شکُور میں جدوں تینوں مارناں، تاں تینوں سٹ بِلکُل نہیں لگدی؟
نہیں، مینوں نہیں لگدی۔
تینوں بِلکُل پِیڑ نہیں ہوندی؟
نہیں، مینوں کوئی پِیڑ نہیں ہوندی۔
تیری تاں چمڑی تائیں کِھچی جاندی اے، تینوں بِلکُل پِیڑ نہیں ہوندی؟
جی نہیں، مینوں بِلکُل پِیڑ نہیں ہوندی۔
کیوں عبدُل شکُور؟
ایس لئی کہ تُسی مینوں لکڑ دا جُو سمجھدے او۔
(4)
عبدُلشکُور میں تینوں کیوں مارنا؟
ایس لئی کہ میں دیس نال پیار نہیں کردا۔
ایہہ تینوں کِیویں پتہ لگا اے کہ توں دیس نال پیار نہیں کردا؟
سر ایہہ تاں مینوں پتہ ای نہ لگدا جے ......
جے کیہ؟ دس دس؟
جے ......
توں پھیر رُک گیا ایں .... دس نا؟
جے تُسی نہ دسیا ہوندا تے ......
(5)
میرا اِک بڑا وڈا ویری اے۔ اوہ بڑا ڈاڈھا زورآور اے۔ اوہ مینوں برباد کر دینا چاہوندا اے۔ میں اوہدے نال نِبڑن لئی ہر ویلے تیار رہنا۔ اوہ کدے لُک کے وار کردا اے۔ کدے اگوں دھاوا ماردا اے۔
تُوں جاندا ایں عبدُل شکُور اوہ کون اے؟
ہاں میں جاندا ہاں اوہ کون اے۔
دس اوہ کون اے؟
میں آں، میں .......
(6)
عبدُل شکُور کیہ توں سُفنے ویکھنا ایں؟
ہاں جی میں سُفنے ویکھنا۔
کیہ سُفنا ویکھنا ایں؟
میں سُفنا ویکھنا کہ اِک ہریا بھریا گھاہ دا میدان اے تے اوس میدان وِچ اِک گھوڑا گھاہ چر رہیا اے۔
اوہ گھوڑا کون اے؟
اوہ گھوڑا میں آں۔
پھیر کیہ ہوندا اے؟
گھاہ چر ای رہیا ساں کہ میرے مُونہہ وِچ لگام پا دِتی جاندی اے تے میتھوں گھاہ ای نہیں چر ہوندا۔
پھیر؟
پھیر میری کنڈ اُتے کوئی بہہ جاندا اے۔
تیری کنڈ اُتے کون بہہ جاندا اے؟
میری کنڈ اُتے تُسی بہہ جاندے او تے چھانٹے ماردے او۔ میں تِرکھا جیہا دور پینا۔
پھیر؟
ساہمنیوں کوئی ٹُریا آ رہیا ہوندا اے۔
کون ٹُریا آ رہیا ہوندا اے؟
میں ای ٹُریا آ رہیا ہونا۔
پھیر؟
تے میں اپنے آپ نوں ای مدھول دا ہویا اگانہہ نِکل جانا۔
(7)
توں پڑھ کیوں نہیں سکیا عبدُل شکُور، سارے سکُول کالج کُھلے نیں؟
ہاں غلطی میرِیو ای اے۔
توں اپنا علاج کیوں نہیں کروایا سکیا عبدُل شکُور، سارے ہسپتال کُھلے پئے نیں؟
ہاں غلطی میرِیو ای اے۔
توں نوکری کیوں نہیں لبھ سکیا عبدُل شکُور، سارے دفتر کُھلے پئے نیں؟
ہاں غلطی میرِیو ای اے۔
توں کِنیاِں غلطِیاں کریں گا عبدُل شکُور؟
لکڑ دا آدمی غلطی نہیں کرے گا تاں کیہ کرے گا صاب ........
(8)
عبدُل شکُور تیرے گھر دی کندھ ڈِگ پئی اے۔
کوئی گل نہیں ڈِگ پین دیو۔
عبدُل شکُور تیرے گھر دی چھت ڈِگ پئی اے۔
ڈِگ جان دیو کوئی گل نہیں۔
عبدُل شکُور تیرے بیوی بچے تھلے دبے گئے نیں۔
دب جان دیو کوئی گل نہیں۔
تیری ہٹی وِچ اگ لگ گئی اے۔ تیرے سارے سند سڑ گئے۔ تیرے کول کھان لئی کُجھ وی نہیں۔
جو وی ہوندا اے ہو جائے۔
کیوں عبدُل شکُور؟
چنگے دِن آؤن گے۔
ایہہ تینوں کِیہنے دسیا اے؟
مینوں یقین اے۔
کِیویں؟
تُسی ای تاں دسیا اے ....
(9)
عبدُل شکُور توں روٹی کھادی اے؟
کھا لئی اے۔
پر تیرے گھر وِچ تاں کُجھ ہے ای نہیں سی۔
توں پانی پِیتا اے؟
جی پی لیا اے۔
پر تیرے گھر پانی تاں ہے ای نہیں۔
پھیر وی پی لیا۔
توں کپڑے پائے نیں؟
جی پائے نیں۔
پر توں تاں ننگا ایں۔
توں علاج کروایا اے؟
جی کروا لیا اے۔
پر توں تاں بِیمار وکھائی دے رہیا ایں عبدُل شکُور۔
تُسی وی کمال کردے او ... میں بڑا خوش آں ... لکڑ دا آدی آں نا۔
(10)
(عبدُل شکُور دا جِیویں اخِیر ہویا کاش ساڈا وی اِنج دا ہووے، آمِین۔)
عبدُل شکُور مسِیتے نماز پڑھن گیا۔ اوہ نماز نِیتن لئی کھلون ای لگا سی کہ مسِیت دا اِک بھارہ مُنارہ ٹُٹ کے اوہدے اُتے ڈِگ پیا تے عبدُل شکُور اوہدے تھلے مِدھ کے مر گیا۔
مرن بعدوں اوہدا پوسٹ مارٹن کِیتا گیا اے۔ رپورٹ ایہہ آئی کہ مرن توں پہلاں اوہ ہس رہیا سی۔
****
بوٹا ہوراں دی ایہہ لکھت اصغر وجاہت ہوراں دی ہِندی کہانی’لکڑی کے عبدُل شکُور کی ہنسی‘ دا پنجابی اُلتھاجے۔


Share |


 

Depacco.com


 

 

Support Wichaar

Subscribe to our mailing list
نجم حسین سیّد
پروفیسر سعید بُھٹا
ناول
کہانیاں
زبان

 

Site Best Viewd at 1024x768 Pixels