Punjabi Wichaar
کلاسک
وچار پڑھن لئی فونٹ ڈاؤن لوڈ کرو Preview Chanel
    



مُڈھلا ورقہ >> شاہ مُکھی وچار >> کالم تے کالمسٹ >> ساہ لیندیاں تصویراں

ساہ لیندیاں تصویراں

*اعجاز
March 9th, 2017

ماں بڈھی بیمار دے وانگر
میں وی پھل کاغذ دے ویچاں
کاغذ دے پھلاں دی خشبو
جھلیے کون خریدے گا؟
ایہہ گل مینوں کار والا اک
بابو روز ای کہندا اے
جد میں مڑ کے گھر نوں آواں
ماں بڈھی بیمار نوں ویکھاں
پلکاں اُتے ہنجو ٹھیکاں
اک کڑمی اندھیاری راتے
میں بابو دے کمرے وچ ساں
کمرے اندر وَن سونیاں
ننگم ننگیاں تصویراں سن
میں وی ساں تصویراں وانگر
چیجی منگدے ویر دا چہرا
اکھاں ساہویں گھم رہیا سی
ماں بڈھی بیمار دے ہاڑے
کناں دے وچ گونج رہے سن
میرے دوہاں ہتھاں دے وچ
رنگ برنگے نوٹ جیہے سن
(نظم: ماں بُڈھی بیمار دے وانگ۔ کتاب : اکلاپے توں اَگے۔ شاعر: رفاقت حسین ممتاز۔ )

’ماں بڈھی بیمار دے وانگر‘ آواز وِچ دُکھ وی اے،درد،ٹیس تے پیڑ وی۔
میں اکثر سوچداں کہ ساڈے ایتھے’ناری‘ دی آواز اوڑک دُکھ تے چنتا وچ ای بھجی ہوئی کیوں ہوندی اے۔کِنّا چرآپنے آپ نال جھوجھدا ؛ مڑآپ ای ایس سوال دا ڈُھکواں جیہا جواب گھڑن دا ٹل مارنا۔اِینے چر نوں میرا وِچلا بول پیندا اے:
ایہدے کئی کارن ہن۔ ساڈے ایتھے اوّل دینہہ توں ای تیمی مرد دے اثر ہیٹھ رہی اے۔بالپن توں ای اوہنوں ایہو سکھیا دتی جاندی اے پئی اوس مرد نوں خش کیویں رکھنا ایں۔اوہدی پسند تے ناپسنددا خیال رکھن دی اوہنوں پکی کیتی جاندی اے۔ایہہ کاج اوہنوں ساری عمر کرنا پیندا اے۔پہلے ماپیاں دے گھر بھراواں تے پیو دیاں نکیاں وڈیاں لوڑاں تھوڑاں نوں پوریاں کرکے اوہناں دا دل جتنا، تے مڑ ویاہ مگروں آودے کنت تے ہور دوجے جئیاں دا مان سمان ۔۔
ساڈے ایتھے تاں عورت نوں ایہو سکھایا جاندا اے؛ جدوں کہ ایہدے اُلٹ اوہ آپ ساری عمر آپنیاں آساں ،سدھراں ،اُلیلاں تے خاہشاں نپی بیٹھی رہندی اے۔پھیراوہ جدوں وی بولدی اے تے اوہدی واج وچ ترلا ای ہوندا اے، بینتی تے منت ای ہوندی اے۔ اجیہے حالاں وچ اوہدے بولاں چوں چنتا تے ڈر ہی جھلکارے ماردا اے۔
رفاقت حسین ممتاز دی ایس نظم وِچ وی کجھ اِنج ای واپریا اے۔تاہیوں تے آواز بھجی ہوئی اے،پنجاں پانیاں چ بھجی ہوئی؛ کوی دی آپنی وی تے اوہدے گھڑی ایس نظم وِچ بول رہی ایس کڑی(مٹیار) دی وی۔
آواز وچ ڈر وی اے تے چنتا وی۔کڑی مخاطب اے آپنے ورگی کسے ہور نال۔ اوہ جھکدی جھکدی گل وی کر رہی اے تے ڈردی ڈردی ایدھر اودھر وی ویکھ رہی اے کہ کدرے کوئی ہور سن ای نہ لووے۔ ایس وچالے اوہ اک پل لئی رُکدی اے مڑ گل چھوہندی اے: ماں بڈھی بیمار دے وانگر میں کاغذ دے پھل ویچنی آں۔ مجبوری جو ہوئی ڈھڈ جو بھرنا ہویا۔ ہور کجھ کر وی نہیں سکدی۔
ہن اڑچن کیہ اے؟روز سوختے جد اوہ سڑک کنڈھے کھلوتی لال اشارے دے بلن تے رُکدیاں کاراں ول ہوندی اے تاں اک لمی تے وڈی کار والا بابو اوہنوں چھیڑدا اے۔ اوہ کوئی افسر اے یاں فرشاید یاں کسے امیرپیو دی وگڑی ہوئی اولاد۔ ہن اوہ لگاتاربول رہی اے: اوس بابودا اوہدے نال ٹاکراروزانہ دا معمول بن گیا اے۔اوہ روز اوہنوں چھیڑدا ہویا آکھدااے:
’کاغذ دے پھلاں دی خشبو جھلیے کون خریدے گا؟‘
اوہ روز اوہدی گل نوں سن کے ان سنیاں کر دی، متھے وٹ پاؤندی،مونہہ وچ خورے کیہ کجھ بڑبڑاندی رہندی اے۔ اوہ آپنے آپ نوں ثابت قدم ویکھاندیاں ہویاں کسے اگلی کار دا رُخ کردی اے۔ایپر جد شاماں ویلے گھر پرتدی اے،تاں کھوں کھوں کردی تے خون تھکدی ماں نوں ویکھ کے اوہدے آپ مہارے اتھرو وگ پیندے نیں ۔جو کجھ تے اوہدیاں معصوم گلھاں نوں چمدے ہوئے اوہدے وجودی نمک دا حصہ بن جاندے نیں تے کجھ اوہدی میلی جیہی چنی دے ستاریاں نال جپھی پا کے ہور چمکن لگ پیندے نیں۔ شام اوس لئی درد بِھنّی ایں، اوہدے لئی ای نہیں خبرے اوہدے ورگیاں ہورناں کِنیاں لئی؛ ایہہ قیامت دا ای کوئی روپ اے۔ ایہہ روز اوہدے لئی دُکھ ، تکلیفاں تے رونے لے کے آؤندی اے۔
اوہ گل کردی کردی رُکی اے،اوہ ہُن سجے کھبے جھاکدیاں، اخیر آودے دُکھ دے مکھ توں گھنڈ چک رہی اے۔
اک کڑمی اندھیاری راتے
میں بابو دے کمرے وچ ساں
کمرے اندر وَن سونیاں
ننگم ننگیاں تصویراں سن
میں وی ساں تصویراں وانگر
’میں وی ساں تصویراں وانگر‘ایہناں چونہہ شبداں چ ایس پوری کتھا دا درد سمیٹیا ہویا اے۔ایہہ ای اوہ گل اے جیہنوں کڑی نے سبھ توں لکا کے آپنی ہک چ سانبھ کے رکھیا ہویا سی۔ایہہ گل ایس توں پہلاں یاں تے اوہ آپ جان دی سی یاں کاروالا اوہ بابو؛ یاں اوہ کمرا،بستر،ویلا یاں پھیر اوس کمرے چ پئیاں وستاں توں وکھ اُچی آواز وچ دھڑکدے تے گرجدے بفراں وچ وجدا گاون۔ ساڈی جاچے ایہہ ای اوہ گل اے جیہنے شاعر نوں مجبور کیتا تے اوس ایس کہانی نوں نظم کر چھڈیائے۔ ایس نظم دی وڈیائی دا سبب وی ایہہ ای مصرعا اے۔اَگے، اَگے بلھاں اُتے چپ اے تے رات کالی شاہ۔کڑی دے لیکھاں توں وی ودھ کالی تے ایس دوران ہور جو کجھ واپر رہیا اے اوہ اوس توں وی ودھ سیاہ۔
ایتھے تیمی آپنیاں آساں، سدھراں، اُلیلاں تے خاہشاں نپی بیٹھی اے۔مرد پردان ایں۔ اوہ آپنے من آئی کررہیا اے تے دوجے ونے کڑی دیاں اکھاں ساہویں چیجی منگدے ویر دا چہرا گھم رہیا اے۔ ایتھے لوڑاں تھوڑاں سر چکی کھڑیاں ہن ، جدوں کہ کڑی دے کناں وِچ کول وجدے میوزک دی آواز نہیں سگوں ماں بڈھی بیمار دے ہاڑے گونج رہے نیں۔کھیڈ ختم ہووَن تے اوہدے ہتھاں وچ رنگ برنگے نوٹ جیہے نیں۔
اجیہے ای اک ہور دُکھ دا پول پنجابی دے پرسدھ شاعر غفور شاہد آپنی غزل دے اک شعر وچ کجھ اِنج بیانیا ایں۔
دِلاں نوں دلاسہ دین لئی جھگیاں دے شہنشاہ
پتراں نوں راجے آکھدے تے دھیاں نوں رانیاں


Share |


 

Depacco.com


 

 

Support Wichaar

Subscribe to our mailing list
نجم حسین سیّد
پروفیسر سعید بُھٹا
ناول
کہانیاں
زبان

 

Site Best Viewd at 1024x768 Pixels